Vermoeiende bezigheid…

Terwijl de middag traag voorbij glijdt en de big city zich voor weer een rumoerige avond vol muziek en drank lijkt op te maken, komt een man bij me staan die het kennelijk allemaal niet zo leuk vindt wat er zich voor zijn ogen ontvouwt. Hij lijkt het plezier van zijn bestaan niet te herkennen. Zucht een keer heel diep en zegt: ‘Het leven is een sleur. We worden wakker, steken het riedeltje van een dag eerder af en gaan vervolgens weer op bed. Nooit zit er eens wat afwisseling in. Eigenlijk is ons hele bestaan maar een vermoeiende bezigheid’, moppert hij.

‘Kijk nou eens om je heen. Naar de waanzin van alledag. Wat je hier op straat ziet zwalken moet de maatschappij van de toekomst worden. Heb je daar nog wel vertrouwen in?’ Tja, ik moet zeggen dat de aanblik van een lallende student die ontzettend veel moeite moet doen om een broodje in zijn mond te krijgen niet bepaald een verfrissende aanblik is. En dat er meer van zijn leeftijdsgenoten uitgerangeerd en kotsend over een vuilcontainer of terrasstoel hangen? Nee, ook daar kun je niet echt vrolijk van worden. Maar om aan één zo’n uitspatting een hele levensfilosofie op te hangen gaat me te ver.

Nou kan ik hem wel vertellen dat het mij niet zo vergaat, maar of hij daar van onder de indruk is waag ik te betwijfelen. In zekere zin heeft de man ook wel gelijk. Bij je geboorte begin je aan iets waarvan je op voorhand weet dat het eindig is. Ontsnappen is niet mogelijk. Dus blijft alleen de vraag hoe je de tijd indeelt die tussen ‘start en finish’ liggen. Wat maak je van je leven. Is de route naar je einde vooraf ingevuld? Of ben je in staat om uitdagingen aan te gaan.

Als je iets van het leven verwacht is het wel zaak dat je de kansen grijpt. Voor de een is dat gemakkelijker dan de ander. Sommigen willen geen risico’s nemen. Zijn bang om alles te verliezen waar ze zo aan gewend zijn geraakt.

Ik ben van nature niet behoudend ingesteld. Leef graag avontuurlijk, wil nieuwe ontdekkingen doen, uitdagingen aangaan en ben niet te beroerd om daarbij voor mij totaal onbekende wegen in te slaan. Waarom zou je het niet doen. Ergens komt er een punt waarop je achterom gaat kijken. En ik wil niet bij die categorie horen die dan alleen maar een leegte ziet. Omdat ik vergeten ben het leven te leven.

Mijn gesprekspartner moppert nog een poosje door  terwijl ik in gedachten al aan mijn volgende avontuur denk. Als ik hem uit de doeken doe wat ik van plan ben, kijkt de mopperaar verschrikt op. ‘Dat je dat durft in deze tijd. Tja, wat zal ik zeggen. Als je geen risico’s durft te nemen zul je nooit weten wat er aan de grens van je vermogens ligt.

 

Een gedachte over “Vermoeiende bezigheid…

  1. Tja! Inderdaad leef je leven en dat is niet zonder risico’s, maar als je in huis blijft zitten kan ook het dak op je kop instorten. Steek je de straat over … kun je zo onder een auto komen en dat is meer risico dan met een vliegtuig meegaan. Maar als die man zich verveelt, moet hij eens op twitter gaan, dan maak je nog eens wat mee! Krijg je zomaar gratis een stelletje imbecielen op je dak die je gaan stalken en jaren lastig vallen! 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s