Ik ben niet dood…

Nee, ik ben niet dood. Hooguit even van de wereld geweest. Mezelf een weekje rust gegund omdat een operatie aan de rug geen levensbedreigende toestand is, maar wel voor flink wat ongemakken kan zorgen.

De tijd is nu aangebroken om langzaam, te langzaam naar mijn zin, maar zeker weer overeind te krabbelen. Letterlijk en figuurlijk. Ik heb altijd gedacht dat het verwijderen van een hernia een peulenschilletje was. Is ook zo, maar dan voor de chirurg die de ingreep uitvoert.

De mijne doet er een stuk of vijf op een dag. Hij zou het met zijn ogen dicht kunnen doen. Gelukkig was ik de enige die zijn ogen dicht had. Toen ik ze weer open deed was alles voorbij. Eigenlijk ging alles heel voorspoedig. Maandag rond het middaguur werd mijn bewustzijn me tijdelijk ontnomen.

Drie uur later lag ik weer op mijn kamer en na het avondeten waggelde ik samen met blonde Claire en Fikkie naar het toilet. Even ter verduidelijking, Fikkie was de drain waaraan ik vast zat. Slangetje in de rug met daaraan vastgekoppeld een fles waarin het wondvocht liep. De pitstop ging wonderwel goed. Eigenlijk een beetje te goed, maar daar zou ik later wel achter komen.

Dinsdagochtend kwam de therapeut langs. Hij wilde ook nog even met mij aan de wandel. Ook nu moest Fikkie mee en ook nu waren er weinig problemen. De ellende begon pas toen Claire mij het hondje had afgenomen. Het tweede bezoekje aan het toilet werd een drama. Alles leek ineens te blokkeren. Ik stierf duizend doden in dat hol van drie bij drie meter.

Uiteindelijk besloot ik alle pogingen tot verlichting te staken en mezelf weer op te hijsen. Het lukte me nog net om tot het bed van mijn buurman te geraken. Daarna was het over. Het zweet gutste me van het voorhoofd en volgens Claire keek ik uit mijn ogen alsof ik een spook had gezien. Ze kon me nog net op tijd in mijn eigen bed krijgen. Daarna ging het licht uit.

Anderhalf uur later kwam de chirurg langs. Hij kreeg het hele verhaal te horen en schudde meewarig het hoofd. Teveel hooi op de vork genomen. Mensen onderschatten dergelijke ingrepen volgens hem. Omdat ze zich verder niet ziek voelen. En dan willen ze zo snel mogelijk weer gas geven.

Ik kreeg de wind van voren en de boodschap mee dat het tot aan de eerste controle uit den boze is om iets te forceren. Vier tot zes weken zijn er nodig om volledig te herstellen van zo’n akkefietje. ‘En daarna bepaal ik wel of je fit genoeg bent om je oude leventje weer op te pikken. En niemand anders. Zelfs jij niet’, aldus de behandelend arts. En met die mededeling stuurde hij me naar huis.

We zijn inmiddels vier dagen verder en ik weet wat hij me duidelijk wilde maken. Ik zwalk af en toe als een dronken lor van het toilet naar mijn bed in een hoekje van de kamer en dacht van de week dat ik ook nog griep had gekregen. Het bleken bijverschijnselen te zijn. De therapeut weet inmiddels waar ik woon en mijn vrouw kon me vanmorgen tijdens het verschonen van de wondpleister vertellen dat er toch wel een aardig sneetje in mijn rug zat. Ze hebben dus kennelijk ruimte nodig gehad om de hernia weg te kunnen nemen.

Van welke kant ik het echter bekijk en wat er ook nog op mijn pad komt, de hernia is weg. Ik zal, om in termen van de Tour de France te blijven, nog heel wat colletjes moeten overwinnen. En er zullen ongetwijfeld tegenslagen volgen. Maar uiteindelijk gaat het om het einddoel. Bij de fietsers is dat het bereiken van de Champs- Elysees en in mijn geval? Het einde van de gang. Omdat achter de voordeur het begin van de wereld ligt….

9 gedachtes over “Ik ben niet dood…

  1. Hoi Nanko….gelukkig operatie gelukt, snel uit ziekenhuis, was in mijn geval anders….pffffff

    Forceer niets, neem de tijd des te beter kom je op krachten.
    Vergeet niet je rug moet het zwaarste gedeelte dragen en vergeet niet gelijk een goede houding aan te nemen, met lopen, stilstaan, maar zeker ook achter je pc.

  2. Hallo Nanko,
    ‘k Hoop dat het gauw de goede kant weer op gaat. In de raadszaal word je gemist! Veel mensen informeren naar je en wensen je, via mij, het allerbeste.
    Hartelijke groet en beterschap!

    • @Marja: We lopen de berg weer op, al is dat dan ook een groot woord. Kruipen komt eerst. Maar goed, ik ben nog wel even onderweg alvorens ik de top heb bereikt. Doe al die mensen maar de groeten en bedankt voor de belangstelling.

      Groet, Nanko

  3. Til er niet te zwaar aan, dat is slecht voor je rug.
    Je wilt vast niet met me ruilen, daar ben ik van overtuigd.
    Laat gaan joh, jij berg op, ik berg af, kijken wie het snelste kan.
    Ik hoop zo dat je wint.
    Maar als ik er mijn hoofd niet over breek, vanwaar dan jouw zware gedachten.
    Berg op kun je nooit hard genoeg trappen, het gaat nooit snel genoeg.
    Berg af zijn het die verrekte remmen die het nooit goed genoeg doen, en stilstaan op een plat vlak gaat ook vervelen.
    Zorg dat we ons niet gaan vervelen Nanko, dat is veel waard…

    p.s. Hoe gaat het met het boek?

  4. Hou je vooral aan de instructies!!! Een operatie aan de rug kan namelijk nadien nog mislukken, dat wil je jezelf niet aan doen.
    Beterschap en sterkte met het tempo!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s