Gevallen engelen…

Zit ik verdorie de laatste weken net te verkondigen dat ik boordevol inspiratie zit, komt iemand mij vertellen dat dit slechts een vlucht uit de realiteit is. ‘Je verdringt iets door andere dingen te gaan doen. Je op iets te storten wat je eigenlijk helemaal niet belangrijk vindt’, klinkt het onheilspellend.  Volgens de boodschapper moet ik meer spiritualiteit in mijn leven toelaten.

Ja hoor. Dat heb ik weer. Zo’n selfmade goeroe die de wijsheid in pacht denkt te hebben en deze wel met anderen wil delen. Al hebben anderen daar dan ook totaal geen behoefte aan. Ik begin me toch serieus af te vragen of de mens zichzelf nog wel serieus neemt.

Je komt ze steeds vaker tegen. Lieden die van alles in potjes kweken, de bermen afstruinen op zoek naar dat ene kruid waarmee ze een gebroken been denken te kunnen genezen. En allemaal tappen ze water uit de kraan en verkopen het als wijn. Al was er volgens mij maar één iemand die dat voor elkaar kon krijgen. En zelfs dat is nooit onomstotelijk bewezen.

Mijn serieus gedrag is dus kennelijk een masker. Een spel dat ik speel. Nou, vooruit dan maar. Nu we het er toch over hebben, ik verdring inderdaad iets.  En dat zit me al een hele tijd dwars.

Hoewel ik de schuld voor het grootste gedeelte bij een ander moet zoeken, kan ik er wel van alles aan doen. En toch vertik ik het domweg. Misschien wel omdat ik anders uit mijn rol val. Niet meer in het beeld pas dat de hobby-profeet van mij heeft. En dat is dus kennelijk een verkeerde gedachte van mij.

Ik moet het volgens de plattelands-editie van Derek Ogylvie gewoon kunnen uitschreeuwen dat mijn leven een aaneenschakeling is van tegenslagen en verdriet. Praat lang genoeg op iemand in en hij of zij begint het vanzelf te geloven. Zit je niet in de put, dan lullen we je er wel in.

Eigenlijk heb ik ook een rotleven. Maar mij zul je er niet over horen dat de auto volledig in de kreukels ligt omdat die ene boom sterker was, dat alle vissen uit mijn vijver door een hongerige reiger zijn opgevreten en dat ik aan de drugs ben geraakt. Ben je gek, dat hou ik lekker voor mezelf. Dat verdring ik wel.

Stel je voor zeg dat al die ellende in de openbaarheid komt. Dan heb je de poppen pas aan het dansen. Wil iedereen wel voor goeroe spelen. Om je daarna te vertellen dat er aan elke schaduwzijde van het leven ook een zonnige kant zit. En die moet dan door het bovennatuurlijke worden aangereikt. Hallelujah…

Ik denk dat ik een dezer dagen mijn blauwe gewaad maar eens uit de kast trek. Waarom? Ik voel me de laatste tijd steeds meer tot de spirituele wereld aangetrokken. Vooral sinds de fraaiste engelen zich van hun wolken lieten kieperen om ook maar iets van een bepaald merk deodorant te kunnen opsnuiven.

Ons hele huis ruikt al weken naar dat spul. De enige engel die ik tot nu toe heb gezien is mijn wederhelft. En zij is echt niet uit de lucht komen vallen.

5 gedachtes over “Gevallen engelen…

  1. Het blauwe gewaad is een gewaad dat is een koningsmantel die alles langs je rug laat afglijden! Die alles afkaatst en die de bal WEER daar legt waar die hoort!

    Dat is wat ik heb geleerd! De bal daar neergooien waar die hoort.
    Laten ze het lekker uitzoeken!

    Mij man zat er ook eens helemaal doorheen en over het algemeen willen mannen daar niet over praten. (althans niet tot de kern doordringen)

    Ik heb mijn man eens kaartje gestuurd met de spreuk:
    “JE MOET NIET TEGEN EEN BERG OPZIEN, JE MOET ER OVER HEEN!!
    Met een tekst eronder van mij met de bedoeling als je me nodig hebt ben ik er!

    Soms communiceren mannen makkelijker via kaartjes en briefjes!
    Geen vrouw die doorratelt, maar stof tot na denken geeft en met de boodschap:
    Ik begrijp je en als je mij nodig hebt, ben ik er voor je!

  2. Tja….er zijn genoeg ‘engelen’ die je vertellen dat het allemaal wel beter wordt, als jij maar positief in het leven blijft staan. Er is niets positiefs aan chronische pijn, kan ik over meepraten…….er is niets positiefs aan steeds in je eer te worden aangetast. Er is niets positiefs aan een wereld die jou verteld hoe je moet leven en voelen.
    Kortom…je moet het allemaal zelf doen, zelf voelen en ervaren daar is beslist geen spiritueel recept voor.

    De remedie?
    Dicht bij jezelf blijven, niet bang zijn voor de mening van een ander, die leeft jouw leven niet, komen we terug op lijfspreuk: ‘Je komt alleen op de wereld en gaat er alleen van af.’ Niemand anders is verantwoordelijk hoe jij met dat leven bent omgesprongen. Jij bent uniek, niemand is zoals jij bent en dat moet je koesteren.
    Men kan de wereld niet op zijn schouders nemen maar dichtbij goed doen, anderen helpen en bijstaan, heeft meer waarde dan die ‘engel’ die jou komt vertellen hoe het allemaal wel moet.

    Gaat het even niet zo goed met je…dan juist leer je de mensen kennen….is altijd al zo geweest!
    Als mensen zelf iets wordt aangedaan, dan pas wordt je begrepen, de pijn en ellende eerder begrepen en gedeeld. Omdat ze dan pas weten hoe het voelt…..

    We leven in een doen maatschappij, meer dan ooit worden we geconfronteerd met de geldelijke, zakelijke kant ervan en de menselijke waarden en verwachtingen komen steeds meer op de achtergrond. De ego`s onder ons gedijen daar beter op dan die zich daar zorgen over maken.

  3. Met jou is niks mis Nanko , i.d.d. de Goeroes links laat liggen.,dat blauwe kleed trek je maar voor een andere gelegenheid aan.
    Plastic goeroes die denken hun onzekerheid op een ander te kunnen projecteren ten einde zich zelf zekerder te voelen kunnen we missen als kiespijn
    En ja, het is mens eigen om lekker te veranderen en vooral wanneer het goed uitkomt , Daar hebben we geen complex aan lullende Goeroe bij nodig .
    Mocht je al zoiets nodig hebben, is je betere helft toch de beste 24 uurs Goeroe, waarvan akte.

  4. Nu even serieus, gevallen engelen?
    Ik weet wel dat ik mijn dochtertje heb verloren en dat ik naar een foto keek om eens goed te huilen… en opeens kwam er een rust over mij…
    Mijn moeder zei toen: Ze kwam je troosten!
    Of engelen bestaan weet ik niet, maar ik heb altijd gedacht mijn …(naam noem ik niet)
    zit als een engeltje op mijn schouder!
    Het zal wel niet zo zijn, maar als het je troost geeft….
    who cares!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s