Ik kan niet meer…

Hij wil wel met me praten over zijn ervaring als machinist. Hij vraagt om een momentje en schenkt een kop koffie in. Een antieke klok tikt rustgevend in de kamer. Een kleine hond kijkt me wantrouwend aan vanuit zijn mand. ‘Dat is Joepje. Nou die is bejaard, hoor. Heeft amper tanden in zijn mond. Veertien is ie. Aflopende zaak.’ Dan begint hij hortend en stotend te vertellen.

Als klein jochie dacht ik: Later, als ik groot ben, bestuur ik de grote trein. Dan zorg ik ervoor dat iedereen op tijd is, naar zijn of haar familie kan. De hele dag treinen. Volle wagons en blije mensen. Als ik klaar ben met mijn opleiding, dan gaat het beginnen.

Het is nu later. Ik ben klaar met mijn opleiding en klaar met mijn werk als machinist. Ik kan het niet meer. Dat heeft een reden. Ik vind het niet meer leuk namelijk. Ik ben het gaan haten. Het ging niet om de tijden of de kerstdagen dat ik moest werken hoor. Dat waren nog eens leuke tijden. Nee, dat niet. Springers, daar gaat het hier om. Springers, een woord waarvan ik als ventje van tien niet wist dat het bestond. Ik dacht toen nog aan reizen. Niet aan mensen die voor mijn trein zouden springen.

Het was een koude dag in april, dat weet ik nog. Ik had een vroege dienst geruild met een collega. Zijn vrouw was al een tijd ernstig ziek. Collegiaal als we waren deden we dat, ruilen. Ik weet nog dat ik baalde dat ik mijn lunch was vergeten. Het gaat nergens over. Het was een gewone dag. Dochterlief had die avond een optreden van school, ik verheugde me haar te zien zingen in de aula. Mijn vrouw zou nog een kleinigheidje halen voor haar. Het bomvolle station was voor mij gewoon. Met mijn werkkoffer stapte ik de cabine in en las mijn route uit. Het zou een afwisselende dienst worden en bij Amsterdam- Noord zou ik mijn collega oppikken aan het einde van de dag. Eigenlijk een heel gewone dinsdag.

Ineens was het er, het oorverdovende geluid en een zwarte vlek. Ik weet nog dat ze op het raampje van mijn cabine klopten en riepen. Ik schijn in een totale shock verkeerd te hebben. Ik wilde niet uitsappen. Heb er op gestaan de vrouw in kwestie te reanimeren. Dat kon natuurlijk niet meer. Wist ik veel. Dat is me verteld. Het was een moeder, hoorde ik later. Ze had twee kindertjes van twee en vijf jaar jong.

Het waarom zal ik nooit begrijpen. Hoewel, ik zal u iets vertellen; de eerste nacht dat ik badend in het zweet wakker werd en mijn schreeuwen drie huizen verderop nog te horen was heb ik wel eens gedacht: ‘Ik wil niet meer.’ Ik heb het wel eens gedacht. Iemand die springt is ver heen, die denkt niet meer aan gevolgen of risico ‘s. En zeker niet aan die van anderen. Zij zijn al dood van binnen. Hoeven alleen nog maar te springen. Een collega zei het treffend: ‘Alleen haar gezicht was nog heel, er lag een glimlach om haar mond.’ Ze was blij dat het over was.

Ja Fleur. Ik las over haar en zag het in het nieuws. De klootzakpesters hebben er weer eentje zover gekregen, zei ik nog tegen mijn vrouw. Arme ouders. En dan die kinderen die het hebben zien gebeuren. Ik raak daar niet over uitgesproken dat ik dat zo ontzettend vind. Ze zal niet de laatste zijn. Het gebeurt zo vaak. Ik ken de man niet die haar voor zijn trein kreeg. Ik ben al lang uit dat systeem. Ik hoop maar dat hem niet hetzelfde staat te wachten. Jarenlange hel en depressies en bijna een scheiding. Kinderen die hun vader amper herkennen omdat zijn gedrag zo anders is. Ik weet het allemaal wel.

Wilt u het hele verhaal lezen? Kijk dan op de site van Karin Smalbil

4 gedachtes over “Ik kan niet meer…

  1. Afschuwlijk verhaal wil wel een ding weerleggen. Het is niet waar dat je niet meer aan anderen denkt aan oorzaak en gevolg. Toen ik die ene dag naar het spoor liep wist ik heel goed wat ik anderen zou gaan aandoen. Maar mijn eigen wanhoop was veel groter en dat overmeesterde alles. Een trein was in mijn ogen het meest tref zekere de enige manier om zeker te zijn dat het zou lukken. En jawel ik dacht aan mijn man, de machinist en voelde me wel degelijk schuldig maar ook ik merk daar toch niets meer van. Zelfdoding is hoe dan ook uiteindelijk een egoïstische daad waarbij je eigen leed alles overschaduwd, Ik had het geluk dat alles wat ik als afscheid had achtergelaten werd gevonden voor ik kon springen waardoor de treinen langzaam reden. Geluk kan ik nu zeggen toen was ik woedend waar haalde ze het lef vandaan me tegen te willen houden. Ik heb ook het enorme geluk een geweldige man te hebben met wie ik open over de dood kon praten net als met mijn hulpverlener. Gelukkig is niet tegen me gezegd dat moet je niet doen want dat dringt toch niet door. Dit is nu een paar jaar gelden mijn leven is nog steeds zwaar en soms…. maar ik vecht weer zie ook weer de mooie kleine dingen. En ben nu dankbaar dat ik deze verhalen zei het met dikke tranen nog kan lezen. Wens je heel veel kracht en sterkte toe. Ik weet wat het is niet meer kunnen slapen, nachtmerrie’s en jezelf kwijt zijn….

  2. my2faces (@my2faces)
    Ten eerste respect dat je hierop wil reageren….
    Je schrijft over vroeger, tegelijk over pas nog….wat en waarom heb je het toch niet gedaan, wat doorbrak niks voelen en die pijn van binnen?
    Als jij dat weet en daaruit bent gekomen kun jij misschien juist daardoor doordringen tot mensen die dat nog wel zo voelen?

  3. Ik moet even slikken 😥
    Ik kan mijzelf wel weet ik wat aandoen nu. Uren liep ik langs het spoor vroeger ehm wat? Pas nog 😦
    Niks voelen niets denken, nja niks denken. Ja 1 ding deze pijn van binnen moet stoppen!!!
    Maar 1 uitweg zien en idd niet denken aan de machinist. Wat? Zelfs niet aan mijn prachtige dochter!!!
    NEEE!!! alleen de pijn van binnen.
    Nu denk ik omg wat heb ik gedaan??? Maar dan dan denk je aan niets. Alleen aan die pijn. Die MOET stoppen je ziet maar 1 uitweg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s