Dwangmatige webwandelaaars…

Het voordeel van een telefoon is dat je met de buitenwereld verbonden blijft. Als je dat op een andere manier even niet uit komt. En dat gebeurt nogal eens. De afgelopen week vroeg iemand mij waarom ik hem op Twitter had geblockt. Dat vond hij niet zo mooi van mij.

Ik heb de persoon in kwestie uitgelegd dat ik geen trek heb in volgers die alleen maar onzin uitkramen of mensen beledigen. Zo zit ik niet in elkaar en ik laat het ook niet toe dat anderen dat doen. Die vrijheid heb je gelukkig op de social media. En dat is maar goed ook. Het kan namelijk behoorlijk uit de klauwen lopen als je niet oppast.

Nadat internet zijn plek in de maatschappij had veroverd, werden er diverse mogelijkheden geschapen om via de digitale snelweg met elkaar in contact te blijven. De accounts op fora als MSN, ICQ, Hyves, Twitter en Facebook vlogen je om de oren. Het was in het begin een ware sport om zoveel mogelijk mensen aan je netwerk toe te voegen. Vrienden die je, voor het grootste deel, in real life nooit te spreken zou krijgen.

Met de social media verscheen ons sociale leven ook steeds vaker op het worldwideweb. We laten tegenwoordig aan alles en iedereen weten wat we aan het doen zijn. Elke scheet verschijnt in 140 tekens op Twitter.

Dan heb je ook nog een categorie die dit soort fora gebruikt om frustraties even lekker kwijt te raken. Verbroken relaties, vriendjes die vertellen dat ze waardeloze collega’s hebben. Dat hun baas een enorme zakkenwasser is of hun ex een profiteur. Ook worden vaak dingen gedeeld die kant nog wal raken. Als onbeschoft of bedreigend ervaren kunnen worden. Maar wat the fuck. Het is toch lekker anoniem? Wat kan het jou dan schelen.

Sommige fervente webwandelaars gaan heel ver. Die gooien zoveel tweets het internet op dat je je bijna afvraagt of ze nog wel tijd hebben om een normaal leven te leiden. Dat soort mensen kun je rustig verslaafd noemen. Die kunnen hun mobieltje niet eens met rust laten in het bijzijn van familie of visite.

Friendship Addiction. Wel eens van gehoord? Het schijnt de naam te zijn voor mensen die dwangmatige neigingen vertonen. Zich niet meer van het toetsenbord los kunnen rukken. Genieten mag. Maar dan wel met mate. Een verslaafde internetter zou er verstandig aan doen om een beetje uit de buurt van de digitale wereld te blijven. Je bindt een alcoholist immers ook niet vast aan een lekkend biervat?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s