Land naar de kloten…

Een PvdA-er op het dievenpad en het hele land is in rep en roer. Terecht of niet? Bestuurslid Theo Maas van de Bredase afdeling haalde het in zijn zotte kop om een kerstpakket uit de kast van een buurthuis te jatten. Het pakket was van ouderenbond Anbo.

De dief was dronken, dus zou je hem verminderd toerekeningsvatbaar kunnen noemen. Heeft ie nog geluk gehad dat er kennelijk niemand in het pand aanwezig was toen hij de diefstal pleegde. Er is onlangs nog een echtpaar van rechtsvervolging ontslagen omdat ze een inbreker hadden doodgemept. Het had Maas zomaar kunnen overkomen.

Voorzitter Anja Wassing van de desbetreffende afdeling hield haar partijgenoot aanvankelijk de hand boven het hoofd. De diefstal had volgens haar niets te maken met het functioneren van Maas of de partijpolitiek. Tuurlijk meid. Hij was dronken en jat van onze ouderen. Is dit het nieuwe socialisme? Verander dan ook meteen de partijnaam even in Portemonnee van de Anderen. Want daar zit Maas toch met zijn vingers in te graaien?

Ach wat, het is maar een kerstpakket zult u zeggen. Waar maken we ons in hemelsnaam druk over. Nou, heel simpel. Als het eentje uit de club van Geert Wilders was geweest hadden we er over twee jaar nog schande van gesproken. Daarom dus.

En waarom nog meer? Heeft u de standpunten van de PvdA wel eens gelezen? In de paragraaf over veiligheid staat onder andere dat de criminaliteit aangepakt moet worden. Dat geldt dan kennelijk niet voor PvdA-ers die het dievenpad bewandelen. Er is aangifte tegen de domkop gedaan en terecht. Een PvdA-bestuurder die van bejaarden steelt. Dat kan natuurlijk niet. Ook al heeft hij toegegeven dat het ‘een beetje dom’ is geweest en de schade zal vergoeden.

Is dit de manier waarop het land geregeerd moet worden? Moeten we maar gewoon toestaan dat er van de burgers wordt gejat? Of valt het stelen van de minderbedeelden onder het kopje nationaliseren van prive-eigendommen. Een werknemer die het gore lef heeft om te eisen wat hem toekomt wordt tegenwoordig zonder pardon op de keien gekieperd. Iemand in overheidsdienst die steelt wordt met een vorstelijke oprotpremie naar huis gestuurd.

Of over zijn bol geaaid en in Nutroma-termen toegesproken. Het vingertje omhoog gestoken en daarbij een ferm ‘foei, dat mag je niet meer doen’ uitsprekend. Dit land wordt in rap tempo naar de kloten geholpen. Niet door de arbeiders, maar de partijen die hen zeggen te vertegenwoordigen.

UPDATE:

Of de storm van kritiek de oorzaak is geweest zal wel nooit bekend worden. Feit is dat Maas inmiddels heeft besloten zich voorlopig terug te trekken. ‘Ik betreur mijn handelen in deze kwestie. Deze actie past een bestuurslid niet. Daarom heb ik besloten mij lopende het onderzoek terug te trekken’, heeft hij verklaard.

Het bestuur respecteert het besluit. ‘Nu hij heeft toegegeven wat er is gebeurd, zien wij terugtrekking als enige logische stap’, aldus voorzitter Anja Wassing. De schijnheiligheid ten top zeg. Het moet toch een heerlijk gevoel geven dat draaikontgedrag. Eerst roepen dat er niks aan de hand is en dan over een logische stap lullen. Gatverdegatver zeg…

Lijken in de garage…

Een mens mag zijn bezit verdedigen. Als je het durft en je kunt het, moet je het doen. Als bij mij wordt ingebroken ga ik achter de boef aan. Niet om de held uit te hangen, maar waarom zou ik mijn huis leeg laten roven? Stel dat een paar van die werkschuwe ongure types midden in de nacht je huis binnendringen en je overloopt ze. Dan ga je toch niet eerst vragen wat ze daar aan het doen zijn? Dan sla je ze keihard op hun bek.

Gerard ligt in zijn bed. Hij is al behoorlijk ingedut als zijn vrouw verschrikt rechtop gaat zitten. ,,Volgens mij zijn we vergeten de lampen in de keuken uit te doen. Ga jij even kijken?’’, zegt ze. Gerard mompelt wat, maar besluit toch maar poolshoogte te gaan nemen. Hij glipt in zijn pantoffels en loopt de trap af.

Hij ziet inderdaad een lichtschijnsel, maar dat komt niet uit de keuken. Het is van een zaklantaarn die zijn lichtbundel over de oprit laat schijnen. Als Gerard nog eens goed naar buiten kijkt, ontdekt hij dat er onbekenden rond het huis scharrelen. Ze sjouwen met allerlei spullen die ze uit de garage hebben gehaald. Inbrekers!

De politie wordt meteen gealarmeerd. De agent aan de andere kant van de lijn vraagt of de inbrekers wellicht in het huis kunnen komen. Dat blijkt niet het geval te zijn. De man vertelt vervolgens dat alle agenten met andere zaken bezig zijn, maar dat hij een patrouille zal sturen zodra er weer agenten vrij zijn. Gerard hangt verbouwereerd op.

Terwijl hij in het donker toekijkt hoe twee inbrekers zijn winterbanden in een gereedstaande aanhangwagen gooien, denkt hij na. Zal hij naar buiten gaan en de dieven verrot slaan met de honkbalknuppel die in de gangkast staat? Maar wat als ze niet echt bang zijn aangelegd en met messen beginnen te zwaaien? Grote kans dat hij de volgende morgen in het ziekenhuis wakker wordt. Gerard telt tot dertig, haalt diep adem en besluit nog een keer naar het politiebureau te bellen. ,,Ik heb jullie net een inbraak gemeld en dat de inbrekers nog in mijn garage staan. Nou, jullie hoeven niet meer te komen hoor. Ik heb ze overhoop geschoten.’’

Binnen tien minuten wemelt het van de agenten bij Gerard voor de deur. De inbrekers zijn totaal verrast en worden in de kraag gevat. Een van de agenten roept echter ook Gerard ter verantwoording omdat hij lijken in de garage dacht aan te treffen. Gerard antwoordt: ,,Ik dacht dat jullie zeiden dat er geen agenten beschikbaar waren.’’ De wetshandhavers kunnen het geintje niet waarderen en slaan de in zijn nachtrust gestoorde burger eveneens in de boeien. Hij wordt met dezelfde auto als een van de inbrekers afgevoerd.

Gerard kan zich wel voor zijn kop slaan. Misschien had hij het recht toch in eigen handen moeten nemen. Zijn eigen bezit verdedigen. Klinkt verleidelijk, maar als ik u was zou ik toch maar twee keer nadenken. Een gestolen pinpas is vervangbaar. Dat geldt ook voor dingen als winterbanden en een groot deel van de huisraad. Daarvoor ben je immers verzekerd? Uw leven daarentegen kunnen ze u maar één keer afnemen.

Kleptomane of crimineel…

Winkeldiefstal is een groot probleem. Vraag aan een willekeurige voorbijganger of ie wel eens iets uit een winkel heeft gejat. In veel gevallen zult u een bevestigend antwoord krijgen. Het zijn nooit grote dingen, maar het blijft natuurlijk diefstal.

Rachel heeft een groter probleem. Ze is nog maar veertien en zou een onbezorgde jeugd moeten hebben. Daar is in haar geval echter geen sprake van. De tiener heeft een vervelende eigenschap. Ze is namelijk verslaafd aan winkeldiefstal.

Het is bijna een jaar geleden dat Rachel iets kocht waarvan naderhand bleek dat het toch eigenlijk niet was wat ze zocht. Omdat het nog maar twee dagen geleden was dat ze het artikel had gekocht, dacht ze dat ze het wel kon ruilen. Het was immers nog niet gebruikt.

De verkoper in de winkel had haar alleen maar nors aan staan te kijken. Wat het kind eigenlijk wel niet dacht. Ruilen? Geen sprake van. Had ze maar beter moeten opletten. Puur uit ballorigheid besloot ze vervolgens om het goede product te jatten. Ze pulkte de prijs er van af, plakte het op de oude verpakking en liep zo de winkel uit. Ze was trots op zichzelf. Ze had de verkoper immers een lesje geleerd. Had hij maar niet zo kortaf moeten doen.

De actie had iets in haar los gemaakt. In de weken en maanden die volgden stal ze meerdere artikelen uit diverse winkels. En telkens wist ze er mee weg te komen. Het bezorgde haar een kick te weten dat niemand iets in de gaten had.

Op den duur ging het van kwaad naar erger. Ze stal ook dingen waar ze eigenlijk niets aan had. Die gewoon in een la terecht kwamen. Het kon Rachel aanvankelijk niets schelen. Verkopers hadden toch niks in de gaten, dus waarom zou ze er mee stoppen.

Uiteindelijk was het avontuur er echter een beetje af. Rachel dacht na over het feit dat ze wel eens gesnapt zou kunnen worden. En dan? Wat zouden haar ouders zeggen? En wat te denken van haar vrienden en haar klasgenoten.

Ze wil er wel mee stoppen, maar lijkt het niet op eigen houtje te kunnen. Durft er eigenlijk met niemand over te praten, maar zou dat wel moeten doen. Rachel is namelijk bezig haar leven te verwoesten. En dat is wel wat meer waard dan de tien euro die ze uitspaart met het stelen van een potje gezichtscrème. De grote vraag is nu of Rachel een kleptomane is of een gewone crimineel.

Wild west in Oldambt…

 Twee mannen uit Winschoten, die rondreden in een witte pick-up, hebben zaterdagnacht een spoor van misdrijven, aanrijdingen en vernielingen veroorzaakt in het Oldambt.

De mannen van 20 en 22 startten hun rampzalige tocht met een inbraak in Beerta. Daar werd een ruit van een woning vernield. De bewoonster van het huis werd bedreigd. Toen de buurman poolshogte kwam nemen, gingen de twee ervandoor.

Even later reden ze een bromfietster aan in Finsterwolde. De bestuurder van de tweewieler raakte daarbij gewond. Intussen kwamen er bij de politie meerdere meldingen over inbraken en bedreigingen binnen. Slachtoffers vertelden dat een man met een bivakmuts op binnendrong en vervolgens autosleutels eiste.

Eenmaal in Scheemda reed de witte pick-up tegen bordjes en een geparkeerde auto. Vervolgens volgde een wilde rit door Scheemda waarbij een fietser werd geschept. Bij Heiligerlee kreeg de politie de twee in de gaten, waarna een dollemansrit volgde.

De mannen wierpen van alles uit de auto om de politieauto te raken en reden slalommend richting de N33. Daarbij nam het duo rotondes linksom en reden ze op de N33 over de middenstreep. Uiteindelijk vlogen de losgeslagen twintigers uit de bocht nabij de afslag Veendam en reden daarbij in een droge sloot.

De mannen waren onder invloed van drugs, de bestuurder was niet in het bezit van een rijbewijs en de pick-up bleek te zijn gestolen. De twee kunnen voorlopig in hun cel nadenken over het onheil dat ze hebben aangericht. En als ze tot bezinning zijn gekomen zal justitie nog wel een appeltje met hen willen schillen.

Jong geleerd, oud gedaan…

Hij was nog maar elf jaar jong toen hij zijn eerste winkeldiefstal pleegde. Gewoon iets kleins uit de supermarkt. Niemand had iets gemerkt. Dacht hij. Pieter kwam de winkel echter niet uit. Het personeel had goed opgelet. De knaap werd aan zijn ouders overgedragen en kreeg een fikse uitbrander. Einde verhaal. Of toch niet?

Pieter is dertien jaar. Hij houdt wel van een avontuurtje en besluit met vriendjes een joint op te steken. Het blijft niet bij een experiment. De puber krijgt de smaak te pakken en grijpt hij steeds vaker naar softdrugs. Thuis wordt Pieter steeds onhandelbaarder. Van zijn ouders trekt hij zich weinig aan. ”Dat jong zou zelfs de duvel op de kast jagen”, zegt zijn omgeving. 

Amper zestien lentes oud komt Pieter voor het eerst met justitie in aanraking. Hij wordt op heterdaad betrapt tijdens een woninginbraak. De bewoner weet de dief te overmeesteren en waarschuwt de politie. Agenten nemen de knaap mee. Hij wordt aan een verhoor onderworpen en mag vervolgens naar huis.

Deze keer wacht hem niet alleen een uitbrander, maar ook de gang naar de rechtbank. Daar veroordeelt men hem tot een deels voorwaardelijke werkstraf en een proeftijd van twee jaar. Pieter lijkt niet erg onder de indruk. Zijn proeftijd zit er nog lang niet op als hij opnieuw een fout maakt.

Onder de invloed van drugs en drank besluit hij met een stel leeftijdsgenoten op rooftocht te gaan. Er worden kraken in huizen gezet en auto’s opengebroken. Ook nu loopt Pieter tegen de lamp. Hij is nog maar net achttien als hij voor de derde keer met de rechterlijke macht te maken krijgt.

Aanvankelijk komt hij in een politiecel terecht. Geen pretje, maar hij heeft het er dan ook naar gemaakt. Zijn ouders lijken het niet meer te weten. Er wordt voorgesteld om de tiener een poosje onder toezicht van de Jeugdverslavingszorg te plaatsen. Daar zal hij wel van opknappen. Denkt men. Hij wordt in ieder geval op een niet zachtzinnige manier geconfronteerd met de problemen die hij zichzelf en anderen heeft bezorgd.

Pieter krijgt alle tijd om aan zichzelf te werken. Na een lange en harde leerschool lijkt hij zich bewust te zijn van het feit dat hij een andere weg moet inslaan als hij iets van zijn leven wil maken. De rechtbank wil graag van hem weten of hij daar zonder hulp van buitenaf toe in staat is. Deskundigen denken van wel.

De officier van justitie wil hem, ondanks zijn voorgeschiedenis, niet naar het gevang sturen en besluit een werkstraf te eisen. Plus een voorwaardelijke celstraf, want er moet wel een stok achter de deur staan. Het is te hopen dat niemand hem ooit met die stok zal hoeven te slaan.

Goed nieuws, geen nieuws…?

Eerder deze week vroeg iemand mij hoe het toch komt dat ik zoveel slecht nieuws op mijn weblog heb staan. Het antwoord is simpel. Een journalist die vrij vaak in de rechtbank is te vinden, zal in de regel niet op verhalen stuiten waar u de lachers van krijgt. Dat is net zo onwaarschijnlijk als een doodgraver een huwelijksceremonie laten doen.  Maar goed, ik ben de beroerdste niet. Een beetje goed nieuws is ook nieuws en dus ben ik eens gaan rondneuzen of ik iets kon vinden dat mijn lezers wat vrolijker zal stemmen.

Het schijnt dat mensen opknappen van blauw licht. Dat heeft een Brits onderzoek uitgewezen. Ook het zelfvertrouwen blijkt een geweldige opkikker te krijgen van bepaalde kleuren. Bij mannen is dat blauw en rood en de dames raken ‘opgewonden’ van blauw en paars. Een blauwtje lopen is dus helemaal niet zo erg.  

Een 29-jarige zwerver is gisteren in Nijmegen opgepakt voor winkeldiefstal. Hij was niet te stuiten. Toen de man op het politiebureau werd gefouilleerd, bleek hij onder zijn kleding ook spullen te hebben verstopt die van een van de agenten waren die hem had aangehouden. Lachen toch? Of zit ik het bestelen van wetsdienaars nu te vergoeilijken. Het goede nieuws? De agent heeft zijn spullen terug en de zwerver heeft een poosje onderdak. 

O ja, heeft u uw neus onlangs nog leeggegeten? Volgens Wim Steman uit Den Haag moet er eens wetenschappelijk onderzocht worden of neuspeuteren schadelijk voor de gezondheid is. Lachwekkend natuurlijk, maar de man won met zijn voorstel wel een prijs. De Kolderbokaal om precies te zijn. Het goede nieuws? De man schijnt zelfs te zijn genomineerd voor een alternatieve Nobel-prijs.

En dan nog deze. Een 73-jarige Poolse vrouw zal haar bezoek aan het toilet niet licht vergeten. Ze had geen enkele aanleiding om te denken dat de wc bezet was, maar dat bleek wel het geval. Toen ze het toiletdeksel optilde, kreeg ze de schrik van haar leven. Er kronkelde namelijk een twee meter lange Anaconda in de closetpot rond. Het dier is waarschijnlijk via de riolering in het toilet terecht gekomen. Medewerkers van een dierentuin en politieagenten hebben de slang uiteindelijk gevangen. Het goede nieuws. De vrouw kan het nog navertellen en de slang heeft een iets ruimer leefgebied gekeregen. In de dierentuin.

Eind goed, al goed. Hopelijk heb ik u er een plezier mee gedaan om wat goed nieuws te brengen. Kunnen we er eerst weer even tegen. En da’s maar goed ook want neem maar van mij aan, de volgende bak met triest nieuws staat al weer klaar.