Cuculus canorus

Kent u de Cuculus canorus? Deze gevederde vriend heeft een uitgesproken voorkeur voor andermans habitat. Waarbij hij niet schroomt de aanwezige kroost hardhandig weg te werken, om er vervolgens zelf beter van te worden. Ik ken zo’n verschijning. Weliswaar met minder veren, maar wel eentje met hetzelfde irritante, repeterende riedeltje.

Ik heb op geen enkele vogel iets tegen. Ze mogen wat mij betreft fladderen waar ze willen en allemaal hun eigen deuntje zingen, maar zodra ze zich bij mij binnen proberen te dringen is het alarmfase één en wordt het tijd om maatregelen te nemen.

Probleem in dezen is wel dat de Cuculus canorus een beschermde diersoort is. Daar heb ik eerder dit jaar nog de bewijzen voor gekregen. Hij mag zich uitleven waar, hoe  en wanneer hij wil, zonder dat er iets aan gedaan wordt. Zelfs in het nest dat hem bescherming biedt, presteert deze eigengereide schreeuwlelijk het om anderen het leven zuur te maken.

Wat zou je eigenlijk moeten doen om Cuculus de mond te snoeren? Er voor te zorgen dat hij zich gedraagt zoals het hoort. Ik heb daar zo mijn ideeën over. Misschien is het een optie om het gedrag te gaan kopiëren. Het nest op te zoeken waar hij zich schuil houdt. Hem vervolgens hardhandig duidelijk te maken dat hij ongewenst is. En vervolgens overboord te kieperen.

Wat ook zou kunnen is de beschermde status aanvechten. De betreffende instanties duidelijk maken dat Cuculus eigenlijk een parasiet is. Een organisme dat zich aan een ‘gastheer’ hecht en daardoor schade aanricht. De gastheer als voeding gebruikt. Hem verzwakt. Feitelijk aan dezelfde tafel gaat zitten mee-eten zonder uitgenodigd te zijn.

Eigenlijk is het dus gewoon een smeerpijp. Een worm die willens en wetens door overheden in leven wordt gehouden. Met welk doel eigenlijk. In de hoop hem te genezen van zijn aangeboren gedrag? Dat is op voorhand al een kansloze missie.

Nee, ik ben er wel uit. Het vizier moet scherp gesteld worden, het jachtseizoen is wat mij betreft bij dezen voor geopend verklaard. Ik heb het niet zo op mee-eters. Dat gaat de Cuculus merken die zich in mijn territorium heeft begeven. Iedere keer weer als hij zijn riedeltje afsteekt.. En neem van mij aan, ik ben een geduldig jager.