Showtime in de binnenstad

Ze kijkt me met twee rood doorlopen ogen aan en haar benen hebben iets van het soort elastiek waar de rek volledig uit is. Haar lange broek lijkt tot net onder beide knieën op een doordrenkte set dweilen. De twee zwaaiende armen willen iets grijpen dat er helemaal niet is. Het is ruim vijf uur in de ochtend als ze verward vraagt of ik weet hoe laat het is. Het antwoord bevalt haar allerminst. ‘Shit, over drie uur heb ik college’, mompelt de jongedame.

Studentenstad Groningen leeft ieder uur van de dag. Er gaat geen minuut onbenut verloren. En als je zoals ik de gelegenheid krijgt om te aanschouwen wat zich met name in de binnenstad allemaal ontvouwt, hoef je geen televisie meer aan te zetten. Je krijgt een show voorgeschoteld waarvan alleen het decor blijft staan, maar de spelers voortdurend wisselen. Dag en nacht…

De sleutel zit nog niet eens in het slot als we het verzoek krijgen om twee tieners ergens heen te brengen waar ze lopend in ieder geval niet meer zullen komen. We weigeren beleefd en verwijzen het duo naar de immer gereed staande stroom taxi’s aan de overkant van de weg. Ze lijken er gebruik van te willen maken. ‘Een prettige avond nog’, roepen de dames terwijl ze de weg oversteken.

Voor het Theatercafé speelt de Groninger versie van Johnny Guitar Watson zijn deuntjes voor de passerende mensen. Enkelen blijven staan, maken een dansje en belonen de man met wat kleingeld. De gullere gevers mogen zijn gitaar zelfs even vasthouden. Een wat al te diep in het glas gedoken student vindt Johnny een ‘nigger’ en wordt op een schop in zijn reet getrakteerd.

Een poosje later doemt de eerste wagen van de gemeentereiniging op. De waterspuit wordt zonder pardon over de straat gejaagd. Een klein verfrommeld mannetje grist nog snel wat lege flessen uit de prullenbakken. Zijn dag is weer goed. Of dat ook geldt voor de wat oudere Stadjer die de straat afspeurt in de hoop dat hij iets van waarde kan vinden wat anderen hebben laten vallen? Wie zal het zeggen. Van zijn hond hoeft hij geen hulp te verwachten. Het dier sjokt mismoedig achter het baasje aan en lijkt zich helemaal nergens voor te interesseren.

Later die ochtend duikt een andere stamgast op. De verkoper van de straatkrant maakt zijn opwachting. Hij is een graag geziene man. Altijd vriendelijk en behulpzaam en allesbehalve opdringerig. ‘Geen krant kopen? Oke, evengoed een fijne dag gewenst.’

Terwijl de ene categorie uit de diverse bars strompelt en zijn of haar weg naar bed probeert te vinden, wordt werkend Groningen langzaam maar zeker wakker.

O ja, ik vergeet bijna waarom ik over die in kennelijke staat zijnde jongedame begon. Zij behoort tot de categorie jongeren die straks de maatschappij moet bevolken. De doctoren en advocaten van de toekomst. Ik heb de jongedame niet gevraagd wat ze wil worden als ze later groot is. Haar blik op de toekomst was behoorlijk vertroebeld. Die lag dichterbij dan ze misschien zelf wel in de gaten heeft gehad. Letterlijk en figuurlijk.

Een uur nadat ze laveloos tegen een hek klapte en even later op een haar na een boom wist te ontwijken, maakte ze een niet al te zachtzinnige landing tussen een stapel terrasstoelen. Ze zal later ongetwijfeld de nuchtere realiteit onder ogen hebben gekregen. En die is dat ze haar college heeft gemist en waarschijnlijk van anderen te horen zal krijgen wat ze allemaal heeft uitgespookt.

Studentenstad Groningen leeft. Er gaat geen minuut onbenut verloren. Ook al heb je om vijf uur in de ochtend totaal geen besef van tijd meer en ligt je nabije toekomst in het ziekenhuis waar je ter ontnuchtering wordt heengebracht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s