Mijn therapeut…

Af en toe wil ik wel eens even een beetje fantaseren. Gewoon denken dat de wereld een grote draaiorgel is en ik constant mee mag draaien. Gratis en voor niets. Dat de aardbol een veilige thuishaven is. Voor alles en iedereen die er op leeft. Maar dan schrik je. Ontwaak je uit je eigen gedachten en botst keihard met het hoofd tegen de realiteit. Ontdek je opnieuw dat het werkelijke beeld er heel anders uitziet.

Sommige dingen kun je niet ontlopen. Dat geldt zeker voor de reallife-soap waarin de mensheid zich bevindt. Die er overigens alles aan doet om de serie in stand te houden. Want ja, zo zit de mens nu eenmaal in elkaar. Er moet iets zijn waar we tegenaan kunnen schoppen. Uiteraard zijn er momenten in je leven waaraan je niet wilt ontsnappen. Laten we eerlijk zijn. De verjaardag van je kinderen is bijvoorbeeld zo’n moment.

Er zijn echter ook ogenblikken dat je in staat bent om jezelf iets aan te doen. Om maar te voorkomen dat je ergens heen moet waar je liever niet wilt zijn. Ik zit er tegenaan. Misschien geef ik mezelf wel een klap met een hamer op mijn hand. Of laat me van de trap vallen. Al was het alleen maar om te verhinderen dat die ene ontmoeting doorgaat.

Natuurlijk zit ik nu te overdrijven. En toch is het zo dat je bepaalde dingen het liefst uit de weg gaat. Af en toe heb ik dat ook met mensen. Af en toe heb ik mazzel en kan ik een ontmoeting cancelen. Soms zit het echter tegen en blijft me geen keus. Dan ga ik acteren. Grijns tijdens de ontmoeting gewoon wat dom in het rond, knik af en toe met het hoofd en probeer nog geïnteresseerd te kijken ook. En ondertussen hou ik mezelf voor dat ik ook deze kwelling zal overleven zonder gillend weg te rennen.

Ik vertel dat soort dingen aan mijn zelfbenoemde therapeut. Hij komt dagelijks langs en ik voer hele gesprekken met hem. Het is een aandachtig luisteraar en spreekt me nooit tegen, dat moet ik hem nageven. Maar meer is er niet. Het enige dat hij doet is me begripvol aanstaren. Dat beeld ik me tenminste in.

En toch doe ik de deur iedere dag weer voor hem open. Al was het alleen maar omdat hij in ieder geval wel luistert. En geen gepeperde rekeningen schrijft. Van het soort waarvan je psychisch in de knoop zou raken of op zijn minst financieel wanhopig. Maar ja, wat verwacht je ook anders van de kat van de buren…

4 gedachtes over “Mijn therapeut…

  1. Wat leuk geschreven…..maar….is het niet iedere keer een test en uitdaging om toch die verplichtingen aan te gaan en er dan het beste van te maken?
    Jezelf die pluim geven dat je het weer hebt volbracht…..en dan misschien proberen zonder dat ‘masker’. Heet dat niet een mens zijn?

  2. ja ja geweldig, ik voelde hem al komen maar ik verwachte de / je hond.
    Als er iets irritant is dan zijn dat wel de” verplichte figuren” je weet wel die ” je moet verjaardagen ” Mien God !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    Leuk vertaald Nanko

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s