Geen zin meer om te vechten…

Ik moet hier weg. Nee. Ik wil hier weg. Omdat het in mijn ogen geen zin heeft nog langer ergens te zijn waar je niet wilt zijn. Ik wil ontsnappen. Aan de dagelijkse realiteit. Mezelf in het niets kunnen laten verdwalen. Stilte, waarom kan ik niet een beetje stilte krijgen. Rust in mijn hoofd. Mijn gedachten op een rijtje kunnen zetten. Het lukt me gewoon niet.

En op begrip van mijn omgeving hoef ik niet te rekenen. Waarom zouden ze ook. Mijn lichaam en geest zijn stukje bij beetje aan het afbrokkelen. Ik sleep mezelf van de ene naar de andere dag. Omdat er geen andere keus overblijft.

Het begon allemaal toen ik een jaar of tien was. Ik was kennelijk een gemakkelijk slachtoffer. Omdat ik toen al niet in staat was om mensen te vertrouwen. Daar was wel een reden voor, want thuis was het allesbehalve koek en ei. De voortdurende ruzies van mijn vader en moeder hebben me mentaal gesloopt. Elke keer als ik tussenbeide probeerde te komen werd ik aan de kant geschoven. Moest me er niet mee bemoeien. Nee verdorie, maar aanhoren mocht ik wel.

Uiteindelijk barstte de bom. Werden de scheldkanonnades opgevolgd door fysiek geweld. Vertrok mijn vader. Ik ga niet met een beschuldigende vinger wijzen. Al zou ik het wel kunnen doen. Maar wat heeft het voor zin.

Ik haat mezelf dat het me niet is gelukt een beetje orde in mijn leven te scheppen. Iedereen om me heen heeft vrienden. Ik niet. Omdat ik het niet kan. Ben van nature nogal verlegen en terughoudend. En daarom krijg ik nu ook van mijn omgeving de volle laag. Op school, buiten school. Het maakt niet uit.

Ik ben het meisje dat raar doet. Niet met de pesterijen van anderen wil meedoen en dus hebben ze van mij een onderwerp gemaakt. Uitgescholden, uitgesloten van het normale schoolleven. Tussen de lessen door maar hopen dat mijn spullen nog daar zijn waar ik ze had achtergelaten. Iedere dag weer.

Ik kan het niet meer. Voel me verteerd door de gedachte dat het beter is om uit het leven te stappen. Ik heb het al meerdere keren geprobeerd te doen. Dan sta ik op een brug of op de pier. Staar eindeloos lang naar het water en durf de daad niet bij het woord te voegen. Dan voel ik me weer gefrustreerd. Door mijn eigen lafheid. In staat om mezelf te slaan. Mijn nagels diep in mijn armen te zetten. Me open te krabben. Zelfs daar heb ik het lef niet voor.

Het laatste restje energie vloeit uit mijn lichaam weg. Mijn geest is verneveld. Ik voel me slap. Kan nergens heen. En dan lees ik het verhaal van Fleur. Zo herkenbaar. Zo wanhopig op zoek naar erkenning. Ze is er niet meer. Zou ze de rust hebben gevonden die ze zocht?

Kon ze het mij maar vertellen. Misschien zou het helpen bij het nemen van een besluit. Het besluit om een einde aan mijn waardeloze leven te maken. Ontsnappen aan alle verwarring, de ongeordende gedachten. Ik heb geen zin meer om te vechten.

Janet

Naschrift: We hebben de inzender van dit verhaal absolute anonimiteit moeten beloven alvorens we het zouden publiceren. En dat besluit respecteren we. Janet is dan ook een gefingeerde naam. Wel hebben we haar enkele adressen en telefoonnummers van instanties doen toekomen waar ze hulp kan krijgen. Hopelijk doet ze er iets mee en zien we haar hier nog eens terug…

Grote jongens van twaalf…

Het is net een week te vroeg. De week van ‘het pesten’ begint volgende week pas. Vele doden ten spijt. Wat richt het een ellende aan. Doffe grappen met gehoon en lachen. Negeren en wegjagen. Zo jong als het begint, het eindigt ook vaak te jong. Nu kunnen we een aantal dingen doen. Het laten zoals het is, laten ingrijpen door een veel te drukke leraar of lerares of nog erger; door een ongeïnteresseerde leraar of lerares. Een briefje schrijven kan ook. De directie op de hoogte stellen is eveneens een mogelijkheid. De kans is aanwezig dat deze directeur het kind in kwestie niet eens zo goed kent maar dan doe je alles natuurlijk volgens keurig nette wegen. Dat er via deze U-bocht geen donder van terecht komt is een ding wat zeker is, lees hier de gevolgen en ook hier.

Je kunt er van denken wat je wilt, een softe aanpak leidt tot niets. Pesters vinden het veel te leuk om op deze manier aandacht te krijgen die ze thuis niet krijgen en maken op niet mis te verstane manieren gebruik van hun lachwekkende ‘macht’. Wat ze doen maakt niet eens zo veel uit, als ze maar lekker hoog in rang staan in een groep. Als er om hun maar gelachen wordt.

Het zijn stakkers. Eenzame, zielige lui met een hang naar zelfverheerlijking. Zij putten kracht uit de diepe dalen van anderen en eenmaal beet, dan is de ellende een feit. Geen leraar of mentor of directie kan dit verhelpen omdat er teveel nadruk wordt gelegd op de naam van de goede school. Dat mag immers nooit worden aangetast.

De meeste scholen hebben een fantastisch pestbeleid. Daar wordt vrijwel niets mee gedaan maar je kunt het er maar hebben liggen. Doet het altijd goed bij ouders die hun kind aanmelden op een school want pesten kan niet meer in deze tijd. Dat is iets van de jaren zeventig. Toen werd er geen aandacht aan geschonken. Het is niet anders. Toch?

Wat je ook als ouder kunt doen bij vermoedens of bevestiging van vermoedens is na een aantal slapeloze nachten en slecht etende kinderen zelf eens op school afstappen. Dan stap je de klas in waar de klootzakjes zich bevinden. Je kind is natuurlijk op de hoogte en voelt zich gesterkt, en dan lees je het relaas voor van een meisje. Dat ze voor de trein sprong kun je noemen. Je kunt vragen of ze op een papiertje schrijven wat hun probleem is met jouw kind. In één woord.

Kunnen ze dat niet of nog erger; liegen ze, dan mogen ze mee naar de directie. Wat je ook kunt doen is de namen plaatsen in een krant of op een internetsite. Kan ook. Er kan genoeg. Er moet genoeg. Van de zachte aanpak moet je liefhebber zijn. Het moet iets doen. Een kwartiertje nablijven na een jaar vol pesten is een grote lachbui en ga daar ook nooit mee akkoord.

Regel dat op een andere manier. Stap de klas in met je kind. Ook al voel je tegenstand van de leraar want laten we wel zijn, pedagogisch is het niet maar pesten zeker niet. De school zorgt voor veiligheid op die school. Lukt dat niet, dan ga je dat regelen. Dan noem je in de klas de naam van een echte vriend van je kind en bedankt hem dat hij zo lief is en zich een ware kameraad heeft getoond.

De rest van de inmiddels bekende namen kijk je aan. Zij mogen een briefje schrijven met daarop één woord. Degene die ontkent heeft een probleem. Die mag mee naar de directeur die waarschijnlijk niet eens begrijpt over welk kind het gaat en nog voor de middag zijn de ouders daarvan gebeld. Is dat ook een probleem, dan bel je ze zelf.

Dan neem je je kind mee naar buiten en ga je naar huis. Op een school zitten met lood in je schoenen is niet pedagogisch. Buikpijn krijgen van de rotzakken evenmin en een leraar of lerares vol onbegrip daar leren we niets van. Daar word je ziek van. Letterlijk.

Aanpakken. Het kan niet anders. Het stopt niet anders.

Shared via Karin Rixt

Naschrift: Dat je de pester moet aanpakken is wel duidelijk. Het blijft altijd maar weer de vraag hoe. Pesters zijn kinderen wiens gedrag niet klopt. Zij moeten gecorrigeerd worden. Het is in mijn ogen dan ook erg belangrijk om pestgedrag in de kiem te smoren. En eigenlijk begint dat al thuis. Door er met ouders over te praten. Waarom wordt er gepest. Is er misschien een diepere reden die achter dit gedrag schuilgaat? Wat de werkelijkheid ook is, als je niet tot de kern van het probleem raakt zal er nooit een oplossing komen.

Hou Fleur in je leven…

FleurDe dood van de 15-jarige Fleur Bloemen uit Staphorst heeft veel veroorzaakt. De tiener sprong op 11 december voor de trein. Onder de ogen van klasgenoten. Vlak voor de school zou beginnen. De school waarop ze werd gepest. Waar ze niet meer heen wilde. Ze wilde wel door met haar familie, maar niet met het leven op school. Uiteindelijk koos ze voor een wanhoopsdaad. Zag in de overweg de enige uitweg. Een citaat uit haar schriftje maakt wel duidelijk hoe wanhopig ze was. ‘Ik kan er niet meer tegen. Ik wil hier weg. Voorgoed!’

Hoe triest kan het zijn dat iedereen slechts een ogenschijnlijk vrolijk, open, lief en behulpzaam meisje heeft gezien. Iemand die geen enkel signaal had afgegeven dat ze de strijd wilde staken. En toch was dat het geval. Achter de façade van haar vriendelijke gezicht met glinsterende pretogen ging een stille strijd schuil. Een gevecht dat ze niet heeft kunnen winnen…

Pestverhalen zijn zo pijnlijk herkenbaar. Voor mij en velen met mij helaas. Ik ben er vreselijk depressief door geweest. Heb ook aan zelfmoord gedacht.

Er ging een golf van verontwaardiging en afschuw door het land. Vreselijk vonden we het allemaal. De pesters moesten aangepakt worden. In de cel gestopt omdat ze iemand bewust de dood hadden ingejaagd. Het AOC Terra in Meppel heeft een onafhankelijk onderzoek ingesteld. Iedereen hoopte dat de stille tocht voor Fleur de laatste zou zijn. IJdele hoop, we blijken weinig van haar zinloze dood te hebben geleerd. Er verschijnen wekelijks nieuwe berichten over zelfdodingen. Vaak kennen we de achtergronden niet eens. Heel soms krijgen we echter een kijkje achter de schermen. Komen we te weten wat de trieste redenen zijn geweest. Zoals in het geval van Fleur…

De schreeuw om actie neemt ondertussen steeds grotere vormen aan. De zin ‘ook ik ben een slachtoffer van pesten’ verschijnt bijna dagelijks in onze mailbox. Komt uit alle hoeken van Nederland. Met daaraan de vraag gekoppeld of wij niet iets kunnen betekenen. Je wilt wel maar vraagt je af wat. Heel erg lang hebben we niet hoeven nadenken. Omdat vanuit het onderwijs zelf het voorstel kwam er iets mee te doen. Het project Hou Fleur in je leven was geboren.

Inmiddels zijn de plannen zo ver gevorderd dat er gastlessen over pesten en de gevolgen daarvan worden georganiseerd. Ook bestaat de mogelijkheid dat er les-opdrachten worden samengesteld en ligt het in de bedoeling een jaarlijks terugkerende prijs in het leven te roepen. Van Eddy en Anneke Bloemen hebben we inmiddels toestemming gekregen om deze prijs de Fleur Bloemen Award te noemen.

De start van het project vindt in de provincie Groningen plaats. Op het Dollard College in Winschoten. De school waar ze als eersten het verhaal Als alleen de dood een vluchtweg biedt op dit weblog en het gedicht Fleur Bloemen, einde van een boeket van Paul Zeeman hebben gebruikt.

Om het in de klas te bespreken en er een opdracht aan vast te koppelen. Die luidde kort en bondig. Reageer op het verhaal of maak zelf een gedicht. En dat deden de leerlingen.

We hebben de inzendingen beoordeeld en uiteindelijk een winnaar gekozen. Die maken we tijdens de Week tegen het Pesten (4 t/m 8 februari) bekend. Dat zal eerst via Webjournaal,  het weblog Wereldse en minder wereldse zaken van Paul Zeeman en uiteraard de school gebeuren. Aansluitend wordt een persbericht naar de media gestuurd.

De familie Bloemen heeft haar volledige steun aan het project toegezegd. Vooralsnog van een afstandje omdat het verdriet nog te diep zit. ‘Maar op termijn willen we er zeker wel wat meer mee doen. Het zou in ieder geval mooi zijn als dit geweldige initiatief landelijk wordt opgepikt’, zegt Eddy Bloemen. Wij hopen het met hem. We hebben namelijk veel handen nodig. Al was het alleen maar omdat één hand alleen geen lawaai kan maken…

Waarom moeten ze mij hebben..?

Het is regenachtig. Ik wil steeds sneller fietsen en weet eigenlijk niet waarom ik dat doe. Misschien hoop ik wel dat ze er niet staan. Dat ik eindelijk een keer met rust gelaten wordt. Ik ben het getreiter en gepest zat maar durf er niets tegen te doen. Omdat ik weet dat ze me dan de volgende keer weer zullen pakken. Ik heb het me al zo lang afgevraagd. Waarom moeten ze juist mij hebben? Omdat ik een gemakkelijk slachtoffer ben? Omdat ze wel weten dat ik me niet durf te verweren?

Het gedonder begint meestal al op school. Daar durven ze niets te doen maar worden er vaak opmerkingen gemaakt als ‘Wacht maar tot je naar huis moet. We krijgen je wel na schooltijd. Begin je al bang te worden?’ En meestal weet ik het dan wel. Dat ze me opwachten op dat vervelende stuk onverlichte fietspad. Net voor dat houten bruggetje. Dan weet ik ook dat er klappen zullen vallen en er met mijn spullen wordt gegooid. Die ik dan weer uit de modder moet oprapen. Om vervolgens thuis te vertellen dat ik van de fiets ben gevallen.

Natuurlijk lijkt het veel gemakkelijker om mijn ouders de waarheid op te biechten. Dat heb ik ooit eens geprobeerd. Het enige dat ik trof was onbegrip. Mijn moeder vond dat ik me niet zo moest aanstellen en mijn vader zei alleen maar dat ik van me af moest slaan.

Ja, daar heb je wat aan. Wat moet je als eenling doen tegen een groepje pesters. Nog meer ellende over jezelf afroepen? En dus onderga ik de vernederingen, wordt het een ritueel dat onderdeel van mijn leven is geworden. Hoop ik in stilte dat het ooit zal verdwijnen. Dat ze het opgeven omdat ik niet tegenstribbel en er op die manier geen lol meer aan beleven om mij te pesten.

Ik wil dat het ophoudt. Maar wie stopt de pesters als zelfs je ouders je weigeren te geloven?

In de verte doemt het bruggetje op. Mijn hart gaat steeds sneller kloppen. Ze staan er weer. Wat moet ik doen? Heel snel doorfietsen in de hoop dat ze me niet kunnen stoppen? Dat zal lastig worden op zo’n smal weggetje. Paniek maakt zich van mij meester als ik bedenk wat me te wachten staat. Mijn benen worden opeens heel zwaar.

Ik merk dat ik steeds langzamer ga fietsen. Als ik dicht genoeg bij het bruggetje ben gekomen om de gemene grijns op de gezichten van de jongens te kunnen zien, trap ik op de rem. Een ogenblik later vlucht ik weg, fiets dezelfde weg terug die ik net heb genomen. Durf me niet eens om te draaien om te kijken of ze me achterna zijn gekomen.

Helemaal buiten adem zie ik een strook groen en besluit me daar te verstoppen. Het zal ongeveer een uur zijn geweest, maar voor mijn gevoel heb ik er veel langer gezeten. Uiteindelijk stap ik weer op mijn fiets. Doorweekt van de regen rij ik weer richting bruggetje. Gelukkig, ze zijn vertrokken. Thuis aangekomen krijg ik de wind van voren. ‘Waar kom je in hemelsnaam zo laat vandaan?’, luidt de vraag. Ik doe geen enkele moeite om ze te vertellen wat me is overkomen. Ga naar mijn kamer en val huilend in slaap…

RED: Bovenstaand verhaal berust op waarheid. Uit overwegingen van privacy hebben we, op verzoek van de inzender, namen en locaties weggelaten. Een en ander heeft te maken met het feit dat zij nog steeds het slachtoffer van pesterijen is. De redactie van Webjournaal heeft haar een aantal adressen gegeven waar ze om hulp kan vragen.

Miriam, zinloos offer van bruut geweld…

Zou het kunnen zijn dat de 16-jarige Mirjam Abarkan uit IJsselstein het slachtoffer van eerwraak is geworden? Het meisje dat, vermoedelijk door haar 42-jarige moeder, op de tweede dag van 2013 in de ouderlijke woning aan het Saffierpad is neergestoken?

Omwonenden hebben verklaard dat de leerling van het Cals College in IJsselstein bekend stond als een ‘net en sociaal meisje.’ Het slachtoffer, wiens werkelijke voornaam Maryam is, heeft bijna vier jaar geleden nog geld bijeen gesprokkeld in een actie tegen zinloos geweld.

Waarom reageert een moeder zo wanhopig dat ze haar dochter van het leven berooft? Op social media laat men er in ieder geval geen gras over groeien. Daar doen de wildste geruchten de ronde. Een van de hardnekkigste is dat Mirjam zwanger was van haar vriendje zou zijn geweest.

Het lijkt me wel duidelijk dat dit een geval van eerwraak is. Meisje heeft geen zin in gedwongen huwelijk met een neef of zo. En dus moet ze dood.

Een hele boute veronderstelling, vindt ook de politie. Vooralsnog is er namelijk niets dat in de richting van eerwraak wijst. Zouden er best andere oorzaken tot dit verschrikkelijke drama geleid kunnen hebben. Bovendien wordt eerwraak volgens deskundigen doorgaans niet door vrouwen gepleegd. Komt het onder Marokkanen zelfs niet vaak voor. En gebeurt het meestal met voorbedachte rade.

Hoewel het gezin als redelijk modern te boek stond, werd wel verwacht dat Mirjam in grote lijnen volgens de gebruiken van de Islam zou leven. Ze hoefde geen hoofddoek op. De tiener had echter niet veel op met de godsdienst van haar ouders. ‘Ze wilde een leven zoals ieder ander opgroeiend Nederlands meisje. Met alle vrijheden die daar bij horen’, zegt een vriendin van haar op internet. Die houding werd haar volgens ingewijden niet in dank afgenomen. Haar relatie met een 17-jarige Nederlandse jongen deed daar geen goed aan. Die paste al helemaal niet binnen de opvoeding die de ouders voor ogen stond. Het vriendje liet na de dood van Mirjam deze boodschap achter.

mirjam

Zou het mogelijk kunnen zijn dat hij de oorzaak is geweest van een totaal uit de hand gelopen ruzie tussen moeder en dochter? Het verklaart wel waarom een vriendin van het slachtoffer heeft gezegd dat er vaker trammelant binnen het gezin was.

Intussen circuleren er berichten over het internet dat het meisje het incident gedeeltelijk aan zichzelf te wijten heeft gehad. Nog erger is dat er in sommige Marokkaanse kringen een vorm van rechtvaardiging voor de daad wordt gezocht. Sommige meiden zouden te Westers zijn geworden in de ogen van hun veel traditionelere ouders.

Jammer dat het een leven heeft gekost maar ik acht de rest gewaarschuwd. Wij hebben een wereld en de Hollanders hebben een totaal andere wereld.

Hoe diep kun je zinken met het plaatsen van dergelijke uitlatingen. In wat voor maatschappij belanden we als dit soort onzinnige teksten voor lief worden genomen. Omdat de cultuur van de een niet die van de ander is. En kennelijk nooit mag worden. Mensen met een niet-Nederlandse achtergrond die zichzelf ontwikkelen zoals wij dat graag zien gaan we dan maar met geweld tot de orde roepen?

Dat gezegd hebbende moeten we vooral niet de fout maken om meteen met de beschuldigende vinger in de richting van de Islam te wijzen. Een etiket op het voorval te plakken en in een hokje te plaatsen. Omdat het mooi in het algemene beeld past.

Wat het werkelijke verhaal ook is, het blijft triest dat er na Fleur Bloemen weer een jong meisje uit het leven is weggerukt. Een zinloos offer van bruut geweld. Dat het nieuwe jaar nog geen week oud is en de volgende stille tocht zich al weer aandient…

De moeder van Miriam is vandaag voorgeleid aan de rechter-commissaris. Zij zit nu in bewaring op verdenking van moord dan wel doodslag. De politie zet het onderzoek voort. De vrouw zal door gedragsdeskundigen onderzocht worden. Op dit moment kunnen er nog geen conclusies worden getrokken over de exacte toedracht en haar motieven. Op 17 januari zal de rechtbank een beslissing nemen over het verdere voorarrest.

Laat Fleur laatste zijn geweest…

In Meppel is vanavond een stille tocht gehouden voor de 15-jarige Fleur Bloemen, de Staphorster tiener die op 11 december, op weg naar school, voor de trein sprong. Ze kon het gepest van anderen niet langer verdragen. Besloot er een einde aan te maken. De tocht was een statement. Een duidelijk signaal dat het afgelopen moet zijn met pestgedrag. Pesten is kerven snijden in iemands ziel. Littekens die nooit meer verdwijnen…

Van de deelnemers werd gevraagd of ze een bloem wilden meenemen. Die kon op het Kerkplein worden neergelegd. De familie van Fleur en de burgemeesters van Meppel en Staphorst waren eveneens aanwezig. Er werden enkele toespraken gehouden en er werd een gedicht van Fleur voorgedragen waarmee ze drie jaar geleden een prijs heeft gewonnen. Met als onderwerp pesten.

Zoals bekend komt er geen strafrechterlijk vooronderzoek naar de mogelijke pesters van de tiener. In het schriftje waarin Fleur haar gedichten en gedachten opschreef, stonden ook de namen van haar mogelijke plaaggeesten. Het Openbaar Ministerie heeft het schriftje uitgebreid geanalyseerd en na bestudering definitief besloten van een eventuele vervolging af te zien.

Pestgedrag is een bijna ingeburgerd kwaad dat moeilijk uit te roeien is.

De pesters zullen blij zijn met deze uitkomst. Het is echter de vraag hoe de gepesten er over denken. De meiden en jongens die nog steeds met onverlaten te maken hebben. Is er nu een vrijbrief afgegeven om maar met de pesterijen door te gaan? Lopen we op deze manier niet het risico dat er nog meer kinderen zullen komen die net als Fleur eindigen?  Wordt het kortom niet eens tijd dat pesten strafbaar wordt gesteld?

Er is iets voor te zeggen. Het probleem is echter wel dat het strafrecht pas achteraf wordt toegepast. Je spant dus in wezen het paard achter de kar en daar is niemand bij gebaat. Het is overigens ook nog eens de vraag waar je dan een grens trekt. De een is al op zijn of haar tenen getrapt als er een enkele opmerking wordt gemaakt, terwijl een ander veel meer kan hebben. Wanneer is het kortom genoeg? Iedereen stapt wel eens met het verkeerde been uit bed en niet zelden wordt dat dan op anderen afgereageerd. Het is iets anders als je stelselmatig wordt getreiterd of gekleineerd.

Het blijft een hele moeilijke kwestie. Duidelijk is in ieder geval wel dat er iets moet gebeuren. Dat het in mijn beleving echter veel meer zin heeft om aan preventie te werken. Te zorgen dat je pestgedrag in de kiem probeert te smoren. Uitroeien bij de wortel. Dat zijn we verplicht. Tegenover onszelf en anderen. Laat het een van uw goede voornemens in het nieuwe jaar zijn. Al was het alleen maar ter nagedachtenis aan Fleur. De bloem die niet tot volle bloei heeft mogen komen. Laat zij de laatste zijn geweest…