Derde eis in zaak Facebook-moord…

De rechtbank van Arnhem heeft vandaag de derde verdachte gehoord in de zaak van de Facebookmoord op de 16-jarige Joyce Winsie Hau. Het ging om de 18-jarige Wesley C. uit Rotterdam. Ten tijde van de moord was hij zeventien en stond te boek als het vriendje van Polly W. uit Arnhem. Het duo wordt als het brein achter de verschrikkelijke moord op de Arnhemse gezien. De fatale messteken werden op 14 januari van dit jaar toegebracht door de toen 14-jarige Jinhua K. uit Capelle aan den IJssel.

Het Openbaar Ministerie heeft onlangs vijf jaar cel en TBS tegen Polly geëist. Volgens het jeugdstrafrecht is de maximumstraf voor 16-jarigen twee jaar jeugddetentie. Het OM is echter van mening dat het volwassenenstrafrecht in deze zaak op zijn plaats is vanwege de ernst van het feit en ‘de uitzonderlijke omstandigheden waaronder het feit is gepleegd.’ Dat Wesley vandaag dezelfde straf heeft horen eisen mag dan ook geen verrassing worden genoemd. De nu 15-jarige Jinhua, die Winsie in de deuropening van haar ouderlijk huis in de Arnhemse wijk ’t Broek neerstak, werd in september veroordeeld tot twaalf maanden cel en drie jaar jeugd-TBS.

door Koen van Lannik

Jinhua zou van Polly en Wesley de opdracht hebben gekregen het meisje neer te steken. Volgens Polly was het niet meer dan een grap geweest die Wesley te serieus had opgevat. Ze hadden Jinhua geld beloofd als hij het zou doen. Twintig euro per maand. Voor de rest van zijn leven.

Winsie moest dood. Omdat ze via Facebook en middels sms-jes roddels over Polly de wereld zou hebben ingestuurd. Zij klaagde daarover bij haar vriendje. Wesley was ooit heel erg verliefd op Polly. Haar ouders zagen de jongen niet zitten. Wesley vertelde de rechtbank dat hij tijdens een kennismakingsgesprek dat hij door de vader van Polly was bedreigd. Dat hij ook daarom Polly niet tegen de haren in wilde strijken. Dochterlief trok zich niets van haar ouders aan. Een dik jaar na dato is er van de adoratie voor het meisje niets meer over. Wesley noemde Polly nu een ‘slecht meisje’ dat met iedereen ruzie zocht en blowde.

Op een gegeven moment dreigde hij de verkering zelfs uit te maken. Dat leidde tot heftige reacties bij Polly. Ze dreigde daarbij met zelfmoord. Om te voorkomen dat ze haar dreigement ook daadwerkelijk zou uitvoeren, bond Wesley zijn been ’s nachts vast aan het hare.

Polly had kennelijk veel invloed op de twee jaar oudere jongen die zichzelf slachtoffer noemde van de agressieve dame. Om haar niet op de kast te jagen had hij zijn haar  laten blonderen en een oorbel genomen. Ook moest Wesley zeggen dat hij bij de Chinese maffia zat. Omdat ze dat wel stoer vond. En iedereen die Polly ook maar een strobreed in de weg wilde leggen kreeg dat te horen. ‘Geroddel. Als dat zo was geweest had ik nu wel in een Ferrari rondgereden’, aldus Wesley.

Jinhua is volgens Wesley ook geen gewone. Hij betitelde hem als iemand die vaak dronken was en graag vrienden met hem wilde worden. Jinhua keek tegen Wesley op. Waarschijnlijk omdat hij op een bekend iemand leek.

Wesley verklaarde verder dat de ruzie tussen Polly en het vermoorde meisje al bestond voor hij verkering met Polly kreeg. ‘Ik wilde me er niet mee bemoeien en heb haar verteld dat ze zich rustig moest houden. Ik ben geen ruziezoeker.’ Een ietwat vreemde uitspraak voor iemand die in een eerder stadium al had toegegeven dat hij zich wel door Polly op pad had laten sturen om anderen te bedreigen.

Wesley zat kennelijk onder de plak en zou, als ze dat aan hem had gevraagd, zelfs van een flatgebouw zijn gesprongen. Nu wilde hij wel bekennen dat het eigenlijk een ongezonde relatie was geweest. Dat hij zich had laten gebruiken. ‘De liefde kwam van één kant. Die van mij.’

Toch bleek dat Wesley ook niet bepaald als lieverdje te boek stond. Een ruzie met ene Vincent draaide uit op bedreigingen en de belofte dat Wesley zijn hele familie zou platleggen. De rechter wees de verdachte in dat verband op een sms-je dat met zijn mobiele telefoon aan Winsie was verstuurd. ‘Als je nog iets over Polly zegt, dan ga je eraan’, luidde de boodschap. Het meisje zou al eerder met de dood zijn bedreigd en durfde op zeker moment niet eens meer naar school. Het sms-je was volgens Wesley niet door hem, maar door Polly verstuurd.

En toen brak de kerstperiode aan. Op eerste kerstdag had Polly kennelijk genoeg van wat ooit haar hartsvriendin was geweest. Ze had tegen Jinhua gezegd dat het meisje dood moest. En dat het in ieder geval voor het begin van het nieuwe jaar gebeuren moest. Wesley stond er bij en greep op geen enkele manier in. Dat is althans één versie van het verhaal.

Volgens Jinhua, die zich onder druk gezet voelde, was het echter anders gegaan. Was het Wesley die de opdracht had gegeven. Omdat Jinhua altijd dacht dat Wesley ruzie met het slachtoffer had. Dat dit Polly was geweest had hij later in het dossier gelezen.

Wesley hield de rechtbank voor dat Winsie niet dood hoefde. Hij wilde haar slechts laten schrikken. Met een stuk vuurwerk. Dat vond hij meer dan genoeg. Hij vroeg Jinhua om een Cobra 6 naast Winsie af te steken. ‘Dat leek me beter dan een mes.’ Een ietwat kinderlijke gedachte, want een dergelijk stuk vuurwerk richt met gemak net zoveel schade aan als een handgranaat. Het is overigens een tegenstrijdige verklaring van Wesley omdat hij eerder tegenover de politie had verklaard dat Jinhua haar moest steken of in ieder geval pijn moest doen.

Hij bleef tijdens de strafzitting volhouden dat Polly niet serieus genomen moest worden. Omdat ze zo vaak had gezegd dat er iemand dood moest. Kennelijk was hij wel door haar vasthoudendheid geschrokken waar het Winsie betrof. Middels vertragingstactieken zou hij vervolgens hebben geprobeerd de moord te voorkomen. Op 28 december had Wesley er genoeg van. De geplande huurmoord mocht niet doorgaan. Polly zou daarop boos zijn geworden en met zijn mobieltje een sms naar Jinhua hebben gestuurd. Met de opdracht om Winsie alsnog om het leven te brengen.

Een dag voor de moord kreeg Jinhua het adres van het slachtoffer. Hij mocht haar slechts laten schrikken. Een vriend van Wesley werd op de hoogte gebracht van de plannen. Die vroeg zich af of Wesley gek was geworden en sommeerde hem er mee te stoppen.  ‘Daar was het toen al te laat voor’, aldus Wesley.

Op 14 januari ging Jinhua op weg. Hij belde aan bij het huis van Winsie. Zei tegen haar vader dat hij met zijn dochter wilde praten. Van praten kwam echter niet veel. Jinhua pakte zijn mes en stak meerdere keren op het meisje in. De te hulp geschoten vader werd eveneens aangevallen. Het kleine broertje van Winsie kwam op het tumult af. Hij vond vader en zus in de hal van de woning. Badend in het bloed. Winsie overleed een paar dagen na het trieste voorval.

Een muisstille zaal luisterde vervolgens naar het voorlezen van de slachtofferverklaringen. Onder andere naar die van een gebroken moeder. Een ouder wiens kind ruw en koelbloedig uit het leven was weggerukt.  Door een ander kind. Emoties kwamen bovendrijven. Tranen vloeiden rijkelijk.

Volgens de Officier van Justitie wijzen de verdachten met de beschuldigende vinger naar elkaar. Toch worden Polly en Wesley door het OM als de bedenkers van het macabere plan aangemerkt. Dat werd vrij snel na de arrestatie van Jinhua duidelijk. En dat Wesley een ‘willoze pop’ in de handen van Polly is geweest gelooft ze evenmin.

‘Wesley wist dat Jinhua eerder mensen had gestoken. Voor mij staat het vast dat Wesley degene is geweest die steeds contact met Jinhua heeft gezocht. Polly was er wel bij. Zij verzamelde informatie over het doen en laten van Winsie. Dat schreef ze vervolgens op een briefje voor Jinhua.’

Dat Wesley alles zou hebben gedaan om de moord te voorkomen door vertragingstactieken toe te passen, wil er bij haar ook niet in. Op de dag van de moord zou hij zelfs meerdere keren contact met Jinhua hebben gezocht. Niet om hem van het idiote plan af te houden maar om te vragen of het al was gebeurd. ‘Zonder Polly en Wesley was Jinhua nooit op pad gegaan.’

Als ouder je kind verliezen. Een groter verlies kun je jezelf niet voorstellen. En dan te bedenken dat het om een ruzie ging die blijkbaar niet opgelost kon worden door gewoon te praten. Het is nauwelijks te bevatten dat kinderen zo ver kunnen gaan dat ze een moord beramen en ook echt uitvoeren…

Van ‘slachtoffer’ tot dader…

Waarom heb ik dat niet gezien? Altijd al gevonden dat het een rare snijboon was. Niet te vertrouwen. Nooit alleen laten met je kinderen. In sommige leefgemeenschappen hoef je niet eens naar een naam te vragen om te weten te komen wie de persoon is die men het liefst met pek en veren het dorp wil uitwerken.

door: Koen van Lannik

Bas werd jarenlang op handen gedragen. Bijna verafgood. Op een voetstuk geplaatst door de vele kinderen waarmee hij in de afgelopen jaren als turnleraar heeft gewerkt. Hij was echter te ver gegaan. Zeiden veel mensen uit het dorp, waaronder bestuursleden van de gymnastiekvereniging  waar hij in dienst was.

Ze hadden hem zelfs geschaduwd. In de bosjes bij het gymlokaal gelegen omdat er al eerder wat vage vermoedens bestonden. Ze hadden hem nooit op heterdaad weten te betrappen. Maar over schuld of onschuld werd niet eens gesproken. Voor zijn omgeving maakte dat niks uit. Voor hen was het zo klaar als een klontje. Ontslag werd aangezegd. Pek en veren stonden klaar. Hij moest het wel gedaan hebben. Dat kon gewoon niet anders.

Janet vertelde twee jaar geleden dat Bas haar had misbruikt. Bas ontkende destijds alles. Ja, hij had haar wel wat berichtjes gestuurd waaruit duidelijk werd dat hij haar wel heel erg lief vond, maar verliefdheid? Dat was een heel ander verhaal. Daar was geen sprake van. En seks? Hoe kwamen ze er bij. Hij had haar met geen vinger aangeraakt. En dat was niet de verdienste van Janet geweest. Zij had namelijk wel zin in een avontuurtje met de veel oudere Bas gehad. ‘Ik heb haar afgewezen. Dat trok ze niet. Ze werd hysterisch’, vertelde Bas de rechtbank.

Het bewijs bestond uit niet veel meer dan de verstuurde sms-jes en de gedetailleerde verklaringen van het vermeende slachtoffer. Toch eiste de officier van justitie toen achttien maanden cel. De grote vraag bleef of Bas van zijn voetstuk was getuimeld. Of had de tiener de afwijzing niet kunnen verkroppen en was ze op wraak uit geweest? Zou iemand zo rancuneus kunnen zijn?

De turnleraar werd twee weken na de zitting van alle blaam gezuiverd. Er was geen wettig en overtuigend bewijs volgens de rechtbank. Het was zijn woord tegen het hare geweest. Tot meer dan een verdenking kon men niet komen. Te weinig om de man op te sluiten.

Twee jaar na dato ligt de zaak ineens heel anders. Bas is in hoger beroep namelijk alsnog veroordeeld. Tot achttien maanden cel. Omdat het Hof in Leeuwarden de verklaring van Janet wel geloofwaardig acht. En het ondersteunende bewijs in de vorm van de sms-jes en cadeaus eveneens voldoende vindt om tot de veroordeling te komen. En dus moet Bas alsnog brommen.

De dood wacht niet voor de brug…

We hebben er vaak gestaan. De Eelwerderbrug in de N33 buiten Appingedam. Wachtend op de schepen die passeerden. Nog niet zo lang geleden stonden we er weer. De bellen rinkelden en het rode licht knipperde. Daar sta je dan. Alle tijd om even na te denken over de dingen die we die dag nog moesten doen.

Ik zie in de spiegel hoe een auto achter ons blijft staan. Het heeft er alle schijn van dat de chauffeur ergens anders met zijn gedachten is. Hij bemerkt gelukkig op tijd dat de mensen voor hem stil staan.

Onwillekeurig gaan mijn gedachten uit naar die vreselijke 15e juni van het afgelopen jaar. Toen er ook mensen voor de brug stonden te wachten. Misschien wel allerlei plannen hadden. Maar ze nooit meer ten uitvoer zouden brengen. Omdat hen die kans werd ontnomen.

Hoe snel kan je wereld in duigen liggen als je daar staat te wachten. Hoe lang kunnen vijfentwintig seconden duren als je weet dat het wel eens je laatste op deze aardkloot kunnen zijn.

Bram (47) weet het inmiddels. Dat is hem door de officier van justitie op een pijnlijke manier duidelijk gemaakt. Door helemaal niets te zeggen.

.   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .

Heeft u ze geteld? Vijfentwintig stipjes. Elk stipje een seconde. Vijfentwintig seconden die een eeuwigheid kunnen duren. Eindigend in een onvoorstelbare klap. Veroorzaakt door de bestelbus van Bram. Die niet had gezien dat de brug open stond. Die de auto’s ook niet had gezien.

Het busje boort zich in de Fiat Punto van Alie (71) en Jan (80). Hun voertuig klapt vervolgens op een BMW die voor hen staat. De gevolgen zijn desastreus. De beide bejaarde inzittenden van de Fiat worden naar het ziekenhuis gebracht. Ze zijn er slecht aan toe. Zo slecht dat ze beiden aan hun verwondingen zullen bezwijken. Alie tien dagen na het ongeval. Haar man een week later.

Het is dan nog maar een maand geleden dat ze hun gouden huwelijksfeest hebben gevierd. Vijftig jaar lief en leed. In amper een halve minuut uitgewist. Terwijl vrienden en bekenden de familie condoleren met het overlijden van Alie, komt het trieste nieuws binnen dat ook Jan het leven heeft gelaten.  Kinderen hebben hun ouders verloren, kleinkinderen hun opa en oma.

Het is inmiddels meer dan een jaar geleden. De nabestaanden van Alie en Jan zitten nog altijd met vragen. Vragen die het Openbaar Ministerie ook heeft. Hoe kan het dat Bram de brug niet heeft gezien. Een obstakel die je normaliter niet gemakkelijk over het hoofd ziet. Zelfs niet over een afstand van honderden meters. En hoe kan het dat hij de wachtende auto’s niet heeft gezien?

Er komt geen antwoord uit de mond van Bram. Wel een voorzichtige poging om zijn medeleven te betuigen. En voor de rest? Hij zegt nog steeds dat hij niets heeft gezien. Helemaal niets.

Als het aan de officier van justitie ligt staat Bram een celstraf van tien maanden te wachten. Omdat hij als verkeersdeelnemer een verkeersongeval met dodelijke afloop heeft veroorzaakt. Dood door schuld. Drama’s die iedereen kunnen overkomen. Wachtend voor de Eelwerderbrug. Of op welke andere plek dan ook…

Lees ook het verhaal op de site van Karin Smalbil.

Misplaatst vertrouwen…

Het moet mij maar eens van het hart. Tijd dat er stevig wordt uitgehaald. Naar sommige instanties die het kennelijk niet zo nauw nemen met de goede zeden in dit bij tijd en wijle zo verziekt lijkende land.

Een maatschappij die tot op de hoogste niveaus van kontdraaien houdt. Een maatschappij die zich kwaad maakt als de privacy van een moordenaar wordt geschonden.

Een samenleving die gewoon toestaat dat vaders hun eigen kinderen kapotnaaien en voor het leven traumatiseren. En vervolgens doodleuk een tweede kans geven. Een nieuwe mogelijkheid om het nog een keer te doen. Door ze de voogdij te geven over de kleintjes die ze zo verschrikkelijk in de vernieling hebben geholpen.

Vraag: Beseft u dat deze kinderen straks weer oog in oog staan met de man die hen misbruikt heeft? Worden deze kinderen überhaupt wel gevraagd of zij vader willen zien? Wordt hier iets aan gedaan, rekening mee gehouden?

Antwoord: Hij is nu eenmaal de biologische vader en heeft recht op contact. Voor de veiligheid van de kinderen zal er dan ook iemand aanwezig zijn. Als het contact niet goed verloopt kunnen zij nog altijd weggebracht worden.

Wie kent niet het verhaal van het Beest van Beyum. De stad-Groninger vader die zijn dochter zwanger had gemaakt. Een kind van elf jaar dat tijdens een schoolreis van een kind bevalt. Ik kan me best voorstellen dat vaders naar hun bloedeigen dochter kijken. Met enige trots vaststellen dat het eigenlijk best wel een knap ding is geworden. Dat doe je dan met gepaste trots. Elke andere vorm van dubieuze vaderliefde, als je misbruik zo mag noemen, is uit den boze.

Daar zouden sommige organisaties ook eens over moeten nadenken alvorens ze besluiten nemen die werkelijk nergens op slaan. Gewoon omdat het in mijn ogen niet kan. Wie geeft een veroordeelde pedoseksueel in hemelsnaam de voogdij terug over kinderen die hij heeft misbruikt. Zijn bloedeigen kinderen. Ziet u het al gebeuren? De pedo die zich zit te verkneukelen bij de gedachte dat hij zijn vleselijke lusten nog een keer op zijn eerdere slachtoffers kan botvieren? En dan ook nog dankzij de medewerking van mensen die dit zouden moeten voorkomen?

Gaat niet gebeuren denkt u? Ik hoef alleen maar Sytze van der V. er bij te halen. Dachten ze ook niet van hem, nadat hij al een celstraf vanwege misbruik had uitgezeten, dat het wel goed zou komen? Nederland gaat er prat op een beschaafd land te zijn. Een land waarin iedereen fouten mag maken en tweede kansen krijgt. Maar dit gaat wel erg ver. Dit is een typisch geval van de kat op het spek binden. In principe maakt het niet uit hoe vaak een pedo is veroordeeld. De huidige werkwijze versterkt bij mij alleen maar het gevoel dat men in Nederland nog steeds niet weet hoe er adequaat met zedenmisdrijven moet worden omgegaan. Hoe er een blijvende oplossing wordt geschapen die recht doet aan slachtoffers en hun ouders.

Je mag in alle bescheidenheid hopen dat de ogen van de verantwoordelijken bijtijds worden geopend. Dat het welzijn van kinderen voorop staat en niet de vraag wie er volgens de letter van de wet recht heeft op de voogdij. Kinderen zijn geen handelswaar, geen stukken speelgoed waarmee volwassenen zich naar eigen goeddunken kunnen uitleven. Kinderen? Daar behoor je met je tengels van af te blijven.

Het is mooi genoeg geweest. De maat is vol. Er moeten eens wat deuren ingetrapt worden waarachter zich kennelijk slapende mensen bevinden. Schudt die hele amateuristische bende, die verziekte ambtenarij eens flink door elkaar. Laat ze voor eens en voor altijd beseffen dat er iets moet gebeuren. Wakker worden. Het is tijd om op te staan. Voor onze toekomst. Onze kinderen…

Tweekoppig monster…

Achttien jaar én tbs kreeg de verdachte van de moord op een jonge vrouw uit Sneek eind maart van de rechtbank in Leeuwarden. Twintig jaar cel én tbs eiste het openbaar ministerie afgelopen week in de zaak tegen Robert M., hoofdverdachte in de Amsterdamse zedenzaak. Een bijzondere combinatie, zo´n lange gevangenisstraf met tbs. In mijn ogen zelfs een tegenstrijdige combinatie.

door mr. Tjalling van der Goot

Tbs houdt in dat een dader wordt behandeld. Een behandeling die nodig is omdat sprake is van een geestelijke stoornis, een stoornis die door deskundigen is vastgesteld. Zonder behandeling is er bij een dergelijke persoon een grote kans op herhaling van een soortgelijk strafbaar feit. Een behandeling in het kader van tbs komt er op neer dat de veroordeelde persoon in een tbs-kliniek wordt opgenomen. Hij komt pas weer vrij als de rechter – na advies van de kliniek – vindt dat bij deze man of vrouw na het jarenlang volgen van therapieën geen grote kans op herhaling meer bestaat.

De resultaten van tbs zijn prachtig. Resultaten die door de politiek overigens niet worden gezien. Uit onderzoek blijkt dat de kans dat iemand na een tbs terugvalt in strafbaar gedrag klein is, veel kleiner dat bijvoorbeeld bij iemand die een gevangenisstraf heeft ondergaan. Tbs werkt dus. Het is dan ook ten onrechte dat tbs zo’n beladen begrip is geworden.

Tbs is bedoeld om mensen weer te laten meedraaien in de samenleving. Tbs is dan ook geen straf, maar een maatregel bovenop een straf. In feite wordt deze maatregel opgelegd aan mensen waarvan is vastgesteld dat ze ziek zijn, geestelijk ziek. Als deskundigen van mening zijn dat een tbs-patiënt nog een groot risico voor anderen is als hij in de maatschappij zou terugkeren, blijft hij in de kliniek. Alleen tbs’ers waarvan is gebleken dat zij geen groot risico meer vormen, kunnen terugkeren in de wereld buiten de muren van de tbs-kliniek. Een verblijf in een kliniek duurt gemiddeld zo’n tien jaren.

De tbs-behandeling werpt dus haar vruchten af. De resultaten zijn positief. Het is in het belang van een ieder dat iemand op den duur weer volwaardig mee kan doen in de maatschappij. Bovendien kost het de samenleving ook nog eens veel minder geld. Iemand die weer kan werken, belasting kan betalen, een gezin kan onderhouden, is natuurlijk voor de maatschappij veel meer van waarde dan iemand die een duur plekje in een tbs-kliniek bezet houdt.

Er is echter één probleem. De wet regelt dat de tbs-behandeling pas kan beginnen als de gevangenisstraf achter de rug is. Dus eerst zitten, dan behandelen. Alle deskundigen zijn er echter over eens dat de kans op een succesvolle behandeling bij een tbs’er veel groter is als zo snel als mogelijk met de behandeling wordt gestart. Het opleggen of eisen van een langdurige gevangenisstraf in combinatie met tbs is dus in strijd met alles waar tbs voor staat, namelijk terugkeer in de maatschappij.

De rechtbank in Leeuwarden, de officier van justitie in de Amsterdamse zedenzaak zeggen dat de verdachte ziek is, maar pas over twintig, achttien jaar naar de dokter mag. Het moge duidelijk zijn dat dit niet de bedoeling van tbs is.

Een lange gevangenisstraf heeft maar een reden: wraak. Vergelding voor het leed dat de dader heeft aangericht. Ik zal niet bestrijden dat vergelding ook een belangrijk aspect in een straf is. De rechter moet niet doof zijn voor de mening van slachtoffers en van de samenleving. Anderzijds betekent tbs dat de dader een stoornis heeft. Hij is geestelijk ziek en heeft hierbij medische hulp nodig. Het betekent dat in zo´n geval is vastgesteld dat het feit de dader minder kan worden toegerekend als wanneer hij geen stoornis zou hebben gehad. Hij kan er dus – simpel gezegd – minder aan doen dan iemand die geestelijk gezond is.

Bij iemand die geestelijk niet in orde is, van wie deskundigen zeggen dat hij er minder aan kan doen dat hij het strafbare feit heeft gepleegd, die moet worden behandeld met als doel terug te keren in de samenleving en waarvan vaststaat dat een snelle start van deze behandeling de kans op succes groter maakt, is het opleggen van een lange gevangenisstraf én tbs als een tweekoppig monster. Het ene sluit het andere uit.

Wraak als motief voor een lange straf is bijten in de eigen staart. De kans dat een tbs-er na zo’n lange gevangenisstraf nog succesvol kan worden behandeld in een kliniek is klein. En juist een succesvolle behandeling is in het belang van de samenleving. In lange gevangenisstraf werkt contraproductief. Wraak is niet de oplossing. Ik hoop dat niet vergelding is een vonnis voorop staat, maar dat de rechters oog hebben voor het uiteindelijk doel van een tbs-behandeling. Te weten, het beter worden van de patiënt. Daar wordt iedereen beter van.”

Bizarre realiteit…

De biologische vader van twee kinderen eist zijn spruiten op. Niks aan de hand zou je zeggen. Totdat je de achtergronden weet. Het verhaal heeft namelijk een bizar tintje. De man is veroordeeld voor misbruik. Komt deze maand weer op vrije voeten. En de kinderen die hij terug wil? Ook die heeft hij in het verleden misbruikt. Je vraagt je serieus af hoe krom het recht kan zijn om aan dit soort verzoeken te voldoen. Er zelfs maar aan te denken…

Deze man is gevaarlijk. Het interesseert hem niet wat anderen denken of voelen. Hij loopt zijn lul achterna. Het is een seksmaniak. Vooral als hij drank op heeft.

Het zijn slechts enkele van de kwalificaties die men hem heeft opgeplakt. Hij zou zelfs hebben geprobeerd zijn schoonmoeder en zijn moeder in bed te krijgen. Het antwoord dat hij van schoonmama kreeg na zijn avances liet niets aan duidelijkheid te wensen over. Ze stak de man met een mes in het lijf.

De toch al gekwetste kinderen zijn de kleinkinderen van de moeder van Aswintha Dijkstra. De vrouw die vorig jaar op beestachtige wijze in Sneek werd vermoord. Oma is al tien maanden bezig om de kinderen weer te mogen zien, maar wordt in die pogingen tegengewerkt omdat het tweetal teveel zou hebben meegemaakt. Zegt de William Schrikker Groep. De kinderen bevinden zich momenteel bij de vriend van Aswintha, maar staan onder toezicht van de William Schrikker Groep.

De landelijk werkende instelling voor jeugdbescherming, jeugdreclassering en pleegzorg richt zich op kinderen met een beperking of chronische ziekte, maar ook op kinderen van ouders met een beperking. Wanneer in de thuissituatie ernstige opvoedingsproblemen ontstaan biedt men hulp, advies en ondersteuning. En dat doen ze al zeventig jaar.

En nu ga ik me pas echt zorgen maken. Vooral als je bedenkt dat ze slechts één, in mijn ogen hoogst bedenkelijk, argument hebben om aan de eis van de man mee te werken. Omdat het hun voogd en vader is… En dat het niet belangrijk is dat de kinderen door hem zijn misbruikt… Dat ze wel ingrijpen als het opnieuw mis gaat…

Ze had volgens haar zeggen zeker zestien keer seks met hem. De verdachte houdt het op drie keer. Haar zusje zegt dat ze één keer door de man is verkracht. Ze huilde en pleegde verzet, maar daar had hij zich niets van aangetrokken. Hij vond het de normaalste zaak van de wereld dat hij met de kinderen naar bed was gegaan. Uit: Leeuwarder Courant, 29 april 2009

Oma moet gewoon niet zeuren. Ze heeft zich immers nooit om de kinderen bekommerd. En dat zegt men terwijl de kleintjes twee weken voor de afgrijselijke moord nog samen met moeder en grootmoeder hadden gegeten. Een gelegenheid die Aswintha aangreep om haar moeder te vertellen dat ze niet oud zou worden. Dat ze waarschijnlijk een gewelddadige dood zou sterven….

Het is overigens geen op zichzelf staand geval. Een moeder uit Hardinxveld-Giessendam die haar achtjarige dochter aanbood voor seks in ruil voor geld wil de voogdij over haar kind terug. Ze werd onlangs vrijgelaten omdat ze door een fout van justitie niet vervolgd kan worden. Tegen de vader van het meisje is twee jaar geëist. Een rechter moet nu beslissen of ze weer naar haar moeder terug mag.