Luguber drugstransport…

Het smokkelen van drugs is van alle tijden en zal, ondanks verwoedde pogingen daartoe nooit verdwijnen. Om de doodeenvoudige redenen dat smokkelaars steeds vindingrijker worden. Er worden telkens nieuwe manieren gevonden om de verdovende middelen te transporteren.

Ze moeten ook wel, want de controles op de overbekende bolletjesslikkers zijn tegenwoordig dusdanig scherp dat het voor de doorsnee smokkelaar geen eenvoudige klus is om de handelswaar op plaats van bestemming te krijgen.

Het is een publiek geheim dat personeel van vliegmaatschappijen onder druk wordt gezet om drugs te smokkelen. Deze zomer nog werd een medewerker van ArkeFly aangehouden met een grote hoeveelheid drugs in zijn koffer. Het is ook bekend dat er vanuit landen als de Dominicaanse Republiek en Mexico drugs in de vleugels van vliegtuigen worden meegevoerd.

En zo kan ik nog wel wat varianten oplepelen. Drugs in de zolen van je schoenen verstoppen, in een rolstoel  of in balen cacaobonen, een lading terracottapotten of achter het frontje van een autoradio. U zegt het maar. De autoriteiten maken wat dat betreft de gekste dingen mee. Het kan echter altijd nog gekker.

In Amerika loopt een jong stel door de vertrekhal van een vliegveld. De moeder draagt een baby bij zich. Het kleintje is in een deken gewikkeld en lijkt heel vredig te slapen. Het gezinnetje komt zonder problemen langs de beveiliging en begeeft zich op weg naar het vliegtuig.

Als iedereen aan boord is vertrekt de grote metalen vogel. Tijdens de vlucht informeert een van de hostesses bij het jonge stel of alles naar wens is. En ja, alles gaat zoals gepland. Of de kleine misschien iets nodig heeft. Dat is niet het geval. Omdat de stewardess het een beetje vreemd vindt dat het kind gedurende de vlucht geen enkele keer gevoed wordt, huilt of andere geluiden maakt die je van een klein kind zou verwachten.

Als het vliegtuig op plaats van bestemming is aangekomen wordt het stel door de politie opgewacht. De autoriteiten waren door het vliegtuigpersoneel gealarmeerd. Geen overbodige luxe, want al snel blijkt dat het kind dood is. Sterker nog, nader onderzoek leert dat de organen uit het lichaampje zijn verwijderd. In plaats daarvan zit de kleine volgestouwd met drugs.

En mocht u nu denken dat bovenstaande een verzonnen verhaal is, dan moet ik u teleurstellen. Het is daadwerkelijk gebeurd. Hoe wanhopig moet je zijn om een dergelijke daad te plegen. Een zielloos lichaampje als transportmiddel gebruiken. Voor eigen gewin. Je vraagt je af wie zoiets verzint en sterker nog, wat zou de volgende stap kunnen zijn…

Geluk gezocht. Dood gevonden…?

Peter R. de Vries heeft zondagavond opnieuw aandacht gevraagd voor de verdwijning van Ilham Benchelh uit Siddeburen.  Er zijn na de uitzending 29 tips binnen gekomen en justitie wil graag in contact komen met een anonieme beller.

Waarom verdween Ilham Benchelh. Wat is de rol van haar echtgenoot en waar is haar lichaam? Op zondag 10 januari 2010 verliet de dan 36-jarige vrouw de echtelijke woning. Dat zegt althans haar man Kasper. Een Nederlander die zich tot de islam heeft bekeerd en zich vanaf dat moment Kasem noemt.  Gezien heeft hij het niet. Hij hoorde slechts het dichtslaan van de voordeur op die bar koude en volgesneeuwde winterdag. Sindsdien is er nooit meer iets van haar vernomen. Een simpele vermissing? Een volwassen vrouw die misschien zelf wel wilde verdwijnen?

Het ging helemaal niet goed tussen de twee Siddebuursters. Ze sliepen zelfs apart en wilden al eerder scheiden. De geboorte van een zoon weerhield haar daar van. Op een gegeven moment ging ze met haar kind weg. Ze kon het thuis niet meer volhouden. Toch keerde ze terug. Om kleren voor de kleine op te halen. De dreiging dat ze haar kind zou kwijtraken deed Ilham besluiten om te blijven.

En dat terwijl de geestelijke strijd tussen het duo steeds heviger werd. Het was bijna tot een definitieve breuk gekomen. Ware het niet dat Ilham nooit op de afspraak met haar advocaat zou verschijnen. Zou Kasem onraad hebben geroken? Zou het uiteindelijk tot een handgemeen zijn gekomen waarbij de vrouw het leven heeft gelaten?

Kasem gedroeg zich na de verdwijning steeds vreemder. Moffelde zaken weg die hem kennelijk in verband konden brengen met de verdwijning van zijn vrouw. Dat was althans de mening van de politie. Men besloot de man op te pakken. Het zoontje kwam in een pleeggezin terecht.

Het leek de vrijwilliger van Vluchtelingenwerk allemaal niets te doen. Hij bleef volhouden niets met de verdwijning van zijn vrouw te maken te hebben. Ook niet nadat de technische recherche het huis overhoop had gehaald. En bloedsporen van de vrouw vond. Verdacht, maar niet bijzonder. Een bloedneus of huishoudelijk ongelukje. Sporen van een eerdere mishandeling. Het kon allemaal.

Maar er waren ook vreemde dingen. Zoals het dumpen van zogenaamde poetslappen en het laten verdwijnen van een matras. Nog merkwaardiger is het dat er een tekening van de vrouw werd gevonden. Met maten en gewichten. Is daarop nauwkeurig berekend hoe je een lichaam het beste zou kunnen ontleden? Zou het mogelijk zijn dat Kasem haar in stukken heeft gesneden?

Het lijkt een scene uit een horrorfilm maar zou ook uit de serie Dexter kunnen komen. Waarin de seriemoordenaar met chirurgische precisie vermoorde mensen in stukken sneed. In plastic zakken verpakte en vervolgens liet verdwijnen. Zou hij zich daardoor hebben laten inspireren? Moord of doodslag zonder een lijk is moeilijk te bewijzen. Toch zou je kunnen vaststellen dat er wel sprake van een misdrijf moet zijn. Daarvoor zijn de aanwijzingen talrijk genoeg.

Kasem is geen gewone man. Toen hij nog Kasper heette moest hij vier jaar brommen voor twee bankovervallen.  Decennia later staat hij opnieuw in de schijnwerpers. Nu voor de verdwijning van zijn echtgenote. Hij brengt negen maanden door in voorarrest, wordt op een gegeven moment echter naar huis gestuurd. Hij is nog steeds verdachte en Justitie gaat er van uit dat hij iets met de verdwijning van Ilham te maken heeft. De vrouw die het geluk in Nederland zocht maar naar alle waarschijnlijkheid de dood heeft gevonden.

Lang zal hij leven…

Ergens las ik dat veel mensen op een begraafplaats toegeven blij te zijn dat ze er zelf niet liggen. Dat kun je natuurlijk ook makkelijk voorkomen. Ook al staat voor iedereen vast dat het leven niet meer is dan een station tussen geboorte en dood.

Voor mensen die me liever zien gaan dan komen heb ik een verheugende mededeling. Mijn sterfdatum staat gepland voor 21 juni 2034. U kunt uw agenda er in ieder geval op afstemmen. Mijn 79e verjaardag vier ik in het hiernamaals. Als ik tenminste op de kansberekeningen moet afgaan.

Tegenwoordig kun je alles laten uitrekenen. Je hoeft alleen maar wat gegevens in te vullen en je weet meteen of je partner er met een ander vandoor zal gaan, of je als arme sloeber de pijp uit gaat of dat je het resterende deel van je leven in weelde zal doorbrengen. De kans dat ik een loterij zal winnen is dermate klein dat ik er beter meteen mee kan stoppen.

Wees eerlijk, het is niet bepaald aanlokkelijk als je wordt verteld dat het scoringspercentage slechts 0,0002000 procent is. Dan ga je je toch echt afvragen of het nog wel zin heeft om mee te doen. Rijk worden kun je ook door heel hard te werken wordt er dan geroepen. Misschien heb ik jarenlang wel het verkeerde geluksgetal gebruikt. Ik dacht altijd dat het zeventien was, maar het blijkt tien te moeten zijn.

Da’s knap kloten, want nu mag ik in het vervolg niet langer dan tien minuten douchen, moet ik even snel zorgen dat ik er nog negen kinderen bij krijg, zal ik nog een keer moeten verhuizen en is het zaak om precies tien drankjes te drinken tijdens een avondje stappen. Niet meer, maar vooral niet minder. Oh ja, tien keer per jaar op vakantie gaan is eveneens een must en het aantal door mij gekochte auto’s moet in totaal tien worden.

Dat zijn nogal wat uitdagingen, maar de beloning mag er zijn. Het zal mijn kans op het winnen van een loterij namelijk flink vergroten. Met 0,0006500 procent om precies te zijn. Dat scheelt een slok op een borrel.

Doe ik bovenstaande dingen niet, hangt mij groot onheil boven het hoofd. Kan ik beter alles vermijden wat met het getal vier te maken heeft. Omdat dit cijfer in China en Japan synoniem staat aan de dood. In mijn auto zal ik dus voorlopig niet meer rijden en de twee tafeltjes in de kamer moeten er ook uit. Die zijn namelijk vierkant.

Misschien hoeven we helemaal niets te doen. Omdat de natuur het zelf wel regelt. Overlast door water en sneeuw, aardschokken, vulkaanuitbarstingen en een overdosis rampenfilms op de televisie. Het einde der tijden nadert met rasse schreden. Ik zit me ineens te bedenken dat het halen van mijn sterfdatum wel eens een utopie zou kunnen zijn. Nou ja, dan is er altijd nog een troost. Niemand gaat voor zijn tijd…

Gekooide vogels…

De rechtbank in Groningen heeft een 57-jarige man wegens poging tot doodslag veroordeeld tot een gevangenisstraf van twee jaar. De aanleiding? De begrafenis van een parkiet.

Het slachtoffer van de steekpartij was eind oktober ontroostbaar toen hij ontdekte dat zijn vogel dood in zijn kooi lag. Tja, wat doe je als je zelf geen raad weet? Dan zoek je steun en vooral hulp bij vrienden of kennissen.

Kijk, bij mij moet je niet aankomen met de mededeling dat zo’n vogeltje eigenlijk een eervolle begrafenis zou verdienen. Ik ben wat dat betreft niet zo gevoelig. Deksel van de vuilcontainer open en hopla. Einde verhaal.

Je kunt echter nog zo ongevoelig zijn, de gevoelens van een ander dien je te respecteren. Toen de treurende eigenaar dan ook werd voorgesteld om het beestje gewoon te dumpen, sloegen bij hem de stoppen door.

Hij kreeg ruzie met de man die het deksel van de duobak bij wijze van spreken al in de handen had. Er werden rake klappen uitgedeeld. Dat liet het verontwaardigde slachtoffer niet zomaar gebeuren. Hij gebruikte echter niet zijn vuisten, maar stak een mes in de hals van de vogelliefhebber.

Volgens de rechtbank is er sprake van een zwaar misdrijf en zou een lange celstraf op zijn plaats zijn. Men heeft echter rekening gehouden met het feit dat ook de vogeltjesman met zijn handen heeft staan wapperen.

Wat is het toch eigenlijk een trieste geschiedenis dat een meningsverschil over een dode parkiet op een dergelijke manier volledig uit de hand kan lopen. Sterker nog, het is dat het een waar gebeurd verhaal is. Anders zou je er nog om lachen ook.

Dood vogeltje…

Iedereen heeft wel eens een verschil van mening. In de regel los je dat vredelievend op. Soms kan het echter ook lelijk uit de klauwen gieren. Dan eindigt een woordenwisseling in geweld. En dat kan weer tot hele vervelende dingen leiden. Dat er echter een steekpartij ontstaat waarbij een dode parkiet de aanleiding is? Zoiets gaat wel erg ver. En toch is het gebeurd.

In Groningen heeft een 57-jarige man namelijk een kennis neergestoken tijdens een ruzie over de begrafenis van de dode vogel. Het slachtoffer zag zijn parkiet in oktober dood in zijn kooitje liggen. Hij wilde het diertje begraven, maar de verdachte vond het beter het stoffelijk overschot in de vuilnisbak te gooien. Tijdens de ruzie die hierna ontstond, werd de vogelliefhebber in zijn hals gestoken. Tegen de verdachte is maandag voor de rechtbank in Groningen vijftien maanden cel geëist, waarvan vijf voorwaardelijk.

Over doden niets dan goeds…

Vroeger geloofde men dat overledenen als spoken terugkwamen om iemand de stuipen op het lijf te jagen die slecht over de dode had gesproken. In dat geval kan ik mijn borst nat maken. Het is mij inmiddels wel duidelijk geworden dat ik sommigen op hun tere ziel heb getrapt. De rest van mijn leven zal er wel zo ongeveer uitzien als een slecht geregisseerde horrorfilm.

Ik heb het namelijk in mijn botte kop gehaald om een dode nog eens lekker door het slijk te halen. Iemand die mede verantwoordelijk is geweest voor een ongeval dat wel eens dodelijk had kunnen aflopen.

Iemand wiens rol dermate groot was dat je er niet omheen kon om er aandacht aan te schenken. En dat mag dus niet. Vinden sommigen. Dan ben je een gevoelloze botterik die de emoties van de nabestaanden niet begrijpt.

Niemand is zijn hele leven een goed mens geweest. Iedereen gaat wel eens de fout in. Daar is niets wereldvreemds aan. Iemand die een keer een stommiteit uithaalt krijgt dat terecht op zijn brood, maar daarna is het klaar. Zodra er echter dingen gebeuren die grote gevolgen hebben wordt het een hele andere kwestie. Als er doden bij betrokken worden zwijg je. Om op die manier je medeleven te tonen.

Waarom zou je van een overledene een ander beeld schetsen dan hij of zij in werkelijkheid is geweest? Pure onzin. Het is niet meer dan een gewoonte dat je de doden laat rusten. Mensen die nog onder ons zijn mogen best horen wat goed of slecht is. Dat is mijn overtuiging. En zolang iemand deel uit maakt van een ingrijpende gebeurtenis, ook al is hij of zij dan ook niet meer onder ons, maak ik er melding van.

De pijn en de emoties die dit met zich meebrengt neem ik op de koop toe. Ze mogen ze uiten. Mij rustig de meest erge verwensingen naar het hoofd slingeren. Dat slijt vanzelf. Net als de herinnering aan de gebeurtenissen. En het verlies van dierbaren.