Shockerende maatschappij…

Het lukt de maatschappij iedere dag opnieuw om te shockeren. Af en toe kun je het ongeloof van m’n gezicht scheppen over de zaken die mij ter ore komen. Voorvallen die elke realiteitszin tarten. De gruwelen die mensen elkaar aandoen. Leed in alle soorten en maten. We schudden het hoofd, spreken onze verbazing en afschuw uit. Gaan daarna over tot de orde van de dag. Omdat er, hoe gruwelijk het ook klinkt, morgen ander leed op ons wacht. Dat is namelijk de keiharde realiteit.

Voor mij ligt het relaas van Suzanne. Met daarbij de boodschap dat ik het maar op mijn weblog moet plaatsen. Ik vraag haar of ze dat wel zeker weet. Ze heeft er geen problemen mee. Zij niet, maar ik wel. Het is namelijk nogal wat als je misbruikt wordt op een moment dat je zintuigen niet werken zoals het hoort. Voor het eerst sinds tijden twijfel ik.

Ze voelt hoe een onbekend lijf in het hare dringt. Het lichaam beweegt op en neer. Kreunt en steunt. Vraagt of ze het lekker vindt. Ze wil dat hij ophoudt en duwt hem weg. Wordt misselijk en gaat naar het toilet. Daar zijn de sporen van overmatig alcoholgebruik volop zichtbaar. De penetrante geur van braaksel komt haar tegemoet. Beneemt haar bijna de adem. Alles zit onder. In de badkamer kijkt ze in de spiegel naar een gehavend gezicht. Vol wonden zonder een verhaal. Suzanne kan zich niets meer herinneren. Er zijn alleen maar vragen..

Ze maakt zichzelf vervolgens een verwijt. Vindt dat ze haar hoofd had moeten gebruiken. Zou ze iets teveel hebben lopen flirten? Dronken als ze was de man onbewust een vrijbrief hebben gegeven om zich aan haar te vergrijpen? Zij weet het niet. Heeft een black-out gehad. En zo ja, dan nog blijft de vraag waarom hij daar op ingegaan is. Waarom heeft hij niet gewoon zijn hoofd gebruikt. Afstand gehouden. Dat zou namelijk wel zo logisch zijn geweest.

Wat blijft is het akelige gegeven dat er op een grove manier misbruik van een weerloze vrouw is gemaakt. Van iemand die niet helder kon nadenken. Als gevolg van de drank tijdelijk ontoerekeningsvatbaar. Ik kan in niets een rechtvaardiging zien om de lichamelijke integriteit van iemand op zo’n moment te schenden. De wet is daar vrij duidelijk over. En dat is maar goed ook. Want zou dat niet zo zijn, dan is straks iedere dronken vrouw aangeschoten wild.

Mijn twijfel is weggenomen. Een poosje na het voorval besluit ik Suzanne opnieuw met haar verhaal te confronteren. Omdat ik duidelijk wil maken wat het teweeg kan brengen als het eenmaal over internet vliegt.  Iedereen zal zich er op storten. Het zal haar heel lang achtervolgen. Sommigen zullen een schouder aanbieden om op uit te huilen. Anderen zullen haar de rug toekeren. Zonder pardon veroordelen.

Na enige aarzeling zegt Suzanne dat ze haar lesje wel heeft geleerd. En dat het een waarschuwing voor iedereen moet zijn. Zorg dat je je hoofd er bij houdt. Waar je ook bent. Met wie je ook bent…

Gevangen in onmacht…

Een gevangene zijn van je eigen lichaam. Het lijkt me een verschrikkelijk gegeven. Wel weten in wat voor situatie je je bevindt, maar er geen uiting aan kunnen geven. Wel emoties kunnen tonen maar ze niet in woorden kunnen omzetten. Huilen zonder tranen. Slechts schokkerige bewegingen kunnen maken. Totale woede en wanhoop.

Het doet intens veel pijn om iemand zo te zien liggen. Iemand die je ook anders hebt gekend. Als een levenslustig persoon. Midden in de wereld. Vol met plannen voor de toekomst. Een toekomst die hem op wrede wijze werd ontnomen. Door iemand met een flinke slok op. Een verschrikkelijke klap, een groot zwart gat en weg zijn alle zekerheden in het leven. Zijn geest beleeft hij nog wel, maar zijn lichaam werkt niet mee.

Weken had Mark in coma gelegen. Niemand wist hoe hij er uit zou komen. Toen dat eenmaal duidelijk was, kwam de volgende klap. Hersenletsel. Mark zou nooit meer de oude worden. Je probeert hem op de een of andere manier te troosten, al zijn er dan ook geen woorden voor het verdriet dat hij moet verwerken. Een bemoedigende hand op zijn arm. Hem duidelijk maken dat hij er niet alleen voor staat. Wat kun je nog meer doen.

Het is moeilijk communiceren met iemand die geen woorden kan uitbrengen. Die met gebaren en blikken moet uitleggen hoe hij zich voelt. Wat hij wel of juist niet wil. Soms zie je die moedeloosheid terug in zijn ogen. Dan beweegt hij helemaal niet meer. Ligt stil op zijn bed naar het plafond te staren.

Mark heeft nog een lange weg te gaan. De komende tijd zullen de therapeuten alles in het werk stellen om hem weer te mobiliseren. Te zorgen dat hij zich meer bewuster van zichzelf en zijn omgeving wordt. Artsen vonden enkele weken geleden dat de kans op progressie klein was. Volgens zijn familie zijn er echter wel degelijk veranderingen merkbaar, hoe klein ook. Het zijn meer dan reflexen. Kleine stapjes die gezet worden. Ze houden dan ook moed.

Mark heeft hersenletsel. Moet zijn leven helemaal opnieuw leren beleven. Het pad dat hij daarvoor moet bewandelen is lang, zit vol hobbels en zal soms uitzichtloos lijken. Wat er aan het einde van het traject op hem staat te wachten weet niemand. Zeker is wel dat Mark nog veel tegenslag zal ondervinden. Teleurstellingen moet overwinnen, maar ook kleine succesjes zal boeken. Omdat hij een vechter is.

Vergeten leven…

Het was vandaag een heerlijke lentedag. Ik heb dan ook verschrikkelijk veel dingen niet gedaan. Zaken die eigenlijk gedaan hadden moeten worden. Wel ben ik er een poosje met twee vrouwen op uit getrokken. Dingen regelen voor een fotosessie ten bate van het Kankerfonds en tussendoor de beide dames in een veld vol geurende lentebloemen geparkeerd.  Konden ze zich uitleven met hun toestellen.

Terwijl zij druk doende waren met het vastleggen van allerlei bloeiende bloemen en volgevreten hommels viel mijn oog op een man die een eindje verderop op een bankje zat. Tussen zijn benen stond een plastic tas. Hij had een trieste blik over zijn gelaat liggen. Schichtig om zich heen kijkend griste hij een blikje bier uit zijn tas en dronk het leeg. Ik begon me af te vragen wat er in de man omging.

Waarom hij daar zo moederziel alleen zat. Zou hij niets of niemand hebben die voor hem zorgt? Waarom kon hij, net als wij, niet van de lentezon genieten. Wie was die eenzame drinker. Wat probeerde hij te verdringen. Wat zou hem hebben gemaakt tot wat hij is. Een schichtige medeburger die de weg duidelijk kwijt lijkt te zijn.

Na een paar minuten werd ook een tweede blikje in ijltempo leeggedronken. Daarna stond hij moeizaam op en liep langs mij heen. Even bleef hij naar het tafereel kijken dat zich voor zijn ogen afspeelde. Het leek hem amper te raken dat de beide fotografen zich in allerlei bochten wrongen om mooie lenteplaatjes te schieten.

Het leek hem zelfs helemaal niets te doen dat de geboorte van een nieuw jaargetijde aanstaande was. Hij had geen oog voor de ontluikende lente. De tas met de lege blikjes werd in een prullenbak gedumpt. Daarna sjokte hij richting centrum. Het hoofd tussen de schouders weggezakt, de handen in zijn jaszakken. Om zijn voeten een paar versleten sandalen.

Ik vroeg me af wat hij ging doen maar kreeg de tijd niet om er lang bij stil te blijven staan. De lentefoto’s waren klaar, we konden vertrekken. De man met de trieste blik was al snel vergeten.

Misschien was dat wel het probleem. Zou de wereld vergeten zijn dat hij bestaat? Verdronk hij zijn eenzaamheid in de alcohol?

Ik heb op deze lentedag veel dingen niet gedaan. Zelfs mijn medemens niet gevraagd of ik iets voor hem kon doen. Het is ook maar de vraag of hij dat op prijs zou hebben gesteld.

Zinloos gewelddadig…

De politie heeft onlangs twaalf jongeren opgepakt. Zij worden verdacht van zes mishandelingen in een tijdsbestek van een paar uur. Een van de verdachten werd aangehouden op aanwijzing van twee slachtoffers. De andere verdachten zijn de afgelopen weken aangehouden. Wat bezielt mensen toch om zich aan dit soort zinloze gewelddadigheden te bezondigen…

De mishandelingen vonden in juli plaats in het centrum van Appingedam.  Het gaat om jongens en mannen van 13 tot en met 26 jaar uit Delfzijl en Appingedam. Wat er precies is voorgevallen tijdens de bewuste nacht is niet helemaal duidelijk. Feit is dat er tussen verdachten en slachtoffers woordenwisselingen zijn ontstaan die compleet uit de hand zijn gelopen.

Een van de slachtoffers liep tijdens de uitbarsting van fysiek geweld gebroken tanden op, de anderen diverse kneuzingen. Niet alle slachtoffers, in leeftijd variërend van 15 tot 32 jaar en eveneens afkomstig uit Delfzijl en Appingedam, zijn meteen na het incident naar de politie gegaan om aangifte te doen. Waarom is niet duidelijk.

Stoerdoenerij en verveling zijn door de verdachten aangevoerd als voornaamste reden van de uitbarsting van geweld. Het feit dat het merendeel van hen onder invloed van drugs en alcohol was, zal daar zeker aan bij hebben gedragen. De politie spreekt van een groep ‘oude bekenden.’ De officier van justitie moet nu beslissen of er tot strafvervolging wordt overgegaan.

Gevlucht in de drank…

Op zijn voorhoofd staat nog steeds met koeienletters het woord HELP geschreven. Hij zit gewoon vreselijk in de knoop en heeft alle middelen aangewend om zijn schreeuw om hulp kracht bij te zetten. Middelen waarvan het strafrecht zegt dat ze niet zijn toegestaan. Tja, het is ook niet niks als de politie meerdere keren moet uitrukken omdat een laveloze veertiger compleet door het lint is gegaan. Omdat de brandweer moet uitrukken vanwege het feit dat iemand zichzelf en zijn huis wil opblazen nadat hij zijn vrouw heeft vermoord.

Enkele jaren geleden kwam ik JP voor het eerst tegen. Ook toen liep hij alsof hij de spoorlijn was overgestoken zonder te kijken of er een trein aankwam.  In zijn geval had hij nog geluk gehad. In een vroeger leven was JP dakdekker geweest. Tijdens zijn werk was hij gevallen. Twaalf meter naar beneden om precies te zijn. Een hersenkneuzing hield hij er aan over. Sinds dat voorval is de Noord-Groninger nog een keer gevallen. Van de maatschappelijke ladder om precies te zijn. Hij is nooit meer aan de bak gekomen. JP vluchtte in de drank. Dat ging van kwaad naar erger. Van een naar zes kratjes bier per week. En als die leeg waren, was er geen land met hem te bezeilen. Dan riep hij allerlei lelijke dingen en dreigde met van alles en nog wat.

Hij meende er nooit wat van en zou zijn woorden ook nooit in daden omzetten. Dat zegt hij althans tegen de rechters. Daarvoor zijn z’n leven en zijn vrouw hem te lief. Het probleem is een beetje dat men hem niet gelooft. Omdat JP zijn omgeving al jarenlang in een soort van wurggreep houdt. Omdat hij volgens de deskundigen niet inziet dat hij degene is die problemen veroorzaakt en zich niet alleen met alcohol volgiet, maar ook met zelfmedelijden.

Alcohol en JP. Ze hebben een vreemde relatie en een slechte invloed op elkaar. Dat zijn vrouw uiteindelijk degene was die JP bij de politie ‘verlinkte’, was niet omdat ze vindt dat hij gestraft moet worden. Hij moet hulp hebben. Ze hoopt dat de schreeuw om hulp nu luid genoeg is geweest. Niet alleen voor JP, maar ook voor de gemoedsrust van zijn omgeving.

Gij zult niet stelen…

Je kunt op allerlei manieren zorgen dat je in het nieuws komt. Als je dat niet lukt of je bent van mening dat er te weinig aandacht aan je persoontje wordt geschonken, dan zorg je toch zelf voor wat publiciteit? Een inwoner van Sliedrecht had goed begrepen hoe hij dat moest aanpakken. Hij ging er de afgelopen week met de toga van een van de rechters vandoor na een bezoekje aan de politierechter. Bij het verlaten van het gerechtsgebouw zagen twee medewerkers dat er een stukje van het kledingstuk onder zijn jas vandaan kwam. Op het moment dat hij werd aangehouden, rook hij volgens de politie naar alcohol en sprak hij wartaal. De man is vervolgens ingesloten en mag binnenkort opnieuw bij de rechtbank op bezoek.