De twee zwijgende reuzen

Ze staan stil voor zich uit te kijken. Laten zich door de wind leiden. Af en toe klinkt een geluid dat nog het meest op zacht kreunen lijkt. Alsof ze moe zijn. Moe van het wachten. Het al maandenlang stilzwijgend toe moeten zien wat er elders wordt beslist. Hoe de bodem onder hun voeten naar alle waarschijnlijkheid nogmaals wordt omgeploegd. Om in een andere jas te worden gegoten. Wat er ook gebeurt, vroeg of laat zullen ze het weer naar hun zin hebben. De kop in de wind draaien en de omgeving laten zien dat het wachten niet voor niets is geweest.

Het is nog vroeg in de ochtend als ik het zware, ronkende geluid hoor dat de komst van mijn ‘strijdmakker’ aankondigt. Terwijl we op weg gaan, wisselen we wat wetenswaardigheden uit en verbazen ons telkens weer over de schoonheid die het landschap te bieden heeft. De laaghangende mist zorgt voor vreemde, maar ook fraaie beelden op het platteland. Een tweetal reigers is al vroeg aaan het visssen. Zij storen zich totaal niet aan de reeën die hen voorbij lopen. Het vroege autoverkeer interesseert ook de roofvogel niet die geduldig op een paaltje zit te wachten tot hij een prooi in het oog krijgt.

De zon kruipt voorzichtig achter de horizon weg en belooft er een mooie dag van te maken. In de verte ontwaren we onze grote vrienden. De bakens die ons de weg wijzen naar de plek waar we elke dag graag komen. Als het hek open is, gaat de eerste blik richting de twee zwijgende reuzen. Zouden ze vannacht ook weer bezoek hebben gehad? Last van tweebenige horzels die als luizen in hun pels zijn gekropen om allerlei kattekwaad uit te halen? Af en toe moeten we ingrijpen om brokken te voorkomen. Soms hebben we er echter geen invloed op. Sluipen ze als hongerige wolven door de omgeving, niet wetende dat ze door diverse ogen worden bespied. Mogen ze van geluk spreken dat ze net zo geruisloos kunnen vertrekken als ze gekomen zijn.

De twee reuzen zullen ook vandaag angstvallig stil blijven. Hun bazen zijn elders, wij vormen de achterhoede. Daar moeten ze het mee doen. We houden een oogje in het zeil en kunnen alleen maar mijmeren over dagen dat het duo niks te klagen had. Wat zullen ze in hun nopjes zijn geweest toen er nog volop levendigheid was. Mensen voor hen in de rij stonden omdat ze veel gevraagd werden. Op hen kon je immers altijd rekenen. Ze waren er in goede en slechte tijden. Maalden niet om een uurtje meer of minder inspanning. De afgelopen tijd hebben ze slechts sporadisch de gelegenheid gekregen hun talenten te tonen. Even weer aan dat gevoel van macht mogen proeven. De blik over de grote stad werpen en zichzelf de hoogste baas noemen.

Als het einde van de dag nadert en de duisternis zijn armen uitsteekt, trekken we het hek achter ons dicht. We gaan op huis aan. Hopende dat het rustig blijft. In afwachting van wat er komen gaat. Een ding is namelijk zeker, vroeg of laat is het zwijgen verleden tijd. Zitten de machinisten op hun troon en staan ze beneden opnieuw met een verwachtingsvolle blik naar boven te kijken. Komt via de elektronica het verzoek binnen om de torenkranen in beweging te zetten. Stukje naar links, stukje naar rechts. Hij is voor jou…

Wat ons betreft kan het niet snel genoeg gaan en als ze er over mee zouden kunnen praten zouden de twee zwijgende reuzen precies het zelfde denken.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s