Spoorloos verdwenen…

Nog niet zo lang geleden zat ik naar een televisieprogramma te kijken waarin halsbrekende toeren werden uitgehaald. Zo wandelde er in Japan een 58-jarige man over een smal koord dat men tussen twee flatgebouwen had strakgetrokken. Op duizelingwekkende hoogte wel te verstaan. Je kunt het een vorm van idioterie noemen, maar ik had respect voor hem. Je moet het risico maar durven nemen dat je naar beneden flikkert.

Ik doe het niet, omdat ik meestal berekenend te werk ga. Deed ik vroeger al en doe ik nu nog steeds. Het is ook maar voor weinig mensen weggelegd om uit te blinken. Niet iedereen wordt als Nobelprijs-winnaar geboren. Waarom zou je je zelf daar dan constant aan moeten spiegelen in dit leven? Telkens het gevoel hebben dat je prestaties onder een loep worden gelegd om vervolgens met een cijfer te worden beoordeeld?

Nu kan ik natuurlijk vreselijk in de stress schieten omdat ik na al die jaren in de journalistiek zelden een verhaal heb gemaakt waar ook de landelijke media bovenop is gedoken, dat ik nog steeds geen boek heb geschreven of een column in een glossy magazine schrijf. Ik zou ook ontzettend kunnen balen van het feit dat ik me suf blog en me wezenloos zoek naar vriendjes op al die andere publieke podia. Je zou er bijna van in een verschrikkelijk vijftigers dilemma komen.

Wat is het heerlijk ontnuchterend als je bedenkt dat je eigenlijk maar een grijze muis bent. En dat ik met snode plannen rondloop om binnenkort iets te doen waarmee ik mijn naasten ongetwijfeld zal shockeren. De reden?

Ik hou er ineens niet meer zo van om me ten toon te stellen.

Om te weten wat andere mensen doen.

Eigenlijk hou ik helemaal niet van mensen.

Nou ja, eigenlijk weet ik niet wat de reden is. Misschien komt het wel omdat mijn mailbox enkele dagen geleden zo’n beetje uitpuilde van de meldingen. Allemaal nieuwe volgers op Twitter, vriendverzoeken op Hyves en Facebook. En toen ik die rijstebrij had doorgeworsteld, bleken er maar weinig tussen te zitten die ik echt kende. Van de overige zou ik niet eens weten waar ze wonen of wat ze in het dagelijkse leven doen. Laat staan dat ik er ooit op visite zou gaan.

Ik ben geen product, ik hoef niet verkocht. Stel nou eens dat ik al die podia in één adem buiten de deur zet. Welke van mijn paar honderd vrienden zouden dan ineens ontdekken dat ik van de aardbodem ben verdwenen?

8 gedachtes over “Spoorloos verdwenen…

    • Voel ik me nou…
      serieus…
      …….”genomen” 😉

      Ouwe Pretletter!!!

      nb. Grijzemuizenvallen gevonden. Te gekke modellen bij. Sommige moet je lettertjes in leggen als lokaas.
      Bekend merk: “Qwerty”???
      Toch wel vaker van gehoord, maar waar….

  1. LOL Nanko.

    Ach, het is weer eens wat anders zo’n blog. Je kan nog eens met mensen vangedachten wisselen. Een soort kroeg voor non-alcoholisten, kost weinig, je zit droog, je hebt je favoriete drankje bij de hand, en niemand die aan je kop zanikt.

    Waar vind je dat nog, en je kan de kat op schoot nemen – of je vrouw, als die van die neigingen krijgt. Zalig toch, dat internet?

    Als het je helpt mag je wel eens koffie komen drinken hoor.
    Je hebt m’n emailadres, en dan kunnen we een boom opzetten.

  2. Wie met een paar honderd zogenaamde vrienden zit opgescheept heeft dat toch echt aan zichzelf te wijten. Het kan toch niet erg moeilijk zijn om wat kieskeuriger te zijn bij het uitzoeken van je ‘kennissenkring.’

  3. Eigenlijk is het best wel zielig dat we totale vreemden onze vrienden noemen. Als ons sociale leven van dit soort podia moet afhangen is het wel erg droevig met de maatschappij gesteld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s