ProjectX Haren. Het nadeel van snelrecht…

Is het snelrecht te snel geweest? Hebben we hier te maken met voortschrijdend inzicht? Of wentelen we de kosten van de ProjectX-rellen in Haren gewoon op de minderjarige raddraaiers af. Omdat het nu wel kan?

Voor de rechtbank in Groningen vond maandag de derde snelrechtzitting plaats naar aanleiding van de ongeregeldheden in Haren. Tijdens deze zitting was een aantal minderjarigen aan de beurt. Opmerkelijk was dat er nu wel stortingen in een schadefonds als bijzondere voorwaarde werden opgelegd.

Vorige week wees de politierechter alle vorderingen van de Officier van Justitie om geld in het fonds te storten nog af. Er waren toen teveel onduidelijkheden. Er moest er een causaal verband bestaan tussen de individuele dader en aangerichte schade. Moeilijk aan te tonen aldus de rechter en dus konden de raddraaiers zich de gang naar de flappentapper vooralsnog besparen.

De kinderrechter heeft anders geoordeeld en legde in vijf gevallen een boete van 250 euro op. De vragen die er toen nog lagen over de kapstok waaraan het fonds opgehangen moest worden, blijken uit de weg te zijn geruimd. En dat hebben de volwassenen in spé geweten.

Er is inmiddels aangekondigd dat het OM in hoger beroep gaat tegen de afwijzingen. Het zou kunnen betekenen dat de veroordeelde meerderjarigen alsnog ieder 500 euro moeten ophoesten. Het beroep houdt overigens ook in dat de opgelegde werkstraffen nog niet ten uitvoer gelegd kunnen worden.

De kritiek op Justitie neemt ondertussen steeds hardere vormen aan. ‘Te snel, onvoldoende voorbereid en amateuristisch’, luiden de kwalificaties naar aanleiding van het strafproces tegen de verdachten van de ongeregeldheden.

Advocaat Duco Keuning had zich onlangs al laten ontvallen dat er, als er snelrecht wordt toegepast, te weinig tijd voor de verdediging is om de zaak goed voor te bereiden. Maar ook dat er te weinig tijd is om andere belangrijke zaken goed uit te zoeken.

Nu doet ook strafrechtadvocaat Mathieu van Linde een duit in het zakje. Volgens hem is het Openbaar Ministerie de kwaliteit van haar eigen werk uit het oog verloren, door overhaast te werk te gaan. Hij pleit voor minder haast en een betere kwaliteit door het snelrecht na een paar maanden toe te passen. De balie van advocaten vertelt bij monde van mr. Niek Heidanus dat het eigenlijk  niet zo had gemoeten. ‘Haastige spoed is zelden goed’, aldus Heidanus.

Alleen het OM blijft van mening dat men juist heeft gehandeld. Dat er niets mis is met de samengestelde dossiers. Daar kun je wat van vinden. Vooral als je de claim van twee ME-ers er uit tilt. Zij zouden angstig zijn geworden toen ze door een vandaal bekogeld werden.

Hun claim verdween in de prullenbak. Omdat ze nooit in Haren geweest konden zijn op het moment dat de persoon in kwestie werd aangehouden. Omdat dat wat ze op papier hadden gezet gewoon niet waar kon zijn.

En dus kun je concluderen dat het niet altijd even handig is om het recht snel te laten zegevieren. Omdat er in de haast om te willen straffen wel eens klappen uitgedeeld zouden kunnen worden die de plank volledig mis slaan.

Vreemde verhalen…

De politie in Groningen is aan het uitzoeken of een zwangere vrouw, die gevallen was, een bekeuring heeft gekregen omdat ze zich niet kon identificeren. Het incident zou afgelopen weekend zijn gebeurd op het busstation aan de Emmasingel in Groningen. De vrouw zou als gevolg van de val een miskraam hebben gekregen.

Het verhaal verscheen niet alleen in de regionale, maar ook in de landelijke media. Het lijkt moeilijk te geloven. Vooral omdat de bekeurende agent, de vrouw en de bekeuring vooralsnog niet te achterhalen zijn. Een broodje aap-verhaal dus? Nu zitten we wel in de buurt van 1 april, maar ik kan me niet voorstellen dat mensen dergelijke grappen uithalen. En als het wel zo is mogen ze van mij alsnog een boete krijgen. Ik kan u in ieder geval verzekeren dat onderstaande wel klopt. Uit de oude doos, maar minstens zo merkwaardig.

Wat doe je als je een boete krijgt voor mobiel bellen en je hebt niet eens een telefoon in je auto? Klinkt merkwaardig, maar is echt gebeurd. De politie rijdt achter een man aan. Men denkt dat hij aan het bellen is omdat hij constant met zijn hand aan z’n linkeroor zit. Ze houden hem aan en wijzen hem op de vermeende overtreding. De man valt nog net niet van verbazing van zijn autostoel. Hij zegt niet eens een mobieltje te hebben, maar wel een verschrikkelijke oorpijn. De agenten geloven niks van zijn uitleg. De man nodigt hen vervolgens uit om zijn auto binnenstebuiten te keren. Als ze een telefoon kunnen vinden mogen ze hem alsnog op de bon slingeren. De wetsdienaars besluiten er niet op in te gaan, schrijven een bekeuring uit en wensen hem een prettige dag.

De Noord-Groninger voelt, behalve de pijn in zijn oor, nu ook een fikse pijn in zijn portemonnee opkomen. Hij laat het er niet bij zitten en gaat bij de politie verhaal halen. Zonder succes. Zijn volgende stap brengt hem bij de lokale media. Zij nemen het verhaal op en dat komt ook de politie ter ore. Wat uiteindelijk de beweegredenen is geweest om bakzeil te halen, wordt nooit duidelijk. Het gaat er in ieder geval om dat de boete teniet wordt gedaan.

Is dat nu de macht van de media of de onmacht van de politie die niet heeft kunnen aantonen dat de man daadwerkelijk aan het bellen is geweest. Laten we het maar niet groter maken dan het in werkelijkheid is. Feit is dat de man het geld op zak kon houden. Hij heeft er wellicht medicijnen voor kunnen kopen om van zijn oorontsteking af te komen.

UPDATE 15 MAART: Eigenlijk hadden we het al wel kunnen bevroeden, maar nu blijkt het ook nog eens te kloppen. De vrouw in het begin van dit verhaal heeft het hele voorval uit haar duim gezogen. Je moet wel behoorlijk in de war zijn om dit soort ongein uit te halen. Hopelijk krijgt de vrouw professionele hulp. Die heeft ze namelijk hard nodig.

Op zijn pik getrapt…

‘Ik ben nogal snel op mijn pik getrapt. Ze moeten me niet uitdagen. Als ze ruzie zoeken, kunnen ze het krijgen ook.’ Ik hoor het de 20-jarige nog zeggen die zich vandaag in Zittingzaal 14 van de Groninger rechtbank moest melden. Uit onderzoek is naar voren gekomen dat hij een nogal kort lontje heeft. Licht ontvlambaar dus.

Men kent ze allemaal. De dagelijkse ergernissen. Gebeurtenissen die weliswaar irritatie opwekken, maar zeker niet om een overtrokken reactie vragen. Zoals uitschelden en bedreigen of, in het ergste geval, naar fysiek geweld grijpen. De 20-jarige weet nu ook dat een kort lontje je in een lastig parket kan brengen.

Ik moest daar aan denken toen ik de jongeman nerveus aan de microfoon zag friemelen die voor zijn neus stond. Het is natuurlijk ook niet niks als je een papiertje van de officier van justitie in huis krijgt waarop staat dat je van poging tot moord wordt verdacht.

Het is niet mijn stijl om in geweld te vluchten en eerlijk gezegd ben ik ook niet zo snel op mijn pik getrapt. Toch wil het bloed bij mij ook wel eens koken. Een mooi voorbeeld daarvan was de agent die mij dacht te kunnen bekeuren omdat ik volgens hem geen autogordel had gedragen. Hij hield mij staande bij een pompstation.

Eigenlijk is dat een verkeerde uitdrukking, want ik stond er al en hij kwam met zijn auto achter me staan. De zwaailampen aan en op de digitale display op zijn dak knipperde de tekst Stop Politie. Alsof je met een slang in de tank kunt wegrijden. Ik kon de man niet van zijn ongelijk overtuigen en zijn collega mocht ik niks vragen. ‘Ik ben met u in gesprek. U heeft met mij te maken’, kreeg ik te horen.

Toen ik hem vroeg of hij altijd zo kortaf was en eigenlijk niet voor rede vatbaar, werd de diender pissig. Je moet natuurlijk ook niet zo zeuren en gewoon toegeven dat je fout bent geweest. Als je tenminste fout zit. Afijn, ik kon zeggen wat ik wilde. Het hielp niets. Hij zou me hoe dan ook op de bon slingeren. De azijnpisser.

Uiteindelijk was ik er helemaal klaar mee. De man had mijn theewater aan de kook gekregen. Dat ik tegen hem zei dat al die opgewaardeerde parkeerwachters maar eens echt aan het werk moesten gaan, viel niet in goede aarde. Een bon voor belediging van een ambtenaar in functie kon er volgens hem ook nog wel bij. Ik geef toe, de grijns die op zijn gezicht verscheen had ik er best af willen vegen.

Of mijn betoog indruk op de man heeft gemaakt weet ik niet. Merkwaardig is wel dat het inmiddels een maand of zes is geleden dat dit voorval zich heeft voltrokken. Een acceptgiro heb ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet gekregen. Misschien is de agent in kwestie toch niet zo zeker van zijn zaak geweest. Of zou hij het te druk hebben met het vangen van echte boeven? Zoals bijvoorbeeld die jongen van 20 jaar die iemand zou hebben geprobeerd te vermoorden, maar zelf van mening is dat hij niets heeft gedaan?

De scholen zijn begonnen…

De scholen zijn begonnen, de dagelijkse ellende ook. Op mijn autoritten door de provincie kom ik herhaaldelijk langs scholen. Of beter gezegd, de oversteekplaatsen van de leerlingen. Sommige gemeenten hebben er zelfs aardige kunstwerken van gemaakt om te verduidelijken dat de automobilist op zijn tellen moet passen.

Allemaal leuk en aardig. Op de een of andere manier hangt mijn voet altijd boven de rem als ik in de buurt van een school kom. Alleen het weer is immers veranderlijker dan een kind. Je weet maar nooit wat ze zich in het hoofd halen. Daar moet je als weggebruiker op voorbereid zijn. Er staat echter nergens dat je daarbij ook de ouders van de koters in de gaten moet houden. Waarom? Omdat zij hun auto’s op de meest onmogelijke plekken parkeren terwijl de kroost wordt afgezet. Desnoods op een plek waar normaliter alleen een bus mag staan. Als het even kan met de deuren open en bij voorkeur op de rijbaan.

Ergerlijk gedrag dat je van kinderen nog pikt. Omdat zij naar school gaan om te leren. Gedragingen die je van ouders niet hoeft te accepteren. Omdat zij geacht worden te weten hoe dodelijk het verkeer kan zijn. De gemeente Groningen heeft het afgelopen jaar een stopverbod ingevoerd. Bij tientallen basisscholen is het niet meer toegestaan om de auto te parkeren. Goede zaak zou je zeggen. Wordt het een stuk veiliger van. Klopt ook, als iedereen zich tenminste aan het verbod houdt. En dat schijnt tegen te vallen. Dus gaat de politie binnenkort maar eens wat harder optreden. Voorlopig blijft het nog bij een vermanend vingertje. Als dat niet helpt volgt een boete van zestig euro.

Ik vraag me af waarom een dergelijke maatregel niet voor alle basisscholen in de provincie ingevoerd kan worden. Dat moet toch te realiseren zijn. Desnoods neem ik er een baantje bij. Op weg naar mijn werk zie ik dagelijks zoveel verkeersovertredingen, ook in de buurt van scholen, dat ik met gemak een maandloon aan boetes bij elkaar zou kunnen schrapen.

Per saldo levert dat waarschijnlijk meer op dan dat in mijn ogen kansloze gedoe van de motoragent die zich zo onopvallend mogelijk halverwege mijn route naar kantoor vaak in de struiken ligt om met zijn lasergun te constateren dat ik vier kilometer te hard heb gereden. Enkele weken later krijg ik het verzoek om een bijdrage aan de staatskas te leveren. Een boete van 19 euro om precies te zijn. O ja, daar kwam nog 6 euro overheen. Administratiekosten.

Eigen schuld, dikke bult zult u zeggen. Dat zal, maar het neemt mijn ergernis niet weg. De eerstvolgende keer dat er weer iemand de euvele moed heeft om mij de doorgang te blokkeren, draai ik de auto om. Dan sleur ik oom agent uit de bosjes en neem hem mee naar een plek waar hij zijn beroep een zinvollere invulling kan geven.

Rechte rug of niet…?

De rechter heft bepaald dat Peter R. de Vries zondag niet nog een keer heimelijk gemaakte opnames van de seriemoordenaar Koos H. mag tonen. Als hij dat tijdens de derde uitzending toch doet, moet hij een boete van een half miljoen euro betalen. De eerste keer kwam de misdaadverslaggever er nog met vijftienduizend euro vanaf. Nu ligt de lat behoorlijk hoger en rijst de vraag of hij de wet opnieuw durft te trotseren. Beter gezegd, zou het maatschappelijk belang hem een half miljoen waard zijn?

Het antwoord daarop liet niet lang op zich wachten. In het programma DWDD van Mathijs van Nieuwkerk liet de gladgeschoren rakker er geen misverstand over bestaan. ,,Ik ga uitzenden. Er komt een uitzending die alle onthullingen bevat’’, vertelde hij. Nou zegt me dat niet echt veel. Hij kan van alles laten zien zonder dat te broadcasten wat men hem heeft verboden. Principes moet je je kunnen veroorloven. Kennelijk kan Peter R. de Vries dat of doet hij in ieder geval voor komen dat een half miljoen hem niets uitmaakt.

Wat hem ook niks uitmaakt is alle kritiek die hij over zich heen heeft gekregen. De media heeft hem neergezet als een op kijkcijfers belust televisiekanon. De Vries stoort zich er niet aan. Hij had het in het geval van de Puttense moordzaak immers ook niet voor de kijkcijfers gedaan? Van Nieuwkerk stelde aan het einde van het interview nog een interessante vraag. Of we de beelden te zien zouden krijgen waar nu een verbod op rust. Even zag je de aarzeling bij Peter R. de Vries en liet hij zich ontvallen dat de zender daar over beslist. En nu ga ik ineens twijfelen of hij inderdaad wel de man is die consequent is en zijn rug recht houdt. Kortom, een half miljoen doneert. In het belang van de maatschappij.

Voetbal is oorlog…

Voetbal is een prachtige sport. Zeggen de liefhebbers. Ze kunnen helemaal idolaat verhalen over ruitjes naar achteren, een bal op de dikke teen leggen, gedoseerd aanvallen of hecht verdedigen. Voetbal is een domme sport. Zeggen de tegenstanders. Een veld vol malloten die achter een bal aan rennen. En als ze hem eenmaal te pakken hebben gekregen, geven ze het speeltuig een lel. Want ja, stel je voor dat er iemand aan komt hobbelen die de knikker ook wel een schop wil geven. Nee, weg ermee. Voor je zelf een schop krijgt. Voetbal is oorlog riep Rinus Michels in de dagen van het wereldkampioenschap van 1974.

,,Een elftal dat niet voldoende gele kaarten scoort, zou een boete moeten krijgen. Die hebben hun best niet gedaan. Een rode kaart? Dat kan een keer gebeuren, maar dat is dan wel het uiterste’’, riep Michels destijds. Wat de voetballers tegenwoordig met de term ‘voetbal is oorlog’ doen, grenst bij tijd en wijle aan waanzin. Ik zie beroepshalve veel wedstrijden en, hoewel ik wel wat gewend ben, verbaas me iedere keer weer wat men in de naam van de sport een ander probeert aan te doen. Ik heb meer dan eens situaties gezien waarbij spelers bijkans doormidden werden geschopt. En neem maar van mij aan, het geluid van krakende botten wil je niet horen.

Weet u echter wat nog erger is? Als de jeugd het gedrag van de volwassenen gaat kopiëren. Zoals in het geval dat mij het achterliggende weekend ter ore kwam. De politie stelt een onderzoek in naar aanleiding van mishandelingen tijdens een duel tussen twee jeugdteams . Terwijl de scheidsrechter de leiders bij zich riep om hem er op te wijzen dat het afgelopen moest zijn met het irritante gedrag van beide teams, gingen de spelers achter zijn rug om met elkaar op de vuist. Let wel, we hebben het hier over jeugdvoetballers.

Voetbal is oorlog. ,,Omploegen die handel en er aardappels op verbouwen. Dan komt er tenminste nog wat goeds af’’, riep wijlen mijn schoonvader ooit. Soms denk ik wel eens dat hij gelijk heeft. Als het in de sport niet meer om de prestatie gaat kunnen we er beter mee kappen. Voetbal is oorlog immers. En streven we niet allemaal naar vrede?