Door de duisternis opgeslokt…

Soms is de pijn te overweldigend om het te kunnen benoemen. En soms is nu. Als je niet meer weet waar naar toe, wat moet je dan. Wegkruipen in de hoop dat niemand de grimas op je gezicht ziet. De verbeten trek die slechts gedeeltelijk kan verhullen dat je lijdt? Al is het dan ook in stilte. Omdat je niet wilt dat iemand het ziet.

Godallemachtig wat heb ik me voor dat overbekende karretje laten spannen. Al die tijd geloofd dat hij het goed meende met mij. Om vervolgens op een verschrikkelijke manier te ontdekken dat ik al die tijd niet meer dan een vluchtroute ben geweest. Een opvangadres voor een harteloze man.

Een man die me alleen maar nodig had als het elders niet uitkwam. Wat haat ik hem. De woede zit zo diep dat ik moeite heb om mij te beheersen. Op mijn ene schouder zit een duiveltje dat om wraak roept. ‘Verniel zijn leven, schop zijn toekomst overhoop. Hij verdient het’, klinkt het dan. Aan de andere kant hoor ik bijna tegelijkertijd dat dit niet de manier is. ‘Laat het los. Hij is het niet waard dat je er om treurt.’

Eigenlijk moet ik blij zijn dat er geen kinderen in het spel zijn. Op deze manier wordt het een stuk gemakkelijker om afscheid te nemen. Waarom zou ik nog langer op deze aardkloot blijven rondlopen? Wie doe ik daar een plezier mee? Mezelf in ieder geval niet. Ik kan er niets aan doen.

Het pad dat mij naar een zonnige toekomst had moeten leiden bleek een doodlopende steeg te zijn. Vol schaduwen die me leken uit te lachen. Het onnozele wicht dat haar hele ziel en zaligheid in handen van één persoon had gelegd. Compleet verblind door gevoelens van liefde. Gevoelens die hij ook voor mij leek te hebben maar die ik met een ander moest delen. Mijn leven is verwoest, totaal zinloos geworden.

De dagelijkse dingen doe ik nog wel maar het lijkt allemaal zo uitzichtloos. De voldoening ontbreekt. Ik kan me nergens op concentreren, mijn hoofd tolt. Waarom heeft hij dit gedaan. Het bed waarin we zoveel liefdevolle momenten hebben meegemaakt is mijn vijand geworden. De tijd zonder hem een hel.

Er is niets waarvan ik nog genieten kan. En dus zoek ik die steeg weer op. Schreeuw om de schaduwen die me hebben uitgelachen en laat me vervolgens door de duisternis opslokken. De alarmbellen klinken. In de verte zie ik mijn verlossing…

2 gedachtes over “Door de duisternis opgeslokt…

  1. En die trein komt van de ene kant en verdwijnt weer naar de andere kant
    en aan die andere kant staat een man,
    een man die misschien ooit wel het gevoel had dat je samen voor het leven stond
    die misschien wel eens af en toe een opvangadres nodig had
    maar die, wat hem op zijn schouders werd gelegd niet zomaar dragen kon

  2. Ach, over een jaar is het over. Been there, done there. Het enige voordeel van de hele situatie is dat als je over een tijdje je ´grote liefde´ weer ziet dat je dan denkt: ´wat heb ik in Godsnaam in die e*kel gezien. En het besef dat je dan vrij bent. Het gaat over, heus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s