De klaagzang van Fred…

Het leven doet soms rare dingen met de mens. De meesten hebben een redelijk gestructureerd bestaan. Ik ken eentje die er een behoorlijk potje van maakt. Wiens hoofd je eigenlijk wel eens van binnen zou willen bekijken.

Soms heb ik de indruk dat Fred het grote lijden zelf heeft opgezocht. Geniet van de aandacht die hem dat oplevert. Je moet er de lol maar van in zien. Iedere keer als ik hem spreek staat er steevast een alinea klaar. ‘Het leven is een grote grap. We rennen ons de zolen onder de schoenen vandaan. Ons bestaan is een zinloze aaneenschakeling van gebeurtenissen die de mens zogenaamd moeten vormen. En als we eenmaal dat zijn wat we voor ogen hadden, ligt de grote leegte op ons te wachten. Het eindeloze niets. De dood.’

Zwaarmoedig persoon, vindt u ook niet?  En alsof het allemaal nog niet genoeg is doet Fred er doodleuk een schepje bovenop door mensen aan te klampen die hem niet eens kennen. Want ja, via de social media is het lekker gemakkelijk om je digitale depressie te verspreiden. Zeg maar rustig, aan iedereen op te dringen. Dat gaat overigens in vlagen. Hij kan namelijk doodleuk dagenlang onder de radar door vliegen. Onzichtbaar blijven. Om dan plotseling, ogenschijnlijk vanuit het niets, weer op te duiken.

Ik hoor de klaagzang van Fred al een poosje aan. In het begin kon er zelfs nog wel eens een welgemeend advies af. Omdat je je zorgen maakt. Dat een deskundig iemand wellicht uitkomst zou kunnen bieden. Natuurlijk zei ik niet rechtstreeks dat hij knettergek was, maar de boodschap was duidelijk genoeg. Fred keek alsof hij water zag branden. Ging er niet eens op in en noemde mij een domkop met een eng gedachtewereldje.

Eind vorige week kwam ik Fred weer tegen. Het was behoorlijk warm en de zon scheen volop. ‘Mooi weertje. Daar zou je toch blij van worden’, probeerde ik. Fred liep me simpelweg voorbij. Zonder op te kijken. Mompelde iets onverstaanbaars en vervolgde zijn wandeling.

Wat moet je met een persoon die alleen maar eenrichtingsverkeer kent. Nooit eens een afslag neemt om te kijken wat er nog meer te beleven valt. Zouden we van alles moeten proberen om Fred een zo normaal mogelijk leven te laten leiden? Of moeten we hem zijn eigen lijden gunnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s