Schokkende ervaring…

Net als alle andere automobilisten moet ook mijn auto af en toe eens flink schoongemaakt worden. Ik geef eerlijk toe dat ik er zelf niet aan begin. Gewoon even tien euro in de zak steken en naar de wasstraat rijden. Wel zo gemakkelijk en veilig. Dat denk je tenminste.

Het wordt een ander verhaal als een medewerker de auto naar binnen rijdt en zich vervolgens eens lekker op dat vervuilde vierwielige monster uitleeft. Binnen de kortste keren zit het stuk blik onder een dikke laag zeepsop. De dikste smerigheid wordt er met de hand afgehaald en daarna mag het wasprogramma zijn werk doen. Ik sta er bij te kijken en verbaas me iedere keer weer over de bedrevenheid waarmee de winterse ellende in korte tijd als de spreekwoordelijke sneeuw voor de zon verdwijnt.

Na een kwartiertje is de grote wasmachine klaar. Als een spiegel. Goh, wat ziet de auto er weer schoon uit. ,,Mooi he, dat zo’n machine dat kan’’, zegt de man van de wasstraat terwijl zijn medewerker achter het stuur plaatsneemt om de auto naar buiten te rijden. En dan gaat het goed mis. Ik sta op het punt om een schokkende ervaring mee te maken. Er klinkt een geluid alsof het gaspedaal tot op de bodem wordt ingetrapt. Het voertuig trekt iets naar links en ramt de linkerkant van de machine. Het licht van het ding springt spontaan op rood. En vervolgens op groen. Ik schrik me wezenloos.

Veel tijd om van de verbazing te bekomen is er niet. Het voertuig schuurt langs de machine en knalt vervolgens in volle vaart tegen de muur van de wasstraat. De auto heeft flinke schade opgelopen. Krassen op de zijkant en een ingedrukte voorkant. Dat gaat een flink pak euro´s kosten.

De medewerker krabbelt uit de vierwieler en verontschuldigt zich op alle mogelijke manieren. Zijn voet was klem komen te zitten tussen rem- en gaspedaal. Zijn baas wringt zich eveneens in allerlei bochten. Gooit er duizend excuses tegenaan en bezweert dat alles goed zal komen. Allemaal leuk en aardig. Het zal je auto maar wezen.

Een paar uur na het voorval ben ik weer thuis. Mijn vrouw vraagt of de auto mooi schoon is geworden. Ik vertel haar wat er bij de wasstraat is gebeurd. Ze valt van schrik bijna achterover.  Ik pak een emmer, gooi er een flinke scheut schoonmaakmiddel in en zet de waterkraan open. ,,Wat ga je doen?’’, vraagt mijn wederhelft zich hardop af. ,,De auto schoonmaken natuurlijk. Nadat ik dat tafereel had gadegeslagen ben ik weggegaan. Stel je voor dat zoiets met onze auto was gebeurd.’’

Oplichters gezocht…

Simon had wat spullen te koop gezet. Niet op Marktplaats, want daar had hij slechte ervaringen mee. En al die verhalen over internetoplichting maakten hem ook niet bepaald vrolijk. Nee, Simon was nog van de oude stempel. Hij schreef een papiertje vol en plakte dat op het mededelingenbord van de plaatselijke supermarkt.Te koop aangeboden. Een in een goede staat verkerende wandmeubel en een eethoek met vier stoelen. Het moest toch geen probleem zijn om die spullen snel kwijt te raken. Dat gebeurde dan ook. Simon kreeg een telefoontje van een vrouw die de meubels wel wilde hebben. Samen vierhonderd euro? Geen probleem. Ze zouden ’s avonds wel even komen kijken.

Vlak na het eten gaat de deurbel bij Simon thuis. De aspirant-kopers zijn gearriveerd. De verkoper laat het duo binnen en denkt al snel dat het wel zal loslopen met de verkoop. Hij krijgt gelijk. Er is echter een klein probleempje. Ze willen de spullen wel kopen, maar zitten even zonder geld. Dat hebben ze voor een groot deel in nieuwe huisraad moeten steken. Er was tijdens een brand nogal wat verloren gegaan. Of het heel erg was als ze later zouden betalen. Desnoods wilden ze wel een papier ondertekenen. Bij wijze van schuldbekentenis.

Simon en zijn wederhelft vinden dat wel erg ver gaan. Ze hebben het hart op de goede plek zitten. Het zal je maar gebeuren dat de zaak in de hens vliegt. Dan help je je medemens toch weer op de been?  Ze vertrouwen het tweetal en besluiten hen de koopwaar mee te geven.  Ach wat, ze helpen zelfs wel even met het inladen.

Als het spul op de aanhangwagen ligt geeft de man Simon een telefoonnummer. En de boodschap dat hij het nummer maar moet bellen als het hem te lang gaat duren voor de euro’s er zijn. Niet dat hij er gebruik van hoeft te maken, want het komt allemaal goed.

Even later rijdt de auto de straat uit. ‘Leuk stel. Zielig dat ze zoveel spullen hebben verloren tijdens die brand’, zegt Simon. Zijn vrouw knikt bevestigend.

Zes weken later is het geld nog niet binnen. Simon besluit er een telefoontje aan te wagen. Hij kijkt  raar op als een voorgeprogrammeerde juffrouw hem vertelt dat het door hem gekozen nummer niet meer in gebruik is.

Na drie vruchteloze pogingen bekruipt hem een vreemd gevoel. Het adres van het tweetal hebben ze vergeten te vragen. Ook niet echt handig natuurlijk. En ja, het kenteken van de auto noteren? Dat staat zo dom als je zegt dat je iemand op zijn woord gelooft.

Daar sta je dan. Spullen weg en geen enkel houvast. Simon en zijn vrouw hebben zich laten flessen.  Hoe onnozel kun je zijn. Ze hebben het nooit aan iemand durven vertellen. Familie en vrienden geloven nog altijd dat ze die vierhonderd  euro uiteindelijk toch gekregen hebben. Ze moesten eens weten…

Slechte verdiener? Ga lekker vreemd..!

We leven in een geëmancipeerde wereld. Dat houden we onszelf tenminste constant voor. Het is allang een gegeven dat vrouwen steeds vaker als kostwinner optreden. Dat is mooi, maar deze ontwikkeling heeft ook een schaduwzijde. Het lijkt er namelijk op dat dit gepaard gaat met in ieder geval één nadeel. Uit onderzoek blijkt dat mannen die minder verdienen dan hun eega vaker vreemdgaan. Hetzelfde geldt voor mannen die helemaal niets verdienen.

Mannen die het qua salaris afleggen tegenover hun vrouw, zouden door de bank genomen tot vijf keer vaker de scheve schaats rijden. Onderzoekers denken dat het effect te wijten is aan compensatiedrang. De vreemdganger zou zijn gekrenkte ego, dat hij opliep door zijn kleinere loonstrookje, met zijn slippertjes willen opvijzelen.

,,Voor mannen is de buitenechtelijke seks waarschijnlijk een poging om het gevoel dat ze inadequaat zijn goed te maken, en meer tegemoet te komen aan de identiteit zoals die bepaald is door hun sekse”, is in het onderzoeksrapport te lezen. Men gaat zelfs nog een stap verder door te concluderen dat nu eveneens wetenschappelijk is vastgesteld waarom mannen zo graag een grote auto rijden. Ook dat is allemaal compensatiegedrag. 

Tijdens de presentatie van het rapport kwam nog meer slecht nieuws aan het licht. Uit het onderzoek bleek namelijk eveneens dat als mannen veel rijker dan hun liefdespartner zijn, ze óók meer vreemdgaan. Voor de uitspraken werden echter enkel 18- tot 28-jarigen ondervraagd. Alle deelnemers werden gevolgd voor een periode van zes jaar. Zij  hadden allemaal een relatie die bij aanvang van de liefdesverhouding minstens een jaar had geduurd. Ondanks dat mannen met voornoemde salarisstroken eerder slippertjes begaan, ging van alle mannelijke deelnemers slechts zeven procent vreemd. Bij de vrouwen was dit drie procent.

Wat moet je hier nu van denken. Als ik vertel dat ik niet vreemd ga, weet u dus meteen dat ik meer verdien dan mijn wederhelft. Als ik het tegenovergestelde beweer, denkt u dat ik nog geen dertig jaar oud ben en ook veel ‘buiten de deur eet.’ Ik zwijg dus liever. Maar ja, wie zwijgt stemt toe…

Een zinloze discussie…

Wat denkt u. Is er op deze toch wel vrij sombere augustusdag nog tijd voor een zinloze discussie? Sterker nog, heeft u het geduld er voor? We kunnen allerlei onderwerpen aandragen om ons ergens kwaad over te maken, te verbazen of klakkeloos aan te nemen. Neem nou bijvoorbeeld het milieu.

Hoe ik daar ineens op kom? Niet zo moeilijk. Ik was enige tijd geleden op de plaatselijke vuilstort. Je hoeft er maar een paar minuten rond te kijken om te ontdekken hoeveel een mens eigenlijk weggooit. Ik breng het dan nog netjes nar de plek waar het hoort, maar het kan ook anders. Vervuiling zie je namelijk overal. We vervuilen om de doodeenvoudige redenen dat we bestaan, consumeren en verkwisten. De grote vraag is in welke mate we vervuilen en of er toch een soort van noodzaak bestaat om al die viezigheid achter te laten.

De grootste vervuiler bij ons thuis is nog maar drie jaar jong. Hij heeft een onstilbare honger, moet geregeld gecontroleerd worden en kost me soms zakken vol euro’s. De auto dus. Als we echt iets om het milieu geven is het natuurlijk erg gemakkelijk om de vierwieler de deur uit te doen. Verleidelijk, maar er kleven ook heel wat nadelen aan. We worden met z’n allen bijvoorbeeld een stuk minder mobiel.

We zouden natuurlijk ook kunnen overwegen om wat minder nutteloze dingen te kopen die uiteindelijk toch op de stortplaats belanden. Weet u wat een hele simpele oplossing is? We nemen gewoon geen kinderen meer. Ik heb daar persoonlijk geen problemen mee. Bij ons komen ze namelijk alleen maar over de vloer als ze gebracht worden. Lekker gemakkelijk, ik weet het. Erg realistisch is het ook niet, maar ik heb u gewaarschuwd. Het zou een zinloze discussie worden.

Andere optie dan. We zetten alle huisdieren op straat. Enig idee hoeveel vervuiling katten, honden en andere knuffel- of aaibare dieren met zich meebrengen? Eigenlijk zijn het maar nutteloze beesten. Ze eten, slapen, schijten, eten, slapen… Nou ja, u weet wel wat ik bedoel. Daar komt nog bij dat de viervoeters nooit in staat zullen zijn om een bijdrage te leveren waar de maatschappij later ook nog wat aan heeft.

En welke hond, kat of cavia zorgt er straks voor dat mijn AOW, waar nu al zo vreselijk aan getrokken wordt, op termijn betaalbaar blijft? Dus leg ik hier de vraag neer. Als we moesten kiezen, wat zou het dan worden. De auto? Of toch het huisdier…

Busje komt zo…

Bent u de afgelopen tijd wel eens met de bus op pad geweest? Voor mij was het al weer jaren geleden. Toen ik mijn rijbewijs had gehaald en de trotse bezitter van een auto was, maakte zich een ongekend gevoel van vrijheid zich van mij meester. Nooit meer dat gedoe met het controleren van de reistijden. Gewoon weg kunnen gaan wanneer je zelf wilt.

Toch heb ik af en toe de neiging om de auto te laten staan. Gewoon omdat ik soms geen zin heb om altijd alert te moeten zijn. Dan is het wel lekker om iemand anders de verantwoording te laten dragen voor zijn verkeersgedrag. Heerlijk achterover leunen en kachelen met die handel. Hoewel het in de regel minder snel gaat als met de auto, kom je met het openbaar vervoer ook wel van het ene naar het andere punt.

Een van de mooiste dingen aan een busreis is, dat het beter is voor het milieu. Maar daar zult u mij verder niet over horen. Als we vanaf het station vertrekken, valt het me op dat sommige kinderen een eindje met de bus meerennen. Ze lijken het prachtig te vinden. Het doet me denken aan een hond bij ons uit de buurt. Hij ziet zo ongeveer elke auto als een potentiële indringer van zijn territorium en maakt er dan ook jacht op. Even maar, want het is natuurlijk wel een ongelijke strijd die hij aangaat.

Wat me ook opvalt is dat er vaak interessante mensen meereizen. Hoe komen al deze mensen in de bus terecht? Hebben ze dezelfde ideologische achtergrond als ik? Willen ze ook iets voor het milieu doen? Ik zou het niet weten. Het is wel leuk overigens om te horen wat voor discussies zich er allemaal ontvouwen op een busrit. Zo ontspon zich onder andere een interessant debat over de opwarming van de aarde. Voor- en tegenstanders probeerden elkaar van hun gelijk te overtuigen. Voorin de bus zat een zwaar bepakte man. Hij was net terug van een hele lange vakantie en had een berg beklommen. De bebaarde wereldreiziger deelde zijn ervaringen met de andere passagiers. Bijvoorbeeld over de ontberingen die hij had doorgemaakt en hoe hij zich daar kranig doorheen had geslagen. De reizigers hingen ademloos aan zijn lippen.

Een klein jochie lijkt het allemaal niet zo boeiend te vinden wat er om hem heen gebeurt. Hij maakt af en toe zijn wijsvinger nat en tekent poppetjes op het raam. Dat z’n moeder het allemaal niet zo leuk vindt lijkt hem niet te interesseren. Ze kijkt en paar keer op uit een vrouwenblaadje dat ze leest om het kereltje vermanend toe te spreken, maar zodra ze zich weer in de laatste gedrukte roddels heeft verdiept, gaat de jeugdige Rembrandt onverstoorbaar verder. De bus, het is de maatschappij in het klein. Onderschat dus nooit het maatschappelijke nut van dit vervoermiddel.

Seks op de weg…

De liefde is een mooi ding en als je van elkaar houdt, wil je dat ook tonen. Dat dit niet overal kan zonder te worden betrapt, blijkt wel uit onderstaande voorbeelden.

Een taxichauffeur in het Duitse Krefeld wist niet hoe hij het zondagnacht had. Hij botste bijna op een vrijend paar. Midden op straat. Het stel was zo met zichzelf bezig dat het de omgeving volledig vergat. Zo ook een motorrijder die het stel op de foto zette. En met deze foto naar de politie ging. Die politie zoekt het stel nu, dat duidelijk herkenbaar op de originele foto’s staat. Seks in het openbaar is verboden. En hier is bovendien het verkeer in gevaar gebracht. ,,We moeten en zullen deze mensen dan ook vinden.”

Een jong Duits stelletje brandde iets te letterlijk van verlangen bij de eerste keer… Het 18-jarige meisje had op haar kamer een groot aantal kaarsen aangestoken om de sfeer bij hun beider ontmaagding te verhogen. Binnen de kortste keren stond niet alleen het stel, maar ook de kamer in vuur en vlam. De tieners moesten uit het raam vluchten, zonder nog tijd te hebben om kleren aan te trekken.  De schade bedroeg ruim 100.000 euro.

In Australië werd een koppel gearresteerd terwijl ze ze seks hadden in hun auto. Het stel werd op heterdaad betrapt in een benzinestation. Tijdens het liefdesspel was de tank van het voertuig gewoon aan het vollopen. Agenten maanden het koppel een einde te maken aan hun spektakel. Het stel bleek onder invloed. Een ademtest wees uit dat de chauffeur te veel had gedronken. Het voertuig waarin het paar hun vleselijke lusten botvierde bleek eerder op de dag te zijn gestolen. Het hitsige koppel werd gearresteerd voor openbare zedenschennis. De chauffeur krijgt daarenboven een boete voor dronken rijden en oneigenlijk gebruik van een motorvoertuig. Hij zal zich ook moeten verantwoorden voor autodiefstal.