Het ‘vergeten’ verhaal. De machinist…

Lieve Fleur,

Je was voor mij een volslagen onbekende. Tot aan die ene klap. Nu kent heel Nederland je. Dat hadden we jouw en je familie het liefst bespaard. Je bent het zoveelste kind dat geen uitweg meer heeft gezien. De overweg gebruikte om een einde aan je lijdensweg te maken. Een route die je werd opgedrongen. Door onverlaten die je anders vonden. Die van mening waren dat je niet in de groep paste. Waarom heb je altijd met dat masker op gelopen. Liet je niemand het gevaar zien dat achter die twinkelende ogen schuil ging.

Als klein jongetje speelde ik op zolder met een trein. Mijn vader had een heel groot complex gebouwd met alles er op en er aan. Ik vond het prachtig als alles in beweging kwam. De lampjes en de piepkleine huisjes gingen branden en de locomotieven de wagons vooruit trokken. Urenlang kon ik er doorbrengen en hoewel ik nog maar een jaar of zes was, stond het voor mij als een paal boven water. Ik zou later treinmachinist worden. En dat gebeurde dan ook.

Ik heb het altijd een prachtig vak gevonden. Mensen van de ene naar de andere plek vervoeren. Zorgen dat iedereen op tijd op zijn werk is. Op visite kan gaan bij ouders, kinderen, kleinkinderen of gewoon een dagje uit. Het had echter ook zijn schaduwzijde. Als er weer een geval bekend werd van iemand die voor een trein was gesprongen sloeg de schrik me om mijn hart. Slapeloze nachten had ik er van. Omdat je niet wist wat het met je zou doen als het je zelf zou gebeuren. Als jouw voortdenderende trein als eindstation gebruikt zou worden voor een leven dat geen uitweg meer zag.

Een trein volgt zijn spoor. Onverbiddelijk en meedogenloos hard.

Het is mij jaren geleden overkomen. Een jonge vrouw naar wiens gedachten ik alleen maar kan raden. Plotsklaps was ze daar. Een doffe dreun. De trein die in jouw beleving veel te langzaam tot stilstand komt. Een auto biedt je nog de kans om uit te wijken. Een trein volgt zijn spoor. Onverbiddelijk en meedogenloos hard. In eerste instantie ben je verdoofd. Wil je de cabine niet uit. Omdat je weet wat er buiten op je wacht. De verschrikking van een vernield leven.

Het voorval heeft me maanden achtervolgd. De klap heb ik tientallen keren gevoeld. Even zo vaak ben ik s’nachts badend in het zweet wakker geworden. Zag ik telkens die vrouw weer springen. Het verdriet in de ogen van de nabestaanden. Het huilende kind dat haar moeder kwijt was. De man in tranen die zijn vrouw had verloren.

Ik heb hulp gekregen bij het verwerken van deze traumatische ervaring. Langzaam maar zeker kwam ik weer een beetje tot mezelf. Maar ondanks dat ging het alarm steeds weer bij mij af. Iedere keer als ik een trein hoorde remmen. Uiteindelijk heb ik moeten besluiten om mijn baan op te geven. Kon het gewoonweg niet meer aan.

Toen het bericht van jouw wanhoopsdaad mij ter ore kwam heb ik gehuild. Als een klein kind. Omdat het nooit went dat iemand een einde aan zijn leven maakt. Geen andere oplossing meer ziet. Wat ik intens hoop is dat mensen eindelijk eens opstaan. Het niet meer toelaten dat iemand stukje bij beetje de vernieling in wordt gejaagd. Dat ze niet meer wachten tot de emmer overloopt. Omdat de overweg ook geen uitweg is.

Mijn God Fleur, wat zou ik er veel voor over hebben gehad om je eerder te mogen leren kennen. Voor je een bekende Nederlander werd. Te kunnen begrijpen wat er in je om is gegaan. Je te kunnen behoeden voor die fatale sprong. Ik kan er echter niets meer aan veranderen. Mijn hart gaat uit naar je familie. Ik wens ze veel sterkte. Mijn hart gaat ook uit naar jou. Dat je in vrede moge rusten.

Bovenstaand verhaal is afkomstig van een ex-machinist. Naam en adres zijn uit overwegingen van privacy op verzoek van de inzender weggelaten.

62 gedachtes over “Het ‘vergeten’ verhaal. De machinist…

  1. Ook ik ga dan weer even terug in de tijd want zeg nou eerlijk, al deze verhalen zijn nooit aan de tijd gebonden geweest. Vroeger had je ook al deze mensen problemen en was er ook nooit iets aan de hand. Maar zeg nou zelf, wat zou je willen doen aan dit verleden want zelfs in het heden is dit nog aan de hand. Vorig jaar liep er een meisje op Rotterdam lombardijen met haar telefoon in haar hand een paar Marokkanen vielen haar lastig. Ze rende weg over het perron en de trein pakte haar leven. Dan twee dagen later haar broertje. Hij kon de dood van zijn zusje niet aan. Is zelf maar voor de trein gesprongen. In godsnaam, wat doe je daar dan aan. Niemand had televisie, telefoon of internet. Het gebeurde eeuwen geleden. Het is alleen zo jammer dat iedereen erover zeurt maar nog steeds niet oplet. Niemand loopt er na zessen buiten wat intereseert jou dat nou of het de hond was die blafte of was het de buurvrouw die gilde. Hoe zit dat nou…

  2. Helaas gebeurt dit nog te vaak,ben zelf op school heel erg gepest.Gelukkig heb ik nooit aan gedacht om voor een trein te springen.Maar heb er voor gewaakt dat het niet bij mijn eigen kinderen is gebeurd.Had natuurlijk meteen door als er wat was.En gelukkig bij mijn kleinkinderen gaat het ook geweldig.

  3. Dit bericht met kippenvel gelezen. Kippenvel om Fleur, dat ze helaas dit nog als enige uitkomst zag…zelfdoding. Dan moet je door een hel gegaan zijn. Kippenvel voor de machinist en de conducteurs op alle treinen die dit ooit hebben meegemaakt. Het lijkt mij het ergste wat je kunt overkomen…een *springer* onder de trein te krijgen. De onmacht omdat je niet kunt uitwijken, de angst van wat ze te zien krijgen……Respect voor de schrijver……

  4. Waarom loopt dit soort “forums” meestal uit op muggenzifterij op elkaar.
    Het hele verhaal is alleen bedoeld om wat duidelijkheid te verschaffen over hetgeen zo’n gebeurtenis doet met het spoorweg personeel. Het gaat niet over het feit wie wat doet tijdens de eventuele hulpverlening maar over menselijke emoties die dit met zich meebrengt.

    • @Rob,
      Mooi gezegd hoor. En je hebt groot gelijk. Maar iedereen mag zijn zegje doen dus ook mensen die commentaar op het een of ander hebben. De inzender heeft zijn beleving op papier gezet en aan mij toevertrouwd. En inderdaad, om een en ander duidelijk te maken. Niet meer en niet minder..

  5. @rens: Als je de feiten niet kent, kan je misschien beter niks zeggen! Je breekt hiermee een verhaal af, wat iemand persoonlijk met anderen wil delen, en zijn baan niet meer kan uitoefenen! Ter info: een machinist heeft al jaren geen LEH meer, das feit 1. Een machinist is nooit verplicht zijn cabine te verlaten, hij/zij beslist dit zelf, en doet, indien hij/zij er toe in staat is, de veiligheidshandelingen (de hc neemt dit over indien hij/zij hier toe niet meer in staat is. feit 2.
    Mosterd na de maaltijd, maar misschien kan je eerst over de feiten beschikken voordat je weer reageert op een mooi geschreven stuk?

  6. De Machinist heeft ten tijde dat dit zich afspeelde wel degelijk een rol qua hulp verlening gehad, de machinist heeft ook LEH, en voor zover ik weet zijn er maar weinig machinisten die niet met de conducteur gaan kijken, je bent en blijft in alles een team op de trein.

    • Ik weet niet waar u met uw opmerking heen wilt maar de machinist in dit verhaal heeft het er niet over gehad of hij een rol bij de hulpverlening heeft gespeeld of is gaan kijken wie zich voor de trein had geworpen.

  7. Wat verschikkelijk,ook bij mij kwamen tranen!! Zo jong nog, zo triest.Ook voor de maschinist.Ik hoop niet dat mijn zoon er ooit mee gekonfronteerd wordt want ook hij werkt bij de trein. Ik wens de nabestaanden en de maschinist heel veel sterkte.

  8. Indrukwekkend verhaal.. Ik ga er nog maar eens goed overna denken of ik machinist wil worden.. Lijkt me verschrikkelijk om zoiets mee te maken…

    • ik zou het wel doen machinist worden, het is een heel mooi beroep.Ik zelf ben 36jaar machinist geweest en als ik het over mocht doen werd ik het weer ondanks dat ik 12 zelfdodingen heb meegemaakt

  9. Vandaag een meisje van 16. Geen Fleur, een ander meisje. Wat moet er door deze zieltjes heen zijn gegaan, om dit te doen. Verschrikkelijk.
    Ook voor de machinist, de conducteur, iedereen die ermee te maken heeft. onvoorstelbaar. Sterkte voor allen.

  10. Heb beiden kanten van het verhaal mee gemaakt,
    Een dochter die ook verschrikkelijk gepest is, die op een andere manier geprobeerd heeft uit het leven te stappen. Gelukkig zeg ik niet gelukt. Maar zij draagt nog steeds de gevolgen van het pesten met zich mee.
    Schande dat de docenten niets wilde weten van het pesten. OP ONZE SCHOOL WORD NIET GEPEST. was het enige wat we te horen kregen.
    Daar ligt nog een heel groot ding om te doen.
    Mijn zwager is machinist, en heeft meerdere zelfdodingen in een jaar mee gemaakt.
    Hij is er dan helemaal stuk van, maar goed de opvang is gelukkig goed geregeld, maar hij zal er zelf mee moeten dealen. Omdat hij geen prater is weten wij als broers en zussen niet hoe hij dat beleeft,maar neem van mij aan dat het verschrikkelijk is.

  11. R E S P E C T
    Voor dit verhaal!
    Tranen in mijn ogen,
    Verschrikkelijk voor nabestaanden,
    Maar eerlijk gezegd nooit echt gedacht aan her trauma van de machinist.

    Respect voor het vertellen van dit verhaal!

  12. Het is verschrikkelijk voor ALLE betrokkenen,tranen ook bij mij! Ouders,praat met je kinderen. Wees bewust van wat ze doen!! Het is niet, nooit goed een ander mens te vernederen. In dit geval, te vernietigen!

  13. Dapper van mijn collega’s om hier te schrijven! Ik heb daar, met de nodige ervaring, niets aan toe te voegen. Persoonlijk heb ik er wel moeite mee, dat de manier waar Fleur voor heeft gekozen om haar leven te beëindigen iedere dag benoemt wordt in de pers. Het kan aanzetten tot………………………. en wij, als treinpersoneel worden hier nu al een week iedere dag mee geconfronteerd. Fleur maakt geen deel meer uit van het aardse leven, mijn medeleven gaat uit naar de betrokken collega’s en haar naaste familieleden en beste vrienden! Sterkte

  14. Beste Nanko !
    Dit verhaal belicht twee kanten!
    T.w. de verschikkelijke dood van een tiener!
    Nee eigenlijk heeft dit verhaal drie kanten. Zelfmoord in zijn algemeenheid met name door voor een trein te stappen, tiener, volwassen mens, psychisch of…..
    en het verhaal van een machinist!!
    Tja, dat laatste is helaas per geval verschillend!
    Al bij de opleiding vertellen ze je dat je vroeg of laat dat je dit een keer mee KUNT maken!!
    Er zijn natuurlijk machinisten die nooit wat mee maken (gelukkig).
    Maar er zijn er ook een paar die al verschillende ‘gevallen’ voor de trein hebben gehad!
    Tja het ‘zien’ is het ergste. Het voelen, onder je trein doorgaan van iemand. Wetend dat je er niks aan kunt doen.
    Een van de ergste dingen is ook die figuren die op laatste moment net voor je trein wegstappen, geintje of baldadigheid of toch ………. een machinist weet dat nooit en komt er ook nooit meer achter.
    Elke machinist moet hier mee omgaan en gelukkig ziet de NS ook wel in dat hulp nodig is maar ook dan moet je er als machinist wel tegen kunnen !
    Verhalen over intimidatie,vernedering en of dergelijk zijn mij niet bekend.
    Mijn gedachte gaan, wanneer ze zoiets meemaken, altijd uit naar mijn collega. In de hoop dat ze het een plek kunnen geven.
    Dit zeg ik uit mijn hart want ook mij overkwam het een paar keer.

    • Uiteindelijk ……is het mijn man die HC was bij de NS zn dood geworden!
      dus de ,,,,misschien pesters,,,, hebben nog meer levens verwoest ook mijn kinderen waren hun vader kwijt en ik mijn man.

  15. Veel respect voor dit verhaal. Dit zou iemand niet moeten overkomen. Zal voor de rest niets zeggen, mijn standpunten over zelfmoord zijn mogelijk beledigend voor anderen en als iemand die zelf ook altijd gepest is, en hier nog steeds min of meer vrolijk rondloopt… kan ik beter mijn mond houden nu.

  16. Prachtig verwoord…. Ook mijn hart gaat uit naar Fleur en de nabestaanden, maar ook naar de machinist en zijn familie, die ongewild ook slachtoffer zijn geworden.

  17. Indrukwekkend,werk zelf als hoofdconducteur bij de NS,en ben elke keer bang dat het voor mij ook tijd is om dit mee te maken,respect voor de machinist en collega’s die dit al wel hebben meegemaakt

  18. Mooi geschreven en het gevoel is maar al te bekend, ook ik heb zo een aantal levens zien verwoesten en ken het gevoel jammer genoeg. Ik hoop ook dat mensen zich bewust worden van wat pesten voor gevolgen heeft.
    Laten we opstaan en elkaar aanspreken op gedrag dan kunnen we het verschil maken………….

  19. Een bekend verhaal, helaas. Soms hoor ik in de cabine het alarmsignaal en is er iemand voor de trein gesprongen op de overweg die ik net gepasseerd ben. In Haarlem heb ik mijn trein eens overgedragen aan een machinist die bij Halfweg iemand te pakken had. Op de terugweg van Den Haag naar Eindhoven belde de treindienstleider om mij te waarschu… Te laat. Het lichaam bonkte onder de trein door, bij elke klap lichaamsdelen verliezend.

    Ik ken de houding van NS heel goed. Sinds eind 2011 is zelfs alles wat op schrift komt en niet expliciet positief is voor NS verboden. Met intimidatie, vernedering en bedreiging met ontslag probeert het management mij klein te krijgen, iets wat ze met vrijwel alle andere ex-columnisten gelukt is. Maar dit verhaal moet verteld worden, zelfdoding en pesten moeten uit de taboesfeer gehaald worden. Laatste gedichten wil ik niet iedere maand in de krant lezen.

    Daarom schrijf ik over de machinist in zijn cabine. Die machinist ben ik vrijwel altijd zelf, geheel of gedeeltelijk, duister of verlicht. Zelfdoding, pesten, op het nippertje gered worden of de angst na de moord op een collega, het zijn verhalen die niet verzwegen mogen worden, omdat de slachtoffers van pesten niet vergeten mogen worden. Hier staan er een aantal bij elkaar: http://machinistlog.nl/vogels.html Zoals het werkelijk gebeurd is, en zoals ik het echt ervaren heb.

    Geert – masjinist

    • Heel moedig van je machinist om dit te schrijven en ik hoop dat het mensen aan het denken zet !!

  20. Hier kan je alleen eigenlijk maar héél stil en héél nederig van worden.
    Tegelijk zou je het uit willen schreeuwen… ouders, hoeveel je ook van je eigen kind houd…. blijf kritisch naar ze kijken… en zijn ze “pester”…. poets hun daden niet schoon…. Zachte heelmeesters, maken Stinkende Wonden!!! Je helpt met duidelijk optreden niet alleen je eigen kind verder… maar óók het slachtoffer !!!! Kom op….

  21. Pesters/ex-pesters moeten dit werk maar doen.

    Als je zo groot bent om iemand helemaal kapot te maken, moet je ook maar zo groot zijn om de trein te bedienen die oplossing de is voor slachtoffers van de ellende die je als pester veroorzaakt hebt.

    Want DIT was toch wat jullie wilden pesters? Dit is toch de kroon op jullie werk?
    Oh, jullie wilden Fleur geen pijn doen? Nou ik dacht het wel! Fleur moest bloeden voor het feit dat ze bestond en jullie kende. Jullie hebben enorm veel bloed aan jullie handen!

    Er zijn meer dan genoeg daders. Waarom moeten onschuldige mensen machinist zijn!

    Pesters:
    Justitie houdt jullie de handen boven ’t hoofd. Jullie ouders zullen jullie tot op het bot verdedigen.

    Pesters van Fleur: jullie zijn verantwoordelijk voor de ellende die de machinist voelt, en de dood van Fleur

    -iemands leven ontnomen
    -iemands werk
    -iemands plezier in z’n werk

    Van de maatschappij krijgen jullie een schouderklopje!! En ze zeggen het geeft niet joh. Het was misschien wel vervelend voor ze maar niet strafbaar. En het maakt niet uit.

    Jullie zijn wrede monsters en zo zouden jullie ook getemd moeten worden. In een kooi met jullie, voordat er nog meer dood en verderf word gezaaid.

    Dat jullie vrij rondlopen is een gevaar voor onze onwetende maatschappij.

    • En wat gebeurt er met de andere 95% van de ongelukken. Want het is maar een heel klein percentage van de ongelukken die gebeuren ivm met pesten.

  22. Beste Nanko,
    Mag ik tussen al deze mooie reacties en bij dat ontroerende verhaal toch dat jasje van die onverbeterlijke “zeur” maar weer eens aantrekken ?
    Ik snap er namelijk geen moer van.
    Oh ja, het verhaal is zo duidelijk. Maar wie heeft dit geschreven?
    Is het je toegezonden door een machinist en heb jij het slechts geplaatst of ben jij eerder die machinist geweest ?
    Of ben jij die schrijver pure sang die dit zomaar hier neer weet te zetten terwijl je in werkelijkheid die trein niet eens op gang krijgt, laat staan dat je moet remmen.
    Het doet aan het verhaal niet af !
    Maar als we met zijn allen alleen maar klaar staan om met natte ogen te bevestigen hoe mooi het is en hoe triest die omstandigheden,…
    terwijl we verzuimen onze vragen te formuleren en te stellen…
    dan veranderen we aan deze wereld evenveel als wat ik ervan begreep.
    Als we ooit verandering willen voor die wereld van Fleur’s en machinisten, dan zullen we ons in die kleine dingen moeten durven verdiepen die zo plotseling op onze weg komen.
    Vandaar mijn vraag over dat allereertste beginnetje van dit verhaal:
    Wie schreef dit ?

    • @Jean,
      In dit geval accepteer ik je gezeur, zoals je dat zelf noemt. Misschien had ik even wat duidelijker moeten zijn. Het verhaal is me aangeboden door een meneer die machinist is geweest en nee, ik ben het niet zelf. Ik heb de man moeten beloven dat hij het verhaal in alle anonimiteit kon vertellen. Omdat er binnen de Spoorwegen kennelijk een cultuur heerst waarbinnen je geacht wordt niet over dit soort dingen te schrijven. Volgens de schrijver is men heel bang dat, als er teveel van dit soort dingen naar buiten komen, het voor NS steeds moeilijker zal worden om mensen te vinden die machinist willen worden. In mijn ogen een onbegrijpelijk standpunt anno 2012. Een citaat van de schrijver dat ik niet in mijn verhaal heb verwerkt: ‘Er wordt machinisten steeds op het hart gedrukt om hulp te zoeken maar er verder met niemand anders over te praten. Omdat dit schadelijk is voor het bedrijf en slecht voor je eigen toekomst.’

  23. Ik ben het helemaal eens met Agaath. Het is moedig wat je hebt gedaan. Er wordt vaak niet stilgestaan bij de bestuurders van een trein die een dergelijk voorval meemaken. Heel veel respect voor het feit dat je dit met ons hebt willen delen. Kreeg een brok in mijn keel toen ik het las.

  24. Wat moedig om je eigen verhaal met ons te delen.
    Dat je zonder rancune vertelt wat het met jou heeft gedaan wanneer iemand zijn laatste stap voor jou trein zet.
    Mensen beseffen inderdaad niet wat dit voor impact heeft voor het treinpersoneel, die na het gebeuren de trein uit moeten om zover dat nog kan het een en ander te bedekken.
    De machinist die weer “gewoon” verder moet rijden en zich bij ieder perron en spoorweg overgang afvraagt of er niets zal gebeuren.
    En ook de conducteur die bij elke remming van de trein bang is voor………
    Het is verschrikkelijk wanneer je om wat voor reden dan ook niet meer verder kan leven, maar het is ook verschrikkelijk dat mensen verder moeten leven wanneer ze zelf slachtoffer zijn geworden na zo’n daad.
    Ik kan alleen maar respect hebben voor jullie.
    Bedankt voor je ontroerende verhaal

  25. De mens achter de mens in de machine…
    We zouden het moeten weten, maar het is prachtig dat het hier weer eens zo prachtig omschreven staat.
    Dank je. Sterkte voor iedereen die er mee te maken heeft.

  26. Vreselijk als je dit leest, wat ze de familie en z’n machinist wel/niet aandoen daar staan ze echt niet bij stil. Maar ik heb op tv gezien, wat z’n machinist meemaakt en volgens hun baas de NS moeten ze nog eerste hulp verlenen. Maar de persoon ligt in stukjes en het enige wat ze kunnen doen is een laken er overheen leggen. Daarna moeten ze zelf dit vreselijke trauma verwerken. Sterkte hoor oor iedereen die er mee te maken krijgt.

    • Een klein detail: de conducteur is degene die eerste hulp moet verlenen, een machinist heeft geen EHBO namelijk. En niet alle personen liggen in stukjes, er zijn ook mensen die het overleven! Als vrouw van een conducteur die in zijn 26 dienstjaren al meerdere zelfdodingen heeft meegemaakt, ken ik het andere verhaal maar al te goed en weet uit eigen ervaring wat een zelfdoding met spoorpersoneel doet. Helaas zijn de mensen die dit als enige uitweg zien vaak niet tegen te houden: doen ze het vandaag niet omdat iemand ze een luisterend oor biedt, dan doen ze het morgen of volgende week…
      Feit is en blijft dat het in- en intriest is dat mensen zelfdoding, op welke manier ook, als enige uitweg zien. Laten we toch allemaal wat liever zijn voor elkaar en ieder in zijn waarde laten!!!!!

    • Ook even een klein detail, (maar dan wel van een echte machinist) het ergste moment van een aanrijding is het moment tegenkomen dat je niks meer kan doen. En dan maar wachten op de klap. Dan zit je hart in je keel, komt er geen ontlading, dan heb je een heel groot probleem. Dan heb je nazorg nodig om deze schok weer te kunnen verwerken. Praten hierover is het beste en dat wordt door de NS zeker niet uit de weg gegaan.

    • Absoluut! De machteloosheid, het wachten op de klap die gaat komen, wetend dat je zo veel ton niet op tijd kan stoppen is gewoon vreselijk!!! Praten met collega’s, thuisfront en de geboden nazorg is dan héél belangrijk.Soms zie je het niet aankomen maar voel je alleen de klap. En nee, ik werk dan niet bij het spoor maar heb in de afgelopen 26 jaar genoeg verhalen gehoord, van machinisten én conducteurs. Het is traumatisch voor de nabestaanden en het spoorpersoneel. Zo veel vragen blijven onbeantwoord.
      Maar het ging hier voor mij even om het feit dat de machinist geen eerste hulp verleend maar de conducteur. En ook dat niet iedereen “in stukjes” verspreid is maar ook mensen zijn die het overleven. Geen enkele aanrijding is gelijk! Sommige maken het (gelukkig!) nooit mee terwijl anderen er vaker mee te maken krijgen.

    • Ook ik was de vrouw van een conducteur,die na een zelfdoding weer maanden overspannen thuis zat,en toen …was er bij de NS echt geen praatgroep of opvang hoor! ik heb het nu over de jaren 60/70 en het trajekt,wat de trein van mijn man aflegde,die stond erom bekend met al die spoorbruggen,in het Oosten van Nederland,zo erg zelfs dat mijn man al tegen de ritten op zag als het tegen kerst liep,als er dan weer een zelfdoding was geweest “waarbij de conducteur de trein moet verlaten om te gaan zien” hij zelf naar huis gebracht moest worden, maanden thuis zitten en het beeld maar niet van je netvlies af wil,schreeuwend wakker worden s,nachts, en wij dan samen de hele nacht praatten,dit gun je niemand! maar wil niet zeggen dat het ook verschrikkelijk moet zijn voor degene die “springt” dan moet je wel heel graag deze wereld willen verlaten,met respect voor al degenen die achterblijven,maar ook voor de familie van de machinist/conducteur.

    • Heb het een keer meegemaakt als machinist en in het noorden rijden we wel alleen. Een oude boer die naar zijn vrouw wilde, vervelend op het moment maar geen probleem. De jonge man, twee weken later, die net niet sprong maar aarzelde had meer inpact. Maar een kind lijkt me een ramp om welke reden dan ook.

  27. Het had geen zin meer voor Fleur, haar tijd heeft geslagen
    Fleur heeft jaren lang er tegen gevochten, maar ze is verslagen
    Kapot gemaakt door de pesterijen
    Die Fleur al jarenlang kreeg te verduren
    Fleur nam je lot in eigen hand
    En sprong voor een ijzeren monster

    Fleur je daad doet me denken aan een meisje uit mijn klas..1963
    Ook zij werd gepest, tot op het bot geraakt
    Net als jij, Leraren waren er mee op de hoogte
    Maar ze deden er niks mee
    Je had het moeilijk, wat je ook probeerde
    Het pesten en treiteren ging gewoon door
    ook zij verkoos de dood boven het leven

    Hopelijk heb je nu je licht gevonden
    en heb je de rust gevonden
    Waar je zo naar verlangde
    Hopelijk hebben etters die jou
    zo na het leven stonden spijt?
    Ik hoop uit de diepte van mijn hart Fleur
    Dat ze dit een levenslang met zich mee mogen dragen
    En dat ze het er erg moeilijk mee krijgen…

    Langs deze weg wil ik de ouders broers en zussen en verdere familie van Fleur
    Veel sterkte, liefde, licht, kracht en wijsheid wensen

    Ook de machinist die de schrik van zijn leven kreeg, wil ik ook veel sterkte wensen
    Ik leef allen met jullie mee

    Ayla

  28. Een ontroerend verhaal! inderdaad erg dat het niet eerder is ontdekt, had veel leed bespaard we moeten hier veel meer aandacht aan besteden.
    Dit mag niet meer gebeuren dit kan toch echt níét !!!!!!!!

  29. koude rillingen…eigenlijk 2 slachtoffers…het meisje…is er niet meer zij is “over”nu en ik hoop dat ze daar haar rust en alle liefde mag ontvangen die ze hier tijdens het aardse zocht.

    De machinist die nu ” levenslang” heeft om dit te kunnen verwerken

    sterkte voor allen

  30. Tranen in mijn ogen, zeer indrukwekkend. Er is helaas bijna geen humane zelfdoding mogelijk. De wanhoop voor degene die geen uitweg meer ziet. En dan een machinist voor het leven getekend. Ik heb hier geen woorden bij alleen tranen

  31. Het is heel dapper dat je dit hier durft te vertellen. het wordt inderdaad vaak vergeten dat machinisten hier jarenlang last van kunnen hebben. En zoals in jouw geval hun baan daardoor verliezen. Natuurlijk is het erg voor zo’n jong meisje als Fleur. Maar laten we dit deel vooral ook voor het voetlicht brengen. En daarom is dit heel knap.

    • Mooi verhaal, alleen net als het respect bij het voetbal dit weekend al weer verdwenen is! Zal de trein ook gewoon weer voorbij denderen! En helaas voor de genen die dit moet overkomen en verwerken zal elk moment en geluid een blijvende herrindering zijn! Ik hoop dan ook dat door het lezen van dit verhaal en de berichten dat Nederland weer eens veranderd te beginnen in Den Haag.
      De schrijver wens ik een warm hart toe.

    • Wat een verhaal en waar gaat het in de wereld naar toe.We zijn niet allemaal hetzelfde en waar halen mensen het lef vandaan om andere zo te beschadigen.
      De schrijver wens ik alle lof toe om dit met ons allen te delen,misschien dat de mensen eens wakker worden!!!!
      De familie wens ik alle sterkte toe om dit verdriet te dragen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s