Poëzie op hoog niveau…

blog9

Ik kijk vol verwondering naar wat zich voor mijn ogen ontvouwt. Ben er al vaker geweest. Verbaas me telkens weer over de adembenemende plekken die onze planeet rijk is. De ongereptheid van ogenschijnlijk nog nooit betreden terreinen. Ik kijk naar grillig gevormde bergen die de meest vreemde vormen hebben aangenomen. Torenhoge massa’s, omgeven door smetteloos witte vlaktes. Vlaktes die ineens over lijken te gaan in grote oceanen met een intens blauwe kleur.

We reizen door een omgeving die iedere minuut een verrassend ander gezicht laat zien. Een land dat met je gedachten speelt. We zijn allemaal getuige van pure poëzie van een hoog gehalte. Een orchestraal stuk, gedirigeerd door moedertje natuur. Een schouwspel dat niemand onberoerd kan laten. Een lofzang die je bij de keel pakt. De fantasie op hol doet slaan.

Ons vervoermiddel glijdt gestaag verder. Links en rechts van mij hoor ik mensen niezen. Ze zouden geen last van de kou moeten hebben. Omdat we eenvoudigweg goed geïsoleerd zijn. Maar goed, de thermometer staat op 48 graden onder het vriespunt. Dan komen de rillingen vanzelf wel.

De felheid van het zonlicht doet sommigen wegkijken. Voor mij is dat geen optie. Gebiologeerd, welhaast gehypnotiseerd blijven mijn ogen naar misschien wel onontdekte gebieden speuren. Ik vraag me af wat er zich achter elke volgende berg afspeelt. Welk drama ik dreig te missen als er even niet opgelet wordt.

blog8

Ik zou hier rond willen lopen. De immense stilte voelen. Me mee laten slepen in mijn ongeremde nieuwsgierigheid om nieuwe dingen te ontdekken.  In de verte zien we iets voorbij flitsen. Het is er slechts een ogenblik. Een teken van leven waarvan we alleen het spoor enige tijd kunnen volgen.

We vervolgen onze reis door het mysterieuze gebied en zien het decor langzaam maar zeker veranderen. De schoonheid van het verblindende wit en blauw maakt plaats voor een asgrauw toneel waarin alles oplost. Weg zijn de beelden die zoveel indruk hebben gemaakt. Die me enige tijd hebben betoverd. De herinnering zal echter altijd blijven. En ik beloof mezelf één ding. Volgend jaar kom ik terug en laat me opnieuw imponeren.

Een doffe dreun doet mij ontwaken. Laat het gelukzalige gevoel van in de wolken zijn vervagen. De klap zet me met beide benen terug op aarde. Wielen raken de grond. Het vliegtuig is geland, de droom is voorbij.

2 gedachtes over “Poëzie op hoog niveau…

  1. Soms loop ik gelukkig en met mijn hoofd in de wolken.
    Vaker kom ik er dan achter dat het gewoon mist is die boven de grond zwiert.

    Jij bent even boven de wolken geweest, ik denk zo’n uur of negen?

    Mooi blog!

    Slaperige en dromerige groet,

    • Klopt, het was een uurtje of negen vliegen…. Met, en dat dient gezegd te worden, een prima verzorging op zowel heen- als terugreis van de KLM… Wordt vaak vergeten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s