Eindelijk weer thuis…

David is bij de mensen waar hij om geeft. Die hem nooit hebben laten vallen. Op wie hij kon bouwen als het even niet ging zoals het moest.  God wat heeft David zijn ouders gemist. En dan te bedenken dat ze al die tijd zo dichtbij waren geweest.

Hij moest alleen genoeg moed zien te verzamelen om die ene belangrijke stap te zetten. David was de enige die kon beslissen of hij hen weer wilde zien. Daarvoor moesten heel wat vooroordelen en oud zeer overboord gegooid worden.

Op een gegeven moment was het besluit gevallen. Gebukt onder de zware emotionele last die hij met zich mee droeg, ging David op weg. Een gemakkelijke reis zou het niet worden. Er bevonden zich talloze obstakels op het pad dat hij nam.

Een van de eersten die hem er van probeerde te weerhouden zich bij zijn ouders te voegen was een oom. David begreep er niets van. Hij had de man in geen twintig jaar gezien. En nu stond hij opeens voor hem?

‘’Ga niet jongen. We hebben je hier nodig. Blijf bij ons. Alles komt weer goed, dat beloof ik’’, kreeg de reiziger te horen.  Maar David liet zich niet vermurwen. Hij was vastbesloten. Had A gezegd en zou nu ook B zeggen. Een poosje later werd hem de weg versperd door een vrouw en een man die hij helemaal niet kende. Ze waren helemaal in het wit gekleed en stonden wild met hun armen te zwaaien. Het leek alsof ze heel hard schreeuwden, maar dan zonder geluid.

Kijk, daar stonden ook zijn beide broers die hem jaren geleden de rug hadden toegekeerd. Zelfs zij wilden niet dat hij ging. David dacht dat hij gek was geworden. Vanwaar ineens die bezorgdheid? Hadden ze die niet eerder kunnen tonen. David negeerde alle waarschuwingen. Hij liet zich door niets of niemand van de wijs brengen.

De reis leek een eeuwigheid te duren en telkens weer waren er mensen die hem op andere gedachten probeerden te brengen. Sommigen begonnen zelfs te huilen. Eindelijk zag hij zijn ouders staan. Daar in de verte. Ze hadden hem opgewacht. Toen wist David dat het goed was. Zo hard als hij kon rende hij naar hen toe en stortte zich in de armen van zijn vader en moeder. De geluiden van de schreeuwende en huilende mensen waren verstomd.

‘’Trek de stekker er maar uit. We hebben alles gedaan wat we konden. Volgens mij wilde hij niet meer’’, klonk het uit de mond van de dienstdoende arts. In kamer 1703 van het ziekenhuis had David afscheid van het leven genomen.  Hij was weer thuis.

3 gedachtes over “Eindelijk weer thuis…

  1. In een wereld levend waar zijn in ziens geen andere oplossing was .
    Geen oplossing voor zijn, let wel eigen probleem en voor zijn gevoel was dit dus juiste oplossing
    Kennelijk had , zo wel vaker gebeurd de familie het te laat of helemaal niet door.
    Triest ……… het was toch zo,n fijne jongen !!
    Mooi (……) geschreven Nanko

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s