We dachten nog, die gaat springen…

Zoals eerder toegezegd zou ik u een aantal indringende mails laten lezen naar aanleiding van het verhaal ‘Hou Fleur in je leven.’ Voor sommigen kan het confronterend zijn en daarom hebben we de namen weggelaten. Voor de pesters is het te hopen dat ze iets hebben opgestoken van de uitzending Dag tegen Pesten op Nederland 3. En mocht u de petitie nog niet hebben getekend, doe dit dan alsnog. Er zijn u reeds 24.000 mensen voorgegaan.

Ik heb haar die dag nog zien staan. Met haar mobiel in de hand. Zag dat ze in tranen was. We wisten dat het niet goed was, maar dachten dat ze op iemand wachtte. In ons hoofd dachten we: die gaat springen…

We wisten dat ze niet lekker in haar vel zat. Hebben geprobeerd te helpen, maar het lukte niet. Ze heeft alles bij elkaar geraapt om te proberen het niet te doen, maar het lukte haar niet. Ze wist geen andere uitweg meer. We missen je…

De pesterijen houden niet op. Ik heb er geen zin meer in. Kan het gewoon niet verdragen. Waarom begrijpen ze dat niet. Terugslaan, ik durf het niet. Zelfmoord? Ja, ik heb er aan gedacht. Maar zelfs daar ben ik te laf voor…

Op de basisschool was ik altijd al het pispaaltje en op de middelbare school ging het niet anders. Ik heb me er gelukkig doorheen weten te worstelen. Al zal de schade nooit helemaal verdwijnen. Wat is het dan triest om te horen dat iemand zegt: ‘Pleeg jij maar lekker zelfmoord. Dan vieren wij daarna wel een feestje…’

Pesten maakte dat ik mijn ouders heb gesmeekt om me dood te maken. Ik was toen nog maar tien jaar. Voelde me alleen en onzeker. Mijn manier om aandacht te vragen was door mezelf te verwonden. Het hielp niet. Uiteindelijk ben ik in de psychiatrie terecht gekomen. Voer ik elke dag een gevecht met mezelf en de pijn van binnen. Pesten heeft me voor het leven getekend. Onherstelbaar kapot gemaakt…

Er is zo vaak tegen mij gezegd dat ik maar zelfmoord moest plegen. Als we gym hadden werd er in het kleedlokaal vaak aan iedereen gevraagd wie er allemaal een hekel aan mij hadden. En dan staken de meesten hun vinger op. Zonder aanleiding. Omdat ik kennelijk niet aan het verwachtingspatroon voldeed of zo.  De volgende vraag was dan steevast of het beter was dat ik maar zelfmoord kon plegen. Waarop ze dan allemaal ‘ja’ schreeuwden. Ik heb zo vaak gedacht om er maar uit te stappen. Mijn leven was zo zinloos…

Ik ben in mijn jeugd enorm gepest omdat ik anders was. Dat vonden anderen tenminste. Ik zou niet weten waarom ze dat hebben gedacht. Een pestkop weet altijd wel iets te vinden om een ander het leven onmogelijk te maken. Pesters hebben geen enkel idee wat ze aanrichten. Ik heb tot drie keer toe zelfmoord proberen te plegen omdat ik het niet meer aankon. Ik leef nog, maar voel me diep ongelukkig. Allesbehalve mooi of aantrekkelijk. Mijn jeugd is verziekt. Ik ben bang voor de toekomst.

De afgelopen weken hebben we honderden van dit soort mailtjes gekregen. Gelukkig zat er ook een aantal bij waar moed uit sprak. Kinderen die er genoeg van hadden en op hun manier duidelijk hebben gemaakt dat het afgelopen moest zijn. Misschien is het een begin.

9 gedachtes over “We dachten nog, die gaat springen…

  1. Ik ben nog nooit gepest, maar ik probeer me wel in die mensen in te leven. Ik weet gewoon dat pesten het allerergste is dat kinderen kan overkomen. Ik vind ook dat het moet ophouden. Geen gepest meer, dan pas ben ik blij. Daarom heb ik ook de petitie getekend. Dat zou iedereen moeten doen!!

  2. Livia van Beelen uit Pijnacker verdient ook meer aandacht. Niemand praat erover, terwijl zij al eerder in 2012 zelf een einde maakte aan haar leven, door PESTEN.

    Ik heb er al melding van gedaan bij jouw vorige bericht Nanko.

  3. “En dan staken de meesten hun vinger op.”
    Misschien zijn de meelopers wel het ergste: zij stimuleren de pesters. Zouden pesters ook zonder meelopers doorgaan?

  4. Oke, Het is zo. Ik ben vroeger ook behoorlijk gepest. Gevolg is een laag zelfbeeld waar ik vandaag de dag nog steeds mee worstel. Confronterend die fragmenten uit die mails. En ook; we hebben vroeger veel gemist. Nooit bij stil gestaan dat het zo vaak voorkwam. En ik weet nu, ik was niet de enige die het niet waar genomen heeft. Daarom zijn de verhalen van degene die gepest werden heel noodzakelijk, want hoe uit het zich precies. Ik weet van mijzelf dat ik mij terug trok. Een eigen wereldje creëren. Niet zozeer met andere mensen, of een vriend of vriendin, want ik was toen juist bang voor mensen, op zo’n moment. Hoe ik eruit kwam? Omdat er in mijn jeugd sprake was van een bepaalde orde, bepaald door mijn ouders en onderwijzers, moest ik op een gegeven moment wel weer uit mijn schulp kruipen, anders viel ik op. En dat is het laatste wat ik wilde. Zo onopvallend mogelijk door het leven gaan, dan zou het goedkomen, dacht ik. Verkeerd gedacht, weet ik nu, want het weglopen, het onopvallend gedragen en niet op willen vallen wordt een tweede natuur; het heeft invloed op de rest van mijn leven gehad, zakelijk en prive. Ik kan nooit lang hetzelfde werk doen, niet lang op dezelfde plek blijven, niet te bekend worden. Relaties precies hetzelfde. Het lukt mij niet om relaties, hoe belangrijk ook, lang te onderhouden. En ja, het terugtrekken is er ook nog steeds, en de even zovele terugvallen. Het enige wat ik niet meer heb is het geheim te houden, althans, mijn frustraties te uiten. Het gebeurd alleen vaak heel ongecontroleerd, waardoor ik mijn eigen glazen ingooi. En jahoor, heb al jaren verschillende vormen van profesionele hulp geprobeerd. Geprobeerd ja, rekening houdend met mislukking. Want het geloof dat ik er ooit vanaf kom, is er niet.

    Daaom is het zo verdomd belangrijk dat we tegenwoordig middelen vinden om het pesten te stoppen, omdat het je je hele leven kan achtervolgen. IK ben in ieder geval bereid om mijn ervaringen te delen, opdat ik hoop dat kinderen daar nu mee geholpen kunnen worden. In eerste instantie de pesters, want als we die kunnen bereiken en kunnen laten inzien hoeveel schade het kan toebrengen, hoeft de gepeste niet in de openheid te treden, omdat die dan niet meer gepest worden. Dus de oorzaken wegnemen, dat is volgens mij de oplossing.
    Pffffff. Eerste keer dat ik het uit. Misschien is er nu voor mij nu ook nog hoop. Ben dus heel blij dat er mensen anoniem hun verhaal hebben gedaan, want ze hebben mij in ieder geval alsnog geholpen.

    • Ik hoop dat we nu zover zijn dat deze openbaringen niet als een boemerang naar de slachtoffers terugkeren, iets dat tot nu toe eerder regel dan uitzondering lijkt.

      De gevolgen die je beschrijft – het niet lang kunnen onderhouden van (werk)relaties, een laag zelfbeeld e.d. – worden te vaak juist als óórzaak gezien van pestgedrag, met soms desastreuze gevolgen. Zoek op internet maar eens naar Jonah Mowry, vroeger en nu.

      Als we dit hier kunnen voorkomen, zijn we direct twee stappen verder. Ik ken nog te veel mensen die om deze reden namelijk hun verhaal niet durven doen en waardoor het pesten – het gaat in dit geval niet om kinderen – gewoon doorgaat. En het bespreekbaar maken ernstig wordt belemmerd.

    • Volgens mij is het ook wel gebleken dat gepesten pesters worden, of andersom. Dan kunnen de gevolgen later idd. overeen komen. Maar misschien moeten we ons niet richten op de slachtoffers, maar op de daders, als we hen kunnen laten zien wat pesten aanricht, dan is er in ieder geval al iets gewonnen. Ik zeg niet dat er dan niet meer gepest wordt, of dat de gevolgen voor de slachtoffers minder erg zijn, maar het is een begin, denk ik. Overigens is bij mij de evolutie van gepeste niet overgegaan naar pester, dat kan ik je beloven. En verder; die boemerang heb ik nog niet gezien, maar ze kunnen ook van achter komen. Ik wacht af, bedankt voor de waarschuwing.

    • Ja, ons richten op de daders, daar ben ik het helemaal mee eens. Niet alleen op scholen, maar ook in het bedrijfsleven want daar is intimidatie nog steeds een geaccepteerd middel om werknemers klein te krijgen of onder de duim te houden. En het zou me niets verbazen als managers die van deze ‘techniek’ gebruik maken – “hoe zou jouw zoontje/dochtertje het vinden als hij/zij niet mee kan op schoolreisje omdat papa/mama geen centjes meer verdient?” – die al dan niet bewust doorgeven aan hun kinderen enz. Hier valt nog veel te winnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s