Gevecht om te overleven…

Problemen als mishandelingen, pesten, geestelijke onderdrukkingen en eenzaamheid. Jessica heeft het allemaal meegemaakt. Als vierjarige kwam ze in een kindertehuis terecht. Een tehuis voor kinderen die geen vader, moeder of geen van beide hadden. Ze voelde zich er eenzaam.

Er was geen schouder om uit te huilen. Niemand die je een aai over de bol gaf of een compliment uitdeelde.  Ze wist niet of ze iets goed deed. Het werd haar niet geleerd.  Jessica bestond en dat was het dan wel. Voor de rest was ze aan zichzelf overgeleverd. Het was een constant gevecht om te overleven.

Ze werd onder de hoede van een akelige, zenuwachtige non geplaatst. Leek vriendelijk aan de oppervlakte, maar ondertussen… Jessica kreeg regelmatig straf omdat ze andere kinderen hielp met hun problemen. ‘Op een dag aten we tomatensoep met slierten. De soep smaakte verschrikkelijk. Een van de kinderen werd misselijk en gaf over in haar tomatensoep. De non werd furieus. Kneep de neus van het kind dicht en schepte de soep met braaksel en al in haar mond. Ze spuugde alles weer uit, zo op haar bord. De non zei kil: ‘Ik ga nu weg, maar je bord is leeg als ik terugkom.’

Jessica kon het idee dat het meisje alles op moest eten, niet verdragen. Dus toen de sadistische non weg was, pakte ze vlug een plastic zakje, goot de soep er in en spoelde vervolgens alles door het toilet. ‘Ik zei tegen iedereen dat ze het niet moesten wagen mij te verraden. Maar toen de non terugkwam, ging een van de kinderen meteen naar haar toe. Het gevolg laat zich raden.’

Jaren van vernedering. Ze was het zat. Steeds maar weer die ruzies en het slaan

Na zes jaar in het tehuis te hebben gewoond, werd Jessica door haar moeder opgehaald. Ze trokken bij een gezin van acht kinderen in. Moeder was gezinsverzorgster van beroep en hielp het gezin vooruit. Ze verving de vrouw des huizes omdat deze op het kraambed was gestorven. Korte tijd later kwam er een man in beeld die vrij snel Jessica’s stiefvader werd. Erg leuke herinneringen heeft zij niet aan die tijd beleefd. Het waren jaren van vernederingen.

Op een avond, Jessica lag inmiddels al zes weken doodziek in bed, hoorde ze dat er ruzie werd gemaakt. Opeens stormde haar stiefvader de slaapkamer binnen en zei: ‘Sorry meid, je moet uit bed komen. Ik zet jullie op straat.’ Daar stonden we dan. Het was koud en donker. We hadden geen onderdak. Mijn moeder was hoogzwanger en ik doodziek. Ik kon amper lopen. We wisten niet waar naar toe…

Dit soort incidenten, mishandelingen en een gevoel van isolement dwongen Jessica op 17-jarige leeftijd het gezinsleven te ontvluchten. Was het helemaal zat. Steeds maar weer die ruzies en het slaan. Ze zag geen andere uitweg meer. Het lukte haar te overleven. Door middel van haar innerlijke geloofskracht een positieve uitweg uit de ellende te vinden. Alle pijnlijke en nare gevolgen van huiselijk geweld van zich af te zetten. Volledig uit haar leven te bannen.

‘Uiteindelijk ben ik erachter gekomen waarom wij bestaan. Wat mijn taak op aarde is. We kunnen ons eigen leven creëren. Door de jaren heen heb ik als geen ander ervaren wat het is om met oprechtheid en eerlijke gedachten te leven. Sindsdien leeft het geluk met me mee.’

8 gedachtes over “Gevecht om te overleven…

  1. Ik heb even geaarzeld of ik het zou doen maar toch besloten het te doen. Ik weet dat het als kind heel moeilijk is om in een tehuis te moeten opgroeien. Naarmate de jaren vorderen het besef te krijgen dat je ouders niet voor je kunnen zorgen en je daarom afstaan. Jessica heeft dan nog het geluk gehad dat ze het tehuis uit kon. Bij mij heeft het tot mijn 18e jaar geduurd. En ja, wij hadden ook een paar van die nonnen die er een genoegen in schepten om ons te kleineren. En dat dagelijks. Ik ben erg onder de indruk van wat Jessica hier vertelt. Ik zou het niet kunnen. Nog niet in elk geval. Ik wens Jessica heel veel geluk in haar verdere leven.

    • Dat ik geluk had dat ik uit het tehuis weg kon Mariska kan ik je helaas niet toezeggen. Voor mij begon de echte ellende toen ik uit het tehuis weg was.

      Als geen ander begrijp ik jou gevoelens. Je schrijft: ik zou het niet kunnen. Als ik je zeg; je doet alles voor jezelf! Zolang je niet zou kunnen, heb je alleen jezelf daarmee en niet de veroorzakers.

      TIP:
      Misschien een idee om mijn boek te kopen “De wonderen die ik heb mogen beleven” kan naar alle waarschijnlijkheid uitkomst bieden.
      Je kunt me mailen: jes@kamphaus.nl of kijk: http://www.kamphaus.nl

      Hartelijk dank Mariska voor je lieve reactie!
      Warme groet,
      Jessica kamphaus

  2. Heel triest en vervolgens leeft het geluk met haar mee,dat is het verhaal van Jessica
    Jessika , die een Positieve ruggengraat heeft mee gekregen , want gelukkig willen zijn is iets waar je voor kiest !! er zijn weinig mensen die geduld hebben met zelfmedelijden, omdat het niks toevoegt …good show Jessica .!!

    Het zijn niet alleen die serpenten in het Klooster , In de jaren 60 werden deze kinderen zonder enig controle afgeserveerd,
    Door deze Instanties werd productie gedraaid, en hoe !
    Tehuis uit gezin in , ik ken een situatie waar 11 kinderen bij een kinderloos gezin geplaatst werd .
    De man zonder werk maar wel met losse handjes ,met z’n dertienen aan de tafel waar verschillend eten opgediend werd
    Mevr. en De Heer des huizes aan het pasteitjes met vlees , de kinderen aan de kippensoep met droog brood , en nee : zat er maar een stuk plofkip in, verschil moet er zijn , Toch ?
    Na schooltijd niet op straat spelen en vriendjes krijgen maar geïsoleerd van alles de achtertuin in .
    Jawel na 7 jaar werd de instantie “kinderzorg ” wakker en werd het huis met de stille trom ontruimd van kinderen , en wederom verspreid .
    Ik kan me herinneren dat er een ging varen, die moet z’n ogen uitgekeken hebben !!!

    Zo zie je maar Jessica , ik wens je al het geluk toe en gebruik je hoofd want je hebt nog wat in te halen

    • Je geeft het goed aan da-vinci: gelukkig willen zijn is iets waar je voor kiest!!
      Dat betekend ook: houden van jezelf. Ook ik wens je onwijs geluk toe zowel verstandelijk als met je gevoel.
      Dank je wel Bart voor je verhaal.
      Warme groet,
      Jessica kamphaus

  3. Hoe triest moet je zijn als je een ziek kind en een hoogzwangere moeder op straat zet. Dat is in mijn ogen gewoon barbaars. En dat er in die tehuizen met al die nonnen iets mis is? Waarom verbaast me dat nou weer niet?

    • Je geeft het al aan Bart, hoe ziek moet je zijn. Waren zij niet ziek, dan was mij dit naar alle waarschijnlijkheid niet overkomen. Ik heb hun kunnen vergeven.
      Bedankt Bart voor je reactie.
      Warme groet, Jessica Kamphaus

  4. Erg hoor dit. En trouwens bijzonder knap dat iemand zich toch ook weer aan die ellende weet te ontworstelen. Ik heb een diep respect voor Jessica

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s