Gevalletje klassenjustitie…

Dat we in dit land helemaal van het padje af zijn is me vandaag weer eens pijnlijk duidelijk geworden. Een 22-jarige man uit Groningen moet zich binnenkort voor de rechtbank verantwoorden omdat hij een paar badslippers van de politie doormidden heeft gebroken. U leest het goed, een paar badslippers.

De man zat vast en uit voorzorg werden de veters uit zijn schoenen gehaald. Hij kreeg daarna een paar badslippers in bruikleen. Eenmaal in zijn cel werd de man kwaad en scheurde de slippers doormidden. De politie deed daarop aangifte van vernieling.

Godallemachtig zeg. Het moet ook niet veel gekker worden. Zet het justitieel apparaat even in werking voor een gevalletje dat je veel simpeler kunt oplossen met een bezoekje aan de Zeeman. Wat kosten die krengen? Een eurootje of vijf? Ik wil ze wel sponsoren, al is de crisis dan ook niet aan mij voorbij gegaan. Het zal niet gaan gebeuren, want de dienders zijn boos. Het waren immers politieslippers en dus moet de toga aan omdat het recht zal zegevieren.

Zet deze idioterie eens tegenover de kwestie Bram Moszkowicz. De gladde advocaat van weleer. Aan de dijk gezet omdat hij er een potje van heeft gemaakt. Vervolgens de vermoorde onschuld spelend omdat hij er spijt van heeft. Spijt van zijn niet geringe blunders? Of van het feit dat het hem niet is gelukt het mensdom er van te overtuigen dat er een hetze tegen hem is gevoerd. Als je hem op televisie ziet geef je er nog geen kwartje voor. In werkelijkheid is het dus doodgewoon een doortrapte boef. Die belanden over het algemeen achter de tralies. Bram komt nog goed weg met de schrapping.

En dat bedoel ik dus met wat ik al zei dat we volkomen van het padje af zijn. Een man die in een opwelling van woede een stel badslippers vernielt slepen we aan zijn oren naar de rechter. Een bekend advocaat die de kluit willens en wetens belazert schrap je gewoon uit de beroepsgroep. Iemand die meer geld heeft geïncasseerd dan u en ik ooit bij elkaar zullen zien. Maar goed, daar lullen we niet meer over. Riekt dat naar klassenjustitie of ben ik de enige  met een bovengemiddeld reukvermogen.

En dan zit hij op dinsdagavond quasi huilebalkend bij Pauw en Witteman op de biechtstoel. Denk je dat ze hem wel even het vuur na aan de schenen zullen leggen. Maar nee hoor, niks van dat alles. Het feit dat Brammetje op, voor mijn begrippen althans, grote schaal fraude heeft gepleegd was kennelijk geen nieuwswaardig item.

Moszkowicz moet op zoek naar ander werk. Dat zal hij ongetwijfeld een stuk gemakkelijker vinden dan de overige 600.000 thuiszitters. Voor de man die als geen ander weet hoe je de media moet bespelen kunnen ze vast wel een functie vinden. Of er desnoods eentje bedenken…

In Baflo regende het kogels…(2)

Tijdens de tweede zittingsdag tegen de van tweevoudige moord verdachte Alasam S. werden vrijdag de onderzoeksresultaten van het Pieter Baan Centrum (PBC) besproken. Alasam S. werd wekenlang door het PBC geobserveerd. Uit dat onderzoek is naar voren gekomen dat Alasam volledig toerekeningsvatbaar is geweest op het moment dat hij Renske Hekman en Dick Haveman op 13 april 2011 van het leven heeft beroofd.

door Koen van Lannik

Geen posttraumatische stressstoornis en ook geen psychotische stoornis. Ondanks sporen van het middel Paroxetine, een anti-depressivum, in zijn bloed. Gevoelens van boosheid jegens Nederland zullen er wel degelijk zijn geweest. Omdat hij zijn pogingen een vluchtelingenstatus te krijgen, steeds zag mislukken. En het PCB acht het best mogelijk dat die boosheid en spanning zich zo hebben opgestapeld dat het tot de fatale geweldsuitbarsting is gekomen.

Er zijn echter ook deskundigen die beweren dat er wel degelijk een link is te leggen tussen het gebruik van de Paroxetine en de dubbele moord. Zoals bijvoorbeeld hoogleraar Loonen. Volgens zijn oordeel was Alasam duidelijk uit zijn evenwicht door de op- en afbouw van de medicijnen die hij slikte. Gedragsdeskundige Takkenkamp, de man die al decennia lang verdachten voor Justitie onderzoekt, gaat nog een stapje verder. Hij spreekt van een volledige staat van psychose.

Die het echt weet mag het zeggen. De conclusie is eigenlijk dat je geen conclusie kunt trekken. Het is dus nog maar zeer de vraag wat er maandag uiteindelijk als strafeis uit de hoge hoed van de Officier van Justitie zal rollen. Is hij van mening dat Alasam het bloedbad bij volle bewustzijn heeft aangericht, dan hangt hem een levenslange gevangenisstraf boven het hoofd. Voor het plegen van twee moorden en enkele pogingen tot, in combinatie met mishandeling.

En zelfs dan staat de deur naar behandeling nog open. ‘In de wet is namelijk niet vastgelegd dat iemand alleen maar TBS kan krijgen als een verdachte in enige mate verminderd toerekeningsvatbaar is. Ook een verdachte aan wie het misdrijf volledig kan worden toegerekend, maar die wél psychisch gestoord is, kan deze maatregel opgelegd krijgen’, twitterde advocaat Niek Heidanus.

En waarom zouden we aan hem twijfelen. Of Alasam daar iets aan heeft is nog maar de vraag. Een schrale troost is er wel. Wat er uiteindelijk ook over hem wordt beslist, zijn doel is bereikt. Hij mag in Nederland blijven. Al is het dan achter slot en grendel.

Bram Moszkowicz voor de balie…

Advocaat Bram Moszkowicz is een man die het hart op de tong heeft liggen. Met zijn rake opmerkingen weet hij vaak de zwakke plekken van anderen feilloos aan te stippen. Zonder daarbij over de grens van het toelaatbare te gaan. Dat is althans mijn mening.

Toch moest hij vandaag voor de Raad van Discipline verschijnen. Omdat hij zich volgens Deken Germ Kemper laatdunkend over rechter Marcel van Oosten zou hebben uitgelaten. Hij noemde hem in de Telegraaf een ‘krampachtige en humorloze magistraat, kennelijk volgestopt met opdrachten van bovenaf.’

Moszkowicz was tijdens de zitting aanwezig, dit in tegenstelling tot Van Oosten. Een andere opmerkelijke belangstellende was misdaadjournalist Peter R. de Vries. Van Oosten was de voorzitter van de rechtbank tijdens het proces tegen PVV-voorman Geert Wilders.

Volgens Kemper trekt Moszkowicz met zijn uitspraken de onafhankelijkheid van Van Oosten in twijfel en dat kan dus niet. De eed die advocaten bij hun aantreden afleggen schrijft eerbied voor tegenover de rechterlijke macht, de uitspraken ondermijnen dat volgens de Deken.

Moszkowicz zegt dat het wel duidelijk is dat men hem in de zaak Wilders kort heeft willen houden. Dat is wat hij met zijn opmerkingen heeft bedoeld. Niets meer of minder. Beledigen of hardop twijfelen aan de onafhankelijkheid van rechter Van Oosten was volgens hem helemaal niet aan de orde en valt uit zijn opmerkingen ook niet op te maken.

De raadsman vindt het vreemd dat rechters niet bekritiseerd mogen worden. Zichzelf wel kunnen verweren zonder hulp van wie dan ook. Hij vertelde ook dat hij de beschuldigingen aan zijn adres niet meer kan bijhouden. Dat de tijd van de ivoren torens verleden tijd is. ‘U heeft er een dagtaak aan om klachten tegen mij in te dienen. Ik heb ook nog wat anders te doen’, zei Moszkowicz tegen de deken van de Orde van Advocaten.

Wat je ook van Brammetje  vindt, ik ben van mening dat Moszkowicz gelijk heeft als hij zegt dat ook rechters tegen een stootje moeten kunnen.  Dat hij kan provoceren weten we allemaal maar ik zie niet in hoe zijn uitspraken de onafhankelijkheid van de rechter zou kunnen aantasten.

Los hiervan denk ik dat het juist goed is dat wie dan ook met de juiste motivatie en aanleiding kritische vraagtekens mag stellen, ook als het om een rechter gaat. Dat zijn tenslotte ook maar mensen. Zij hebben eveneens te maken met andersluidende meningen. De aanleiding tot het onzinnige toneelstukje was in dit geval een feitelijke vaststelling in verandering van gedrag van rechter Marcel van Oosten. Is het nou zo beledigend om daar een opmerking over te maken?

Vrijspraak in zaak Atlantic City…

Een 31-jarige Rotterdammer en een duo Delfzijlsters van respectievelijk 25 en 28 jaar, zijn maandag door de rechtbank in Groningen vrijgesproken. Tegen de Rotterdammer was enige tijd geleden zes jaar cel geëist, de 25-jarige hoorde toen vier jaar eisen. In het geval van de 28-jarige verdachte was er meteen al te weinig bewijs. Het trio stond in de beklaagdenbank voor hun vermeende aandeel in de overval op amusementshal Atlantic City in Delfzijl.

Op 18 december van het afgelopen jaar kregen bezoekers en personeel van Atlantic City de schrik van hun leven. Vijf mannen drongen die avond de amusementshal binnen. Vijf bezoekers en twee medewerkers werden met een vuurwapen bedreigd en daarna vastgebonden. Zij werden vervolgens van hun waardevolle spullen beroofd.

Uit een kluis werd 51.000 euro gestolen. Tijdens hun vlucht verloren de overvallers een deel van de buit. Een bedrag van 14.000 euro werd in de vluchtauto gevonden die later die op de Juisterrif in Delfzijl was geparkeerd. Het voertuig was onbeheerd en met draaiende motor achtergelaten.

De auto stond op naam van een van de 25-jarige Delfzijlster. Hij verklaarde dat zijn auto op de avond van de overval was gestolen. Een half uur na de overval had hij daarvan aangifte gedaan. Volgens het Openbaar Ministerie (OM) een ongeloofwaardig verhaal.

Het OM dacht dan ook voldoende materiaal te hebben om de verdachten een poosje op te sluiten. Beelden van de bewakingscamera’s, een in de vluchtauto gevonden bivakmuts, DNA-sporen  en ‘verdachte documentatie’ van de speelhal moesten wel tot een veroordeling leiden.

Dat de bivakmuts in de auto van de overval lag klopte volgens de Rotterdammer wel. Die had hij tijdens een feestje over zijn hoofd getrokken omdat alle gasten verkleed dienden te komen. En omdat de rechtbank het tegendeel niet kon bewijzen, moesten ze hem wel laten gaan.

De drie verdachten hebben altijd volgehouden dat zij niet bij de overval betrokken zijn geweest. Volgens Mathieu van Linde, advocaat van de 31-jarige hoofdverdachte, was de uitspraak dan ook geen verrassing. Het OM heeft twee weken de tijd om in hoger beroep te gaan.

Tweekoppig monster…

Achttien jaar én tbs kreeg de verdachte van de moord op een jonge vrouw uit Sneek eind maart van de rechtbank in Leeuwarden. Twintig jaar cel én tbs eiste het openbaar ministerie afgelopen week in de zaak tegen Robert M., hoofdverdachte in de Amsterdamse zedenzaak. Een bijzondere combinatie, zo´n lange gevangenisstraf met tbs. In mijn ogen zelfs een tegenstrijdige combinatie.

door mr. Tjalling van der Goot

Tbs houdt in dat een dader wordt behandeld. Een behandeling die nodig is omdat sprake is van een geestelijke stoornis, een stoornis die door deskundigen is vastgesteld. Zonder behandeling is er bij een dergelijke persoon een grote kans op herhaling van een soortgelijk strafbaar feit. Een behandeling in het kader van tbs komt er op neer dat de veroordeelde persoon in een tbs-kliniek wordt opgenomen. Hij komt pas weer vrij als de rechter – na advies van de kliniek – vindt dat bij deze man of vrouw na het jarenlang volgen van therapieën geen grote kans op herhaling meer bestaat.

De resultaten van tbs zijn prachtig. Resultaten die door de politiek overigens niet worden gezien. Uit onderzoek blijkt dat de kans dat iemand na een tbs terugvalt in strafbaar gedrag klein is, veel kleiner dat bijvoorbeeld bij iemand die een gevangenisstraf heeft ondergaan. Tbs werkt dus. Het is dan ook ten onrechte dat tbs zo’n beladen begrip is geworden.

Tbs is bedoeld om mensen weer te laten meedraaien in de samenleving. Tbs is dan ook geen straf, maar een maatregel bovenop een straf. In feite wordt deze maatregel opgelegd aan mensen waarvan is vastgesteld dat ze ziek zijn, geestelijk ziek. Als deskundigen van mening zijn dat een tbs-patiënt nog een groot risico voor anderen is als hij in de maatschappij zou terugkeren, blijft hij in de kliniek. Alleen tbs’ers waarvan is gebleken dat zij geen groot risico meer vormen, kunnen terugkeren in de wereld buiten de muren van de tbs-kliniek. Een verblijf in een kliniek duurt gemiddeld zo’n tien jaren.

De tbs-behandeling werpt dus haar vruchten af. De resultaten zijn positief. Het is in het belang van een ieder dat iemand op den duur weer volwaardig mee kan doen in de maatschappij. Bovendien kost het de samenleving ook nog eens veel minder geld. Iemand die weer kan werken, belasting kan betalen, een gezin kan onderhouden, is natuurlijk voor de maatschappij veel meer van waarde dan iemand die een duur plekje in een tbs-kliniek bezet houdt.

Er is echter één probleem. De wet regelt dat de tbs-behandeling pas kan beginnen als de gevangenisstraf achter de rug is. Dus eerst zitten, dan behandelen. Alle deskundigen zijn er echter over eens dat de kans op een succesvolle behandeling bij een tbs’er veel groter is als zo snel als mogelijk met de behandeling wordt gestart. Het opleggen of eisen van een langdurige gevangenisstraf in combinatie met tbs is dus in strijd met alles waar tbs voor staat, namelijk terugkeer in de maatschappij.

De rechtbank in Leeuwarden, de officier van justitie in de Amsterdamse zedenzaak zeggen dat de verdachte ziek is, maar pas over twintig, achttien jaar naar de dokter mag. Het moge duidelijk zijn dat dit niet de bedoeling van tbs is.

Een lange gevangenisstraf heeft maar een reden: wraak. Vergelding voor het leed dat de dader heeft aangericht. Ik zal niet bestrijden dat vergelding ook een belangrijk aspect in een straf is. De rechter moet niet doof zijn voor de mening van slachtoffers en van de samenleving. Anderzijds betekent tbs dat de dader een stoornis heeft. Hij is geestelijk ziek en heeft hierbij medische hulp nodig. Het betekent dat in zo´n geval is vastgesteld dat het feit de dader minder kan worden toegerekend als wanneer hij geen stoornis zou hebben gehad. Hij kan er dus – simpel gezegd – minder aan doen dan iemand die geestelijk gezond is.

Bij iemand die geestelijk niet in orde is, van wie deskundigen zeggen dat hij er minder aan kan doen dat hij het strafbare feit heeft gepleegd, die moet worden behandeld met als doel terug te keren in de samenleving en waarvan vaststaat dat een snelle start van deze behandeling de kans op succes groter maakt, is het opleggen van een lange gevangenisstraf én tbs als een tweekoppig monster. Het ene sluit het andere uit.

Wraak als motief voor een lange straf is bijten in de eigen staart. De kans dat een tbs-er na zo’n lange gevangenisstraf nog succesvol kan worden behandeld in een kliniek is klein. En juist een succesvolle behandeling is in het belang van de samenleving. In lange gevangenisstraf werkt contraproductief. Wraak is niet de oplossing. Ik hoop dat niet vergelding is een vonnis voorop staat, maar dat de rechters oog hebben voor het uiteindelijk doel van een tbs-behandeling. Te weten, het beter worden van de patiënt. Daar wordt iedereen beter van.”

TBS-er op straat gezet…

We horen het maar al te vaak. Mensen die onschuldig vastzitten. Dat moet een nachtmerrie zijn. Een dergelijk gevoel zal ook bij de Groninger leven die, volgens zijn advocaat, zes jaar lang ten onrechte in een tbs-kliniek in Nijmegen heeft gezeten.

Helemaal vrij van zonden is de man overigens niet. Hij werd in 2003 door de rechtbank in Groningen veroordeeld tot een gevangenisstraf van 21 maanden en tbs met dwangverpleging wegens een schietpartij. Hij schoot een vrouw in haar been na een zakelijk conflict.

Cel en tbs met dwangverpleging. Het zal je maar verteld worden dat je gestoord bent. Aan het vonnis, dat in hoger beroep nog eens werd bekrachtigd, zou geen gedegen persoonlijkheidsonderzoek ten grondslag hebben gelegen. De man heeft gedurende zijn detentie elke vorm van medewerking aan een onderzoek geweigerd.

De advocaat van de Stadjer is van mening dat zijn cliënt iemand met een gebruiksaanwijzing is, maar dat er geen enkele aanleiding is geweest om het door hem gepleegde delict aan een stoornis te koppelen.

Hij wordt gesterkt in zijn mening door deskundigen van het Pieter Baan Centrum. Onderzoek  heeft inmiddels uitgewezen dat de man niets te zoeken had in een tbs-kliniek. Het Gerechtshof in Arnhem heeft zijn behandeling daarom vorige week per direct laten beëindigen. De Groninger is inmiddels weer op vrije voeten.

Er wordt nu bekeken of de Nederlandse staat aansprakelijk gesteld kan worden voor de schade die de man door de hele geschiedenis heeft opgelopen. Het is ook niet niks als je negen jaar vastzit voor een delict waar je netto misschien twee of drie jaar voor wordt opgesloten. En wat misschien nog erger is, de man zal het etiket van tbs-patiënt waarschijnlijk nooit meer kwijtraken.