Wanhoop, een bom en Twitter…

vuurwerkbomHet is een avond zoals zovelen zouden kunnen zijn. We zitten in een denkbeeldige leegte tussen Kerst en jaarwisseling. De gloed van de lampjes in de naaldboom zwerft door het huis. Op de televisie komen programma’s voorbij die ieder jaar rond deze tijd worden vertoond. Het lijkt alsof de maatschappij op adem moet komen. Zich prepareert op het immense vuurwerk dat het nieuwe jaar gaat inluiden. Zelfs op de social media is het betrekkelijk rustig. Zo lijkt het althans.

Ineens komt er een berichtje op Twitter voorbij. Van iemand die een explosief in handen heeft. Zelf in elkaar geknutseld. En wat daarmee moet gebeuren laat zich raden. Het ding gaat de lucht in. Samen met de drager van het projectiel. Als ik de bom op een plaatje zie schrik ik me wezenloos. Het kruit van veertig nitraatbommen zit in een potje. Een kleine lont steekt er bovenuit. Je moet er niet aan denken wat er zou gebeuren als dat tot ontploffing wordt gebracht. De klap zou enorm veel schade aanrichten. Misschien wel een mensenleven kosten.

Zou het een smakeloze grap zijn? Zo ja, dan is het een hele slechte. Of is het serieus bedoelt. Is er inderdaad iemand die zich geen raad meer weet? In dat geval moet ik snel handelen. Hoewel niet erg conventioneel probeer ik uit te vissen wat de maker voor ogen heeft. Dat wordt me al snel duidelijk. Een einde aan haar leven maken. Omdat ze dat verdient, zo zegt ze zelf.

Ik probeer haar uit alle macht aan de praat te houden. Te voorkomen dat er straks een knal klinkt die ik niet kan horen. Het aan de andere kant van de digitale lijn straks heel stil zal blijven. ‘Waar ben je? Moet ik naar je toe komen? Wil je praten?’ Nee, dat wil ze niet. Ze wil maar één ding. De voor haar alles bevrijdende dreun horen.

Alles wordt uit de kast getrokken. Ik moet zien te voorkomen dat ze het twittergesprek stop zet. Ondanks dat ze niet veel loslaat kom ik er wel achter waar ze zich ongeveer moet bevinden. Ondertussen worden hulptroepen ingeschakeld. Alle denkbare ondersteuning is welkom. Na de zoveelste poging om tot haar door te dringen gebeurt precies dat waarvoor ik had gevreesd. Ze antwoordt niet meer. Zou ze de daad bij het woord hebben gevoegd?  De bom hebben laten ontploffen?

Ze zegt dat ze het explosief heeft weggegooid en lijkt nu rustig te zijn.

Het wordt mij te link. De politie wordt gewaarschuwd. Ze kunnen in eerste instantie niet veel doen. Het te doorzoeken gebied is te groot. De informatie te summier. Ik besluit terug te bellen zodra ik meer weet. Ondertussen worden nieuwe pogingen ondernomen contact te leggen. Maar wat moet je als je slechts 140 tekens hebt om iemand te bereiken. Wat kun je doen als je niet weet met wie je werkelijk te maken hebt. Iemand die geen zin heeft om te reageren. Verdorie… Wat moet ik doen.

Na een poosje komt er toch weer een tweet binnen. Opluchting maakt zich van mij meester. Ze is nog onder ons. De vreugde is van korte duur. Haar boodschap is kort. ‘Kom maar niet. Sorry…’ De mededeling klinkt als een verkapt afscheid. Een alarmerende gedachte. De adrenaline giert door mijn lichaam. Ik grijp de telefoon en trek opnieuw bij de politie aan de bel. Geef ze wat extra aanknopingspunten. ‘We gaan kijken. Aan de hand van wat u ons nu vertelt denken we wel te weten waar en bij wie we moeten zijn’, zegt de dienstdoende agent. Het vriendelijke verzoek om mij op de hoogte te houden wordt gehonoreerd.

Het blijft daarna veel te lang stil. Naar mijn zin althans. De minuten gaan tergend langzaam voorbij. Het lijkt een eeuwigheid te hebben geduurd als de telefoon gaat. Het is dezelfde agent. ‘We hebben haar getraceerd. Ze zegt dat ze het explosief heeft weggegooid. Lijkt nu rustig te zijn. Er wordt met haar gepraat.’

Ik voel me een stuk opgeluchter nu ik weet dat alles op zijn pootjes terecht is gekomen. Omdat je nooit kunt weten of iemand zichzelf ook daadwerkelijk zal opblazen. De agent wordt bedankt voor het kordate optreden en hij bedankt mij. ‘Het is goed dat u gebeld heeft’, zegt hij. Zo heb ik het zelf ook ervaren. Had het mezelf nooit vergeven  als er een bericht in de krant was opgedoken waarin zou staan dat iemand zich van het leven had beroofd.  Zonder dat er ook maar iets was gedaan om het te voorkomen. Nu is er in ieder geval het gevoel dat je er voor iemand bent geweest. Zonder er daadwerkelijk te zijn…

7 gedachtes over “Wanhoop, een bom en Twitter…

  1. Terugkijkend op 2012 …

    Ik sta nog steeds elke dag even stil bij de ‘zelfmoord’ van Livia, het houdt mij bezig omdat het in mijn woonplaats Pijnacker gebeurd is. En haar ouders hebben kenbaar gemaakt dat ze zich in gaan zetten tegen ‘pesten’. Het deed me veel toen ik gisteren hun korte interview in hart van nederland terug zag …

  2. jeetje je haren gaan hiervan recht overeind staan! Wat sterk van je dat je zo alert hebt gehandeld. Petje af Nanko! Dat is niet niets wat je zo even gedaan hebt.

  3. Hartverscheurend. Blij dat er oplettende tweeps zijn. En die ook durven en kunnen handelen. En blij dat het goed afgelopen is. Je moet er niet aan denken dat er halverwege helemaal geen antwoord gekomen was.

    • Wat in een drama had kunnen eindigen is wellicht dankzij jouw oplettendheid goed afgelopen. Fijn om te lezen dat er nog mensen zijn “WHO CARE” ipv mensen die roepen “WHO CARES”

  4. ik mocht gisteren ‘getuige’ zijn van dit voorval en het raakt je echt. machteloosheid. Blij dat jij gehandeld hebt en het goed is afgelopen..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s