Onderbuikgevoelens…

De afgelopen tijd zijn er heel wat bedreigingen geuit. Verwensingen die ik mijn ergste vijand nog niet zou toevoegen. Onderbuikgevoelens, verwoord en opgeschreven in een golf van emotie. Ik heb het merendeel in de prullenbak laten verdwijnen. Omdat mijn weblog geen uithangbord is voor mensen die hun frustraties op een verkeerde manier wereldkundig maken. Er was er echter eentje bij die mij probeerde uit te dagen. Liet zelfs zijn telefoonnummer achter. En dus besloot ik hem te bellen.

De telefoon gaat over…  Ondertussen spoken er allerlei gedachten door mijn hoofd. Over wat ik hem allemaal moet vragen. Bijvoorbeeld waarom hij doet wat hij doet. Mensen voor rotte vis uitmaken.  Ze allerlei enge ziektes toewensen. Maar dan moet hij wel opnemen…

Het is me wel eens vaker opgevallen dat mensen zonder enige argumentatie op het internet tekeer kunnen gaan. Ongeleide projectielen die kennelijk niet in de gaten hebben hoeveel schade ze kunnen aanrichten. Of ze daar wel eens over nadenken? Het zou ook een vraag kunnen zijn. Maar dan moet hij wel opnemen…

Soms haal ik me de woede op mijn hals van bezoekers die mijn mening niet delen. Dat kan, we leven tenslotte in een democratisch land. Maar wat sommige reagluurders zich qua taalgebruik denken te kunnen veroorloven? Dat gaat alle perken te buiten. Wees nou eerlijk. Als ze openlijk zeggen dat ze u wel even een koppie kleiner zullen maken, wat doet u dan? Ook dat zou ik hem moeten vragen. Maar ja, hij neemt nog steeds niet op…

Het valt me overigens op dat ook de social media tegenwoordig een vrijplaats zijn waar men schaamteloos misbruik van maakt. Waarom komt daar niet wat meer controle op? We hebben tegenwoordig wel een hamsterpolitie, maar een korps fatsoensrakkers die bedreigingen via bijvoorbeeld Twitter aanpakt?  Zo af en toe hoor je wel eens dat zo’n dwaas door oom agent wordt meegenomen. Veel effect heeft dat ook niet. Waarom moeten we elkaar zo genadeloos afmaken vanachter het toetsenbord?  Zelfs dat zou een goede vraag zijn. Ik heb echter een probleem. Hij neemt niet op…

Wat is dat nou voor achterbakse en laffe kwast. Ongelofelijk zeg. Je zou hem toch met zijn hersenpan tussen een bankschroef zetten. Om het apparaat vervolgens heel langzaam dicht te draaien. Het telefoonsnoer om zijn nek draaien, stevig aantrekken en dan vervolgens zelf de alarmlijn laten bellen? Of zou hij gewoon van het mooie lenteweer genieten. Ergens ver weg van welke telefoon dan ook. Ben ik veel te snel met mijn oordeel. Heb ik mijn onderbuikgevoelens laten opspelen.  Eigenlijk is het maar goed dat hij niet opneemt…

10 gedachtes over “Onderbuikgevoelens…

  1. Daarom lees ik ook zo graag je verhalen omdat ze niet alleen bla…bla…zijn, een goed lezer leert je kennen en weet waar je voor staat.

    Gisteren zag ik de herhaling van The Passion Rotterdam, heel ontroerend en mooi gebracht door NL artiesten of je nu gelovig bent of niet. Je staat weer stil bij het feit dat er niet heel veel veranderd is in 200 jaar. Judas is nog steeds onder ons en wie steekt zijn nek uit voor een ander als het ons wat gaat kosten?
    En het nummer: Denk niet wit, denk niet zwart maar in de kleur van je hart…….

    Fijne paasdagen…….

  2. Hoewel het bij mij niet gebruikelijk is, moet het toch maar even op deze manier. Een berichtje voor Willem. Omdat het mailadres onbereikbaar blijkt te zijn. Graag wat nadere uitleg met betrekking tot uw reactie. Ik kan de door u gewraakte bijdrage wel twintig keer doorlezen, maar ontdek er geen namen in…

  3. Misschien overbodig maar ik wil een nuance aanbrengen in het gebruik van het woord BUITENSTAANDER (zoals ik het in mijn tekst op Overvonne ook aangeef) omdat ik op dit moment het woord BUITENSTAANDER bijna als een soort scheldwoord over internet zie vliegen.

    De nuance die ik wil aanbrengen, is dat ik schrijf over nuttige en nutteloze BUITENSTAANDERS.

    De nuttige BUITENSTAANDERS die zich uitermate goed realiseren dat ze buitenstaander zijn (ouders, politie, hulpverleners, vrienden) zou je ernstig tekort doen door van het woord BUITENSTAANDER een soort van scheldwoord te maken.

    Dus nogmaals, voor mij is er een duidelijk en belangrijk onderscheid tussen nuttige en NUTTELOZE BUITENSTAANDERS.

    Ik zou in de negatieve zin dan ook gebruik maken van het woord NUTTELOZE BUITENSTAANDER ipv van alleen het woord BUITENSTAANDERS.

    • Martine bedankt,
      Wat heet overbodig, als je toelichting zo duidelijk is.
      Het wordt in dit soort materie welhaast onmogelijk om dingen nog echt volledig te schrijven. Lezers begrijpen het woord ‘slachtoffers’ terwijl het jullie waarschijnlijk kwetst al ik de discussie over het benoemen van slachtoffers als ‘overlevers’ negeer.
      In het leed van John ben ik ook een buitenstaander, hoewel ik jouw woorden uit bedoelde tekst toch ook durf te relativeren in de zin, dat als ik mezelf even weg laat vloeien en me in de situatie van John verplaats, dat ik dan heel veel dingen wel degelijk kan en zal voelen.
      En dat beetje van zijn pijn is meer dan erg genoeg. Hij heeft de volle laag.
      Ik ben een buitenstaander, zeker weten. Maar als ik bedenk hoe dicht ik bij emoties kon komen en mocht komen op die dag dat voor hem zoveel samen kwam…
      Zou ik nutteloos zijn, dan heb ik in elk geval alles gegeven wat ik in me had om dat niet te zijn.
      Misschien is het een idee om de buitenstaanders te verdelen in goeie sukkels en onmogelijke etters.
      Mij en Aalders een plekje geven, dat vul ik niet voor je in. Dat mogen jullie als slachtoffer/overlever zelf bepalen.

    • Ik ben niet bij machte om te begrijpen en te voelen wat bv John gevoeld heeft. Want wat hij meemaakte was en is van hem. Hij is de enige overlever van zijn situatie. Kindermolest is alleen een verzamelnaam van een groot geheel met veel aspecten. Het is een etiket voor van alles, van incest, huiselijk geweld, verwaarlozing tot pedoseksualiteit aan toe. HET KIND is de directeur van zijn trauma. Als je wil handelen in het belang van een kind ( of het intussen volwassen is of niet) dan zal je het aan dat specifieke kind moeten vragen. Dat geeft inzicht. In 1 situatie. Als je wil weten wat een pedoseksueel bezield, zal je het aan een pedoseksueel moeten vragen, En dan heb je het beeld van 1, ik bedoel hier heel duidelijk 1, pedoseksueel. Want ook zij zijn de enige directeur van hun daad. De ene motivatie is de andere niet. Het zou generaliserend zijn om te denken dat als je 1 pedoseksueel kan plaatsen met zijn daden, dat je dan een algemeen begrip zou hebben. Daarom ben ik ook nooit zo’n voorstander van het geven van TIPS. TIPS hoe je een gemolesteerd kind kan herkennen of zou moeten helpen. TIPS hoe je een pedoseksueel kan herkennen of benaderen… Ik ben zelf overlever van een pedoseksueel. Een toneelstuk door mij geschreven genaamd “Verplicht Gluren” is in de gevangenis in Vught getoond aan gedetineerden. Daders. Ik zou in dat publiek zitten en was voordat ze binnenkwamen toch bang. Toen ze binnenkwamen werd ik met mijn eigen vooroordelen geconfronteerd… Want mijn misbruiker werd toen ook niet herkend… ooit toen ik klein was. De man werd niet herkend ooit, of ontmaskerd..Hoe had ik kunnen denken dat die gedetineerden een bedreigend clubje mannen zou moeten zijn met een griezelige uitstraling? Herkenbaar? Gewone mannen kwamen binnen, die je ook zo in elke willekeurige baan zou kunnen tegenkomen, in elke willekeurige winkel. Waarom ik hier over uitweid? In elke klas zou statistisch gezien minstens 1 kind zitten die niet happy is. Dan bedoel ik serieus niet happy. Vanwege volwassenen. Op de scholen waar ik voorlichting geef loopt er vrijwel altijd 1 bijna volwassene de voorlichting uit vanwege… Deze kinderen zijn niet gered met TIPS aan volwassenen of met etiketjes van daders. Deze kinderen hebben belang bij volwassenen die ophouden bang te zijn! Ophouden ongevraagd te handelen! Als tips zouden helpen, dan kon iedereen een boekje tips krijgen en dan was het probleem uit de wereld. Maar dat gaat niet werken. Want de moed om het verhaal van een kind te horen, de moed om te vragen wat dat kind van je nodig heeft, zit niet in een boekje maar in je hart.

      Dus hulde aan de nuttige buitenstaanders die de moed hebben er voor je te zijn, die de moed hebben een fractie geshockeerd te zijn door wat je verteld (al zullen ze het nooit kunnen voelen). Die de moed hebben de onmacht te erkennen.

      En de nutteloze buitenstaanders… ook dat is allemaal onmacht die ze denken te kunnen omzetten in macht. Onmacht die beschadigd. Handelen in het belang van het kind maar het kind wordt niks gevraagd… Wéér.

      Ik kan hier uren over uitweiden, ik wil graag verwijzen naar een demo van de docu “Wie is hier bang?” waar een aantal overlevers veel beter uitdrukken wat ik hier in woorden probeer te zeggen:

      http://www.kaleidograaf.nl/demodocu.html

    • Martine,
      Misschien vergis jij je wel. Misschien komt dat door de eigen nare ervaringen dat je gelooft dat deze dingen in een normaal leven zo dichtbij kunnnen komen.
      ‘Normale’ mensen willen dit niet. In hun wereld mag dit niet bestaan. Daarom wordt er momenteel zo hard geknokt om die ellende voor kinderen tegen te gaan.
      Straks komen er die boekjes met tips, hoe je dergelijke enge mensen van veraf kunt herkennen. Zolang het maar veraf blijft is de eigen wereld immers heel.
      Als het nu maar eens lukt om die duivels horens op te zetten, dan komt dat eiland met dat hekwerk er om heen ook wel. En dan zijn alle kinderen veilig… toch.
      Want normale mensen doen dit niet.
      Misschien vergis jij je ook wel niet. Misschien zijn het die nutteloze buitenstaanders, buitenstaanders die zelfs nu de kinderen nog niets vragen, die maar met één ding bezig zijn: Dit vooral een probleem van anderen maken.
      Een doelgroep zoeken waar ze een etiket *onmens* op kunnen plakken, die vooral niet in de eigen kring kan bestaan. Ze zoeken geen veiligheid voor dat kind. Ze zoeken hun eigen veiligheid om vooral deze realiteit niet voor waar te moeten aannemen.
      Er wordt met wijsheden gestrooid waar je de schoenen van uitvallen, zoals:
      .
      Slachtoffers worden daders.
      Ik ken intussen de angst van sommige slachtoffers/overlevers om zo bekeken te worden. Ik geef je een voorbeeld van ’n slachtoffer en ’n dader en zal daarbij vermijden om dingen voor anderen in te vullen.
      Als kind belandde hij in de armen van de buurman. Dat begon al als kleuter van een jaar of vier vijf. Buren waar constant slaande ruzie mee was (soms letterlijk). Een buurman die als een bruut bekend stond, zoop als een ketter en zijn handen vaker gebruikte dan zijn verstand. Maar die buurman had een keerzijde die niemand zag, behalve die uk. Die vond daar wat hij zo miste. Dat kleine kind liep aan al die heisa voorbij, negeerde die ruzies en vond een kwetsbaar en teder mens achter die schermen.
      Als jong volwassene maakte dit kind zijn eigen fouten. Slachtoffer werd dader???
      NEE!!!
      Dat dit kind in de armen van de buurman belandde had de zelfde oorzaken als zijn latere daden. Het was die buurman namelijk niet die dat gemis aan lichamelijkheid veroorzaakte. Het was ook die buurman niet die elke voorlichting aan dat kind voorbij liet gaan. Een kind werd slachtoffer en een kind werd dader. Maar dat is niet oorzaak en gevolg. De oorzaak voor zijn misbruikbaar zijn en zijn falen moet je helemaal niet zoeken in de slachtoffer- dader kring.
      En dat komt mensen te dicht bij huis, dan zijn opeens ‘normale’ mensen betrokken.
      Laten we maar liever proberen de viezerikken te vinden en op te hangen, dan kunnen we de kinderen op een papiertje geven dat ze veilig zijn. Dan krijgen we gelijk ook veel meer support.
      Want wie wil dat nou niet, de problemen ver bij zich vandaan houden.

  4. Tja Nanko,
    Het moge duidelijk zijn dat dergelijke woorden van mensen ook bij de tegenpartij nare (onderbuik)gevoelens losmaken.
    Zij zadelen je op met een stuk ongenoegen en zijn er dan niet als je dat bij hun op het bordje wilt leggen.
    Je schrijft een mooi staaltje van je af, mag ik een gokje wagen?
    Je hebt niet echt gebeld, te lastig achter je toetsenbord ?
    En jij te verstandig.
    Mijn manier van reageren ken je al wel een beetje. Brullen, bulderen, dreigen, daar kom ik op af. Maak het maar waar en betaal de prijs die erbij hoort.
    Mogelijk zit iemand met zijn woorden dan zelf in een pijnlijke positie.
    Maar het kan ook erger. Ook met figuren die hier wel eens de revue passeren.
    Je zult overlever zijn van seksueel kindermisbruik.
    Je hebt contacten met pedofielen en zoekt naar antwoorden en oplossingen.
    De “beschermheren” van misbruikte slachtoffers, die wel voor slachtoffers weten wat goed voor ze is, zijn het met je houding niet eens. Je bent maar gewoon slachtoffer en dat heb je maar te doen zoals zij het zeggen.
    Denk je er anders over, dan krijg je regelmatig van die bedreigingen.
    En dan blijft het daar niet bij en vallen er echt klappen.
    Dan wordt een slachtoffer van zwaar seksueel kindermisbruik in elkaar geramd door de “beschermers” van slachtoffers.
    Dit overkwam afgelopen week John Habets uit Geleen. Hij mocht klappen ontvangen(naar aangifte verluidt) van Jos Aalders en John Kleijn. Zorro de “kinderombudsman” en de K1 fighter.
    Mishandeling, bedreiging en afpersing zegt de aangifte. Als John namelijk zijn artikelen over een inmiddels overleden pedofiel Michel Hoff (aka DNH) niet van zijn website haalt komen ze terug en doen het stevig over.
    Habets is bont en blauw, foto’s zijn op het internet vindbaar.
    Zijn Statement over het gebeurde, de woorden dus van een man wiens leven is verwoest door misbruik en die nu de klappen krijgt van de Buitenstaanders die hen zeggen te beschermen, staat nu hier op Broken Tulip:
    http://www.brokentulip.nl/forum/viewtopic.php?f=8&t=1501
    John’s expliciete keuze om dit te plaatsen op een forum waar daders en slachtoffers met elkaar in gesprek gaan.
    Via het artikel kon je ook bij een mirror op dutchpredators (stop misbruik van misbruikte kinderen), bij Overvonne, (waar overlevers van seksueel kindermisbruik zich verzetten tegen de praktijken van hun “beschermvrouwe” Yvonne van Hertum) en op de site van Habets zelf (STKnieuws)
    Ook kun je een link volgen naar en prachtige tekst van Martine Rademaker, waarin ze als overleefster uiting geeft aan het gevoel van slachtoffers/overlevers, waar buitenstaanders keer op keer mee aan de haal gaan.
    Trieste werkelijkheid is inmiddels, dat als slachtoffers het er niet mee eens zijn dat hun woord en hun mening hen wordt geroofd, dat ze dan dus letterlijk klappen gaan krijgen….
    Van de “heren beschermers van slachtoffers van seksueel kindermisbruik”.
    Je zou eens kunnen proberen om Aalders of Kleijn te bellen,
    maar misschien is het maar beter als je de telefoon daartoe niet oppakt.
    Er zijn namelijk mensen, daar valt niet meer mee te praten.

  5. Mensen reageren vaak uit pure woede,onmacht en frustratie.
    Zo ken ik mezelf ook.
    Naar mijn mening heb ik daar dan ook alle reden toe omdat mijn kinderen dagelijks seksueel misbruikt worden,maar ik daar geen moer aan kan doen omdat ze 6 jaar geleden op ongelooflijk valse basis uit huis getrokken zijn door een ongelooflijk corrupte voogdij-instelling.
    En alleen maar omdat ik moet boeten voor het feit dat mijn kinderen alle vier gehandicapt zijn,en ook nog eens misbruikt worden door een stelletje mongolen waar ze zitten.
    tja…….heb ik dan gelijk of niet.?

  6. Tja…Nanko, wat denk je van een persoon die zegt gaven te bezitten om mij een hersentumor te bezorgen? Je beticht van zaken waar je niets mee van doen hebt?
    Voor mij een zieke haatdragende door het leven verwarde man maar ook deze zou eens een halt toegeroepen moeten worden en we weten aangiften blijven jaren op plank liggen. Deze duidelijk maken dat hij niet bij mij moet zijn helpt niet.
    Zo dom als ze zijn zoeken ze wel heel internet af om onder de NL wet uit te komen onder het mom van Amerikaanse WP met andere wetten. Gaan ze prat op men kan niets ondernemen?
    Raar, als ik aangifte ga doen dan gaan ze uit van mijn adres waar mijn pc staat, want die rotzooi of mail staat op mijn pc.
    In Amerika bij WP Engelstalig kunnen ze geen NL lezen en gaan ze uit van het openlijk benoemen van bedrijven en telefoonnummers. Mail online zetten met je mail-adres, je naam hebben ze geen boodschap aan en gezien de wereldse betrekkingen moeten die wetten overeen komen.
    Wat je bellen betreft, mensen die online zich zo gedragen zijn ook niet door telefoon voor reden vatbaar, ze kicken er juist van….de aandacht.
    Natuurlijk is het achterbaks en laf, gefrustreerde zijn het en juist vaak anoniem vanachter toetsenbord genadeloos toeslaan staat ook beschreven op je blog onder Internet als wapen?
    Vaak zijn ze niet tegen jou maar tegen het leven als zodanig en ja…als hij of zij je toevallig tegenkomt omdat je wat te vertellen hebt is het raak.

    • Ik weet het. Net zoals ik ook weet dat sommige bloggers zich in stilzwijgen hullen om maar van dit soort mensen verlost te zijn. Ik weiger echter me te verstoppen. Als er gif uit mijn toetsenbord moet komen, dan gebeurt dat ook. Daarbij zorg ik er echter voor dat het niet meteen dodelijk is. Maar wel zwaar op de maag ligt…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s