Geen zin meer om te vechten…

Ik moet hier weg. Nee. Ik wil hier weg. Omdat het in mijn ogen geen zin heeft nog langer ergens te zijn waar je niet wilt zijn. Ik wil ontsnappen. Aan de dagelijkse realiteit. Mezelf in het niets kunnen laten verdwalen. Stilte, waarom kan ik niet een beetje stilte krijgen. Rust in mijn hoofd. Mijn gedachten op een rijtje kunnen zetten. Het lukt me gewoon niet.

En op begrip van mijn omgeving hoef ik niet te rekenen. Waarom zouden ze ook. Mijn lichaam en geest zijn stukje bij beetje aan het afbrokkelen. Ik sleep mezelf van de ene naar de andere dag. Omdat er geen andere keus overblijft.

Het begon allemaal toen ik een jaar of tien was. Ik was kennelijk een gemakkelijk slachtoffer. Omdat ik toen al niet in staat was om mensen te vertrouwen. Daar was wel een reden voor, want thuis was het allesbehalve koek en ei. De voortdurende ruzies van mijn vader en moeder hebben me mentaal gesloopt. Elke keer als ik tussenbeide probeerde te komen werd ik aan de kant geschoven. Moest me er niet mee bemoeien. Nee verdorie, maar aanhoren mocht ik wel.

Uiteindelijk barstte de bom. Werden de scheldkanonnades opgevolgd door fysiek geweld. Vertrok mijn vader. Ik ga niet met een beschuldigende vinger wijzen. Al zou ik het wel kunnen doen. Maar wat heeft het voor zin.

Ik haat mezelf dat het me niet is gelukt een beetje orde in mijn leven te scheppen. Iedereen om me heen heeft vrienden. Ik niet. Omdat ik het niet kan. Ben van nature nogal verlegen en terughoudend. En daarom krijg ik nu ook van mijn omgeving de volle laag. Op school, buiten school. Het maakt niet uit.

Ik ben het meisje dat raar doet. Niet met de pesterijen van anderen wil meedoen en dus hebben ze van mij een onderwerp gemaakt. Uitgescholden, uitgesloten van het normale schoolleven. Tussen de lessen door maar hopen dat mijn spullen nog daar zijn waar ik ze had achtergelaten. Iedere dag weer.

Ik kan het niet meer. Voel me verteerd door de gedachte dat het beter is om uit het leven te stappen. Ik heb het al meerdere keren geprobeerd te doen. Dan sta ik op een brug of op de pier. Staar eindeloos lang naar het water en durf de daad niet bij het woord te voegen. Dan voel ik me weer gefrustreerd. Door mijn eigen lafheid. In staat om mezelf te slaan. Mijn nagels diep in mijn armen te zetten. Me open te krabben. Zelfs daar heb ik het lef niet voor.

Het laatste restje energie vloeit uit mijn lichaam weg. Mijn geest is verneveld. Ik voel me slap. Kan nergens heen. En dan lees ik het verhaal van Fleur. Zo herkenbaar. Zo wanhopig op zoek naar erkenning. Ze is er niet meer. Zou ze de rust hebben gevonden die ze zocht?

Kon ze het mij maar vertellen. Misschien zou het helpen bij het nemen van een besluit. Het besluit om een einde aan mijn waardeloze leven te maken. Ontsnappen aan alle verwarring, de ongeordende gedachten. Ik heb geen zin meer om te vechten.

Janet

Naschrift: We hebben de inzender van dit verhaal absolute anonimiteit moeten beloven alvorens we het zouden publiceren. En dat besluit respecteren we. Janet is dan ook een gefingeerde naam. Wel hebben we haar enkele adressen en telefoonnummers van instanties doen toekomen waar ze hulp kan krijgen. Hopelijk doet ze er iets mee en zien we haar hier nog eens terug…

22 gedachtes over “Geen zin meer om te vechten…

  1. Wat een vreselijk verhaal van fleur bloemen… Ik ben een leerling van het Dollard College en aanstaande vrijdag word je fleur bloemen prijs hier uitgereikt. ik heb super veel respect voor de ouders van Fleur! ik wens ze alle sterkte toe! Dit zou nooit weer moeten gebeuren. jammer dat het al te laat is voor Fleur…

    Sterkte!

    • Juist mensen als jij , Sofie, kunnen een verschil maken. Alleen als klasgenoten, clubgenoten, buurtgenoten bewust zijn van het feit wat pesten aan kan richten, kun je een ander corrigeren. Dat maakt al zo een verschil voor een gepeste. Het doet me goed dat jullie aan het Dollard College er zoveel aandacht aan besteden, Dan heeft Fleur (en Livia, en al die anderen) haar leven zker niet voor niets opgeofferd. Respect.

  2. Ik heb gisteren het programma op de kro gekeken tegen pesten. Tot mijn verbazing werd er met geen woord gerept over het meisje Livia … haar ouders hebben hier erg veel moeite mee. Waarom werd er geen aandacht aan dit 13 jarige meisje geschonken in dat praat programma?

    Het doet pijn bij haar ouders en broertje, aldus haar vader, dat hun Livia niet meetelt. En dat kan ik heel goed begrijpen!

    • Geen idee, ik weet ook niet of ik zomaar het verhaal van Livia haar vader hier zomaar neer kan/mag zetten. Hij was 1 van de 1e die reageerde op http://www.dagtegenpesten.nl

      Beste Gerard,

      Als dorpsgenoot vroeg ik mezelf een aantal weken geleden ook al af waarom de ‘media’ uw dochter Livia niet meetelt in het hele verhaal “tegen pesten”. Ik heb net het ‘dag tegen pesten’ programma gekeken en het maakte mij kwaad. Er had, zoals u al zegt, MEER aandacht moeten zijn voor Livia. Ik leef met jullie mee van een afstand. En ik weet zeker dat er heel veel meer mensen zijn die nog iedere dag aan Livia denken, al zal dat in stilte zijn.

      Het overlijden van Livia heeft mij toen diep geraakt. Heb haar nooit gekend, maar in gedachten ben ik bij jullie en wens ik jullie heel veel sterkte toe.

      Groetjes René

  3. Ik vind het erg om dit zo te lezen. Dat er weer iemand zich zelf van het leven berooft door pesten. Bij ons op het Dollard College hebben we het nu over pesten. Maar dat moet op elke school zo zijn. Dan krijgen de pesters misschien die les en zien ze eindelijk dat ze moeten stoppen met dat gepest. Pesten moet stoppen.. Nu…

    • Jeroen,
      Gelukkig is ze nog onder ons. Is het nog niet zo ver gekomen dat ze er ook een einde aan heeft gemaakt. Maar ik begrijp je zorg en eerlijk gezegd, we hebben haar wat telefoonnummers en adressen gegeven waar ze hulp kan zoeken. Maar of ze dat ook doet….

  4. Dit doet pijn om dit te lezen! Dat iemand niet meer wil leven. Wat pesten wel niet allemaal met iemand kan doen! Ik vind dat er veel meer aandacht gegeven moet worden aan pesten. Onze school geeft er gelukkig wel veel aandacht aan!

    Groetjes leerling van het Dollard College

  5. Echt hartstikke zielig om iemand te pesten voor zijn eigen lol. Het leven van iemand zuur maken hoe durf je en waarom om stoer te doen? ik vind het stoer als je niet pest. Als je er tegen op komt. Dan ben je pas stoer!

  6. Wat is het nut van pesten? Je doet er alleen maar iemand pijn mee… Dat ze niet meer willen leven. Het is zo triest voor de mensen en nabestaanden. Als pester zal je dan veel spijt hebben wat je hebt gedaan. Maar dan is het te laat.. Pesten moet stoppen. Nu..

    • Melissa,
      Grijp deze week aan om jouw gedachte kracht bij te zetten. Nu staat het goed in de belangstelling. Het zou echter niet alleen deze week moeten zijn maar elke dag van elk jaar. Daar moeten we voor vechten…. Jullie school heeft in ieder geval een goede aanzet gegeven. Die wordt beloond. Nu is het te hopen dat andere scholen dit ook oppikken..

  7. Zo herkenbaar. En wat mij betreft moeten we een vuist maken, massaal. Er mag geen gepest kind meer aan onderdoor gaan. En dat omdat je net iets anders bent dan een ander. Maar wie is die ander om dat te bepalen? Vaak is het zulke dommigheid, onwetendheid wat het met de ander doet wanneer deze dagelijks het onderspit moet delven. Dan begint het grote beschadigen waar je aan onderdoor gaat. Hier hebben scholen een hele grote verantwoordelijkheid in maar ook u en ik. We moeten het stoppen. Leerkrachten moeten er meer aandacht aan besteden. Afgelopen week werd ik er ook mee geconfronteerd in een gezin: Een meisje (13 jaar!!!) wat haar haar nu al verft omdat ze wordt gepest op school door de “rode” kleur. PVD anderen laten het in die kleur juist verven. Dát is wat er verteld moet worden op school, in een klas. Door een kapster. We moeten meer gebruik van elkaar maken. Ik heb grote bewondering voor Janet, gelukkig deelt ze nog en ik hoop van ganse harte dat ze de juiste persoon vindt die haar duidelijk maakt dat ze er zijn mag.

  8. En uiteindelijk ga je van school. Jaren van emotionele, sociale en daardoor psychische ellende achter de rug, opleiding af moeten breken. Na de middelbare school gaat het beter, maar niet zo goed als het had kunnen gaan wanneer juist was ingegrepen door onderwijzend personeel. Pesten begint op school.

  9. Dank je wel, ‘Janet’. Heel bijzonder dat je dit hebt willen delen. Het bewijst een stukje innerlijke schoonheid, waarvan ik hoop dat je dat niet verloren hoeft te laten gaan! Ik wens je heel veel goeds – uit onverwachte hoek.

  10. Wat triest om dit te lezen. Helemaal zo vlak na het overlijden van mijn nichtje Fleur. Janet, neem de hulp aan die je kunt krijgen en doe er iets mee..jij kunt het nu nog omdraaien in het positieve..voor Fleur is dit te laat.

    • Bedankt Willem. Laat iedereen het maar lezen dat er onder de oppervlakte van alles leeft waar wij geen weet van hebben. Er komt echter steeds meer naar boven. Ook dat kan bijdragen aan een oplossing op termijn. De hoop dat mensen ooit eens gaan inzien dat het zo niet hoort te zijn….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s