Van ‘slachtoffer’ tot dader…

Waarom heb ik dat niet gezien? Altijd al gevonden dat het een rare snijboon was. Niet te vertrouwen. Nooit alleen laten met je kinderen. In sommige leefgemeenschappen hoef je niet eens naar een naam te vragen om te weten te komen wie de persoon is die men het liefst met pek en veren het dorp wil uitwerken.

door: Koen van Lannik

Bas werd jarenlang op handen gedragen. Bijna verafgood. Op een voetstuk geplaatst door de vele kinderen waarmee hij in de afgelopen jaren als turnleraar heeft gewerkt. Hij was echter te ver gegaan. Zeiden veel mensen uit het dorp, waaronder bestuursleden van de gymnastiekvereniging  waar hij in dienst was.

Ze hadden hem zelfs geschaduwd. In de bosjes bij het gymlokaal gelegen omdat er al eerder wat vage vermoedens bestonden. Ze hadden hem nooit op heterdaad weten te betrappen. Maar over schuld of onschuld werd niet eens gesproken. Voor zijn omgeving maakte dat niks uit. Voor hen was het zo klaar als een klontje. Ontslag werd aangezegd. Pek en veren stonden klaar. Hij moest het wel gedaan hebben. Dat kon gewoon niet anders.

Janet vertelde twee jaar geleden dat Bas haar had misbruikt. Bas ontkende destijds alles. Ja, hij had haar wel wat berichtjes gestuurd waaruit duidelijk werd dat hij haar wel heel erg lief vond, maar verliefdheid? Dat was een heel ander verhaal. Daar was geen sprake van. En seks? Hoe kwamen ze er bij. Hij had haar met geen vinger aangeraakt. En dat was niet de verdienste van Janet geweest. Zij had namelijk wel zin in een avontuurtje met de veel oudere Bas gehad. ‘Ik heb haar afgewezen. Dat trok ze niet. Ze werd hysterisch’, vertelde Bas de rechtbank.

Het bewijs bestond uit niet veel meer dan de verstuurde sms-jes en de gedetailleerde verklaringen van het vermeende slachtoffer. Toch eiste de officier van justitie toen achttien maanden cel. De grote vraag bleef of Bas van zijn voetstuk was getuimeld. Of had de tiener de afwijzing niet kunnen verkroppen en was ze op wraak uit geweest? Zou iemand zo rancuneus kunnen zijn?

De turnleraar werd twee weken na de zitting van alle blaam gezuiverd. Er was geen wettig en overtuigend bewijs volgens de rechtbank. Het was zijn woord tegen het hare geweest. Tot meer dan een verdenking kon men niet komen. Te weinig om de man op te sluiten.

Twee jaar na dato ligt de zaak ineens heel anders. Bas is in hoger beroep namelijk alsnog veroordeeld. Tot achttien maanden cel. Omdat het Hof in Leeuwarden de verklaring van Janet wel geloofwaardig acht. En het ondersteunende bewijs in de vorm van de sms-jes en cadeaus eveneens voldoende vindt om tot de veroordeling te komen. En dus moet Bas alsnog brommen.

4 gedachtes over “Van ‘slachtoffer’ tot dader…

  1. Blij toe dat ik niet in de stoel van die rechters zit.
    Daarin ben ik het wel met Rob eens…
    1 keer nee en 1 keer ja en Bas hangt
    1 keer ja en 1 keer nee en Bas is vrij
    Iemand nog een kaartje voor de krasloterij misschien?
    Nee hoor ik voel geen behoefte om hier zelf voor rechter te spelen,
    IK WEET HET NIET
    Wat ik wel weet is dat je als rechter vele van dit soort onklare zaken krijgt in je leven.
    Wat ook duidelijk is: één stel van die rechters zat ernaast. Dat lijkt me bewezen.
    Als ik dit jaren doe, dan moet ik met aan stelligheid grenzende zekerheid (ja ja niet anders om) ervan uitgaan dat ik met mijn ‘oordelen over mensen’ meermaals een leven volkomen onterecht compleet heb verwoest.
    Ik zou niet weten hoe ik mijn eigen eindoordeel nog onder ogen durfde te zien…
    Maar waarom zouden die rechters meer kansen moeten krijgen als Bas ?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s