Aap, noot, mies…

Op de een of andere manier moest ik vandaag ineens aan vroeger denken. Aan heel vroeger, toen ik nog op de lagere school zat. In de tweede klas om precies te zijn. De gedachte werd me een beetje ingegeven door twee leraren. Die noemde je in mijn tijd nog gewoon meester.

Toen durfde je zo’n gewichtig persoon niet tegen te spreken. Meesters en juffen straalden gezag uit. En als de grenzen wat vervaagd waren, dan lag je hand als snel met de palm naar boven op je schoolbank. Om een ferme tik met de liniaal te ontvangen.

Ik had zo’n juf die veel gezag uitstraalde. Persoonlijk vond ik het een etter. Ze wist niet alleen dat ze de baas was, maar maakte het al die onwetende kindertjes ook heel erg graag duidelijk. Na al die jaren weet ik nog precies hoe ze er uitzag. Een geruite jurk, rood vestje, een vlinderbril op het puntje van haar neus en het haar opgestoken. We gaven haar al snel een bijnaam. Juf Knotje kon veel met haar ogen doen. Ze keek je aan met een blik die je doormidden sneed. Waar je het liefst voor wegkroop.

Op zekere dag was het zover dat het leesplankje met Aap, Noot, Mies tevoorschijn kwam. De klas moest het hele arsenaal, van de aap tot en met de schapen, in koor opdreunen. Juf Knotje liep dan door de klas met haar liniaal te zwaaien alsof ze een orkest stond te dirigeren. En als er ook maar iemand uit de toon viel, dan…

Ik heb een keer het lef gehad om dat gedoe met die weide, does en dat hok vol duiven aan mij voorbij te laten gaan. Het was immers iedere week hetzelfde deuntje. Dat bord hing de godganse tijd vlak naast het schoolbord. Je moest wel stekeblind zijn wilde je dat niet kunnen zien. Na een poosje was ik er gewoon klaar mee. Ja, ook toen kon ik al behoorlijk dwars liggen.

Niets ontging juf Knotje en dus ook niet dat ik voor me uit zat te staren toen ik eigenlijk Teun, Vuur, Gijs, Lam had moeten zeggen. De tik op mijn achterhoofd bracht me meteen terug in de realiteit. Wim, Zus, Jet, Teun schreeuwde ik geschrokken. Enig idee hoe dat klinkt als de rest van je klasgenoten al een flink eind verder is? Juist, als een slecht gedirigeerd orkest. En dat was tegen het zere been van juf Knotje.

Mijn protest heeft er toen in ieder geval tot geleid dat ik die dag geen lessen van juf Knotje meer hoefde te volgen. Dat heb ik echter ruimschoots ingehaald. Verplicht, dat dan weer wel. Na mijn schooltijd heb ik juf Knotje nooit meer gezien. Eigenlijk best jammer. Ik zou haar namelijk best eens willen vragen of ze haar eigen Teun ook constant door de weide heeft gejaagd om er met Does op uit te trekken of hem tot vervelens toe het hok van de bok en de duiven heeft laten schoonmaken.

Een gedachte over “Aap, noot, mies…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s