Ome Kees is boos…

Ome Kees was ongelofelijk boos. Hij begreep niets meer van de wereld toen de politie bij hem op de stoep stond en hem oppakte op verdenking van het misbruiken van zijn nichtjes. Hij was de wanhoop nabij. De ontuchtige handelingen die hem werden verweten, had hij altijd als liefdevol geknuffel tussen familieleden beschouwd. Justitie had daar hele andere gedachten over en dat heeft Ome Kees geweten.

Tijdens zijn voorarrest werd hem duidelijk wat hem allemaal ten laste werd gelegd en dat was niet niks. Hij was zich rot geschrokken maar kon zich niet voorstellen dat ‘zijn lieve nichtjes’ hem als ontuchtpleger betitelden. Ome Kees stuurde vanuit de gevangenis zelfs brieven naar de minderjarige kinderen om hen te bewegen de aanklacht in te trekken. Dat deden ze niet. Er was teveel gebeurd. Zelfs in het ouderlijk huis waren ze niet veilig voor de graaiende handen van hun oom. Toen een van de meisjes had aangegeven dat ze het helemaal niet prettig vond dat oom samen met haar in bad stond en haar overal betastte, vond hij dat zelfs vreemd. Ze moest zich niet aanstellen. Hij zou haar wel even over haar schaamtegevoel heen helpen. ,,Ze had niets om voor zich te schamen. Voor een meisje van haar leeftijd had ze zelfs een wulps lichaam en mooie borsten. Ik mocht daar graag naar kijken’’, aldus Ome Kees.

Dat hij haar op een gegeven moment zelfs geld had geboden om haar een keer naakt te zien, was volgens hem niet meer dan een plagerijtje geweest. ,,Dat had ze namelijk toch niet gedaan’’, zei hij. Toen de rechtbank Ome Kees vroeg wat een meisje van twaalf met een opmerking moet als ‘wat ben je mooi en wat heb je een wulps lichaam’, gaf de man als antwoord; ,,Iedere dame vindt het toch leuk als ze een complimentje over haar uiterlijk krijgt?’’

Hoe dan ook, Ome Kees was boos. Hij vond dat de meisjes het maar hadden moeten aangeven als ze zijn toenaderingen niet op prijs stelden. Dat was niet gebeurd en dus vond hij eigenlijk dat hij niets verkeerds had gedaan. Justitie was ook boos en wel omdat Ome Kees niet bijtijds had ingezien dat hij met zijn vingers van de meisjes had moeten afblijven. En net zoals voor veel andere verdachten geldt die in de afgelopen jaren voor soortgelijke delicten in het beklaagdenbankje hebben gezeten en bestraft zijn, moest ook Ome Kees boeten.

Hij heeft na de rechtszitting een poosje de tijd gehad om in alle rust over zijn zonden na te denken en uiteindelijk ingezien dat het niet door de beugel kon wat hij had gedaan. Zijn boosheid heeft plaatsgemaakt voor spijt, berouw en hoop. Hoop dat de beide kinderen er geen blijvend psychisch letsel aan over zullen houden…

En dan hoor je weer een nieuw voorval. Van een vader die zijn zoons met geweld dreigt. Als ze hun zusjes niet te grazen nemen. En dan stel ik mezelf opnieuw de vraag. Is er eigenlijk nog wel hoop? Voor al die kinderen. En voor de zieke geesten die zich aan hen vergrijpen.

Een akelige zaak…

Soms zit het mee, soms zit het tegen. We moeten als rechtbankverslaggevers wel eens uren wachten alvorens een geplande zitting begint. We laten ons echter ook wel eens verrassen. Dan zitten de heren in het zwart alweer keurig op hun plek terwijl wij denken dat ze nog in beraad zijn. Dat doen ze niet om ons te pesten. Moeten we maar beter opletten. Soms gaan zittingen echter zo snel dat je amper tijd krijgt om pen en kladblok ter hand te nemen.

Donderdag was er zo’n zitting. Even heel technisch gesproken een saaie bedoening. Er waren geen advocaten en ook de verdachte (49) ontbrak. Die zat in het buitenland. Waar precies weet zelfs justitie niet. Vermoedelijk op de Filippijnen omdat hij daar een vriendin heeft. De vraag die meteen opdoemt is, of hij er op vakantie zou kunnen zijn. Of zou de Noord-Groninger er tussenuit zijn geknepen? Hij had immers al een bekennende verklaring afgelegd? En het vooruitzicht van een celstraf zal hem ook niet erg hebben aangesproken.

Hoe dan ook, het was een zitting van niks. En toch ging het om een akelige zaak. De man had zijn eigen vrouw namelijk verkracht. Met zijn vuist. Dat het slachtoffer niet wilde, boeide hem niet. Hij was gek op seks en zij moest er aan geloven. Geen discussie mogelijk. Punt uit. De officier van justitie heeft een slachtofferverklaring maar wil hem tijdens de zitting niet voorlezen. Het is immers zo al akelig genoeg, zegt hij terwijl hij met een scheef oog naar het slachtoffer kijkt. Die is er namelijk wel. Ze wil die nare periode graag afsluiten.

De aangifte komt maar moeilijk tot stand. Dat heeft veel te maken met het feit dat de verdachte een functie binnen de kerk heeft. Toen daar bekend werd wat de man had gedaan, besloot men niet om hem de laan uit te sturen. Daar kun je vraagtekens bij plaatsen. Zeker in een tijd waarin de kerk toch al onder vuur ligt.  Men twijfelde binnen de muren van het Godshuis. De vrouw kon immers wel veel meer vertellen. En wie zegt dat het allemaal waar is wat ze vertelt?

De officier gelooft haar en zegt dat hij de kwestie met twaalf van zijn collega’s heeft besproken. Zij zijn eensluidend van mening dat de dader een gevangenisstraf moet krijgen. Dus eist de officier acht maanden onvoorwaardelijk plus een bedrag aan smartengeld. Punt uit. Einde zitting. Uitspraak op 24 juni. Grote kans dat de verdachte daar niet bij aanwezig zal zijn.

Taboe doorbroken?

Eén op de tien jongens en één op de twaalf meisjes, in leeftijd variërend van 15 tot 23 jaar, heeft wel eens seksuele dwang gebruikt. Dat blijkt uit de resultaten van een onderzoek van klinisch psycholoog Jan Hendriks en criminoloog Anne-Marie Slotboom die onlangs zijn gepubliceerd in het Tijdschrift voor Seksuologie. Het gaat om afgedwongen zoenen en aanraken tot en met geslachtsgemeenschap en orale seks.

Ik moest daar ineens aan denken toen ik een officier van justitie  hoorde zeggen dat meisjes van bijna 15 jaar op seksueel gebied eigenlijk nog niet goed weten wat ze wel of niet willen.  Begeef ik me nu op glad ijs als ik zeg dat dit wel een beetje naïef gedacht is? In het licht van het onderzoek gezien zou je bijna tot die conclusie kunnen komen.

De wet beschermt minderjarigen tegen al te opdringerige mensen. En zo moet het ook wezen. De wetgever loopt echter niet aan het handje van de tieners mee. Ook ouders moeten hierin hun verantwoordelijkheid nemen en ja, dat wordt hen soms knap lastig gemaakt. Televisie en commercie doen namelijk vrolijk mee aan de normvervaging. Programma’s als Spuiten en Slikken van BNN laten niets aan de fantasie over. De kledingwinkels hangen tegenwoordig vol met strings en niets verhullende truitjes waar meisjes zich graag in laten bewonderen door het mannelijk geslacht. Opvoeders zouden zich beter moeten beseffen hoe dit soort zaken het gedrag van hun kroost beïnvloed en welke uitwerking het op de andere sekse kan hebben.

In de jaren zeventig werd er om het hardst gestreden voor de seksuele vrijheid. Taboes werden massaal doorbroken.  De weegschaal dreigt nu echter helemaal uit balans te raken. De veranderde seksuele moraal vraagt om een andere aanpak en gewijzigde opvattingen.  Waarom? Omdat de grenzen van wat pubers seksueel aanvaardbaar vinden steeds verder verschuiven. En ook nu moest ik aan een uitspraak denken. Die kwam overigens van een van ontucht verdachte 23-jarige man. Op de vraag van de rechter of het 15-jarige meisje had toegestemd in de seksuele handelingen waaraan hij zich had bezondigd, antwoordde de beklaagde:   ,,Nee, dat niet. Maar ze heeft ook niet gezegd dat ze het niet wilde.’’

Magische handen…

Je hebt van die winkels die schermen met hun uitgebreide service. Ze willen de klanten overal wel bij helpen. Je hebt ook winkeliers die heel begaan zijn met het welzijn van hun personeel. Daarbij kunnen ze heel ver gaan. Soms zelfs te ver, zoals in het geval van Jan. In de echt kleine kernen zorgt de bevolkingskrimp voor een leegloop op allerlei vlakken. Ook de voorzieningen verdwijnen langzaam maar zeker. In dat geval is het handig dat er nog zoiets bestaat als een rijdende winkel. Zoals die van Jan.  Zo’n mobiele buurtsuper waar je van alles en nog wat kunt krijgen, inclusief een massage… van Jan.

Jan en zijn hulp Mieke werken al een poosje samen. Tijdens de koffiepauzes praat het duo over allerhande zaken, zoals de hobby’s van het meisje. Paardrijden vindt ze heel leuk. Het enige nadeel is dat ze er zo vaak spierpijn aan overhoudt in nek  en schouders. Baas Jan wil haar er wel van af helpen als ze dat op prijs stelt. Hij zegt dat hij magie in zijn handen heeft. Ach, waarom ook niet. Het scheelt je weer een wandeling naar de therapeut. Tijdens een van de eerstvolgende koffiebreaks is het zover. Mieke probeert een puzzel te ontwarren en Jan doet een poging de spieren van zijn hulp uit de knoop te halen.

Jan doet echter wel wat meer dan knopen uit de weg ruimen. Zijn handen gaan naar plekken waar hij niet mag komen. ,,Het duurde maar even’’, zegt Jan. Mieke reageerde niet, dus dacht Jan dat hij een vrijbrief had om z’n magische krachten op zijn assistente uit te proberen. Na enkele minuten heeft Mieke de puzzel opgelost en is Jan klaar met zijn behandeling. Niks aan de hand, alleen maar tevreden gezichten. Toch?

Dus niet. Mieke is overstuur. Zegt uit angst niets te hebben gezegd terwijl Jan onder haar blouse was gedoken. Toen de ouders van het meisje lucht van de zaak hadden gekregen, besloot Jan hen op te zoeken. Berouwvol en met een bos bloemen in zijn handen ging hij naar het ouderlijk huis van zijn hulp. Daar moest men echter niets weten van de verzoeningspoging. De deur werd voor zijn neus dichtgegooid. Jan was daar erg kwaad om geworden. Hij had zijn excuses willen aanbieden.

Dat het meisje een jaar na het voorval pas aangifte had gedaan, vindt hij vreemd. Dat hij vorig jaar pas is verhoord, heeft hem boos gemaakt. Dat hij zich dit jaar pas moest verantwoorden onbegrijpelijk. ,,Ik ben kapot gegaan aan de spanning. Ik kon het allemaal niet meer verwerken. Geef me nu maar gewoon een straf, dan is het wel klaar toch?’’,vindt Jan. Wachten kan heel lang duren. Voor Jan komt daar nog enige tijd bij. Er is een werkstraf geëist. De uitspraak volgt nog. Jan heeft zijn mobiele winkel niet meer, waarschijnlijk heeft Mieke de spierpijn nog wel…

Gestolen zoenen…

Eén op de tien jongens en één op de twaalf meisjes, in leeftijd variërend van 15 tot 23 jaar, heeft wel eens seksuele dwang gebruikt. Dat blijkt uit de resultaten van een onderzoek van klinisch psycholoog Jan Hendriks en criminoloog Anne-Marie Slotboom die vorige week zijn gepubliceerd in het Tijdschrift voor Seksuologie. Het gaat om afgedwongen zoenen en aanraken tot en met geslachtsgemeenschap en orale seks.

Ik moest daar ineens aan denken toen ik een officier van justitie onlangs hoorde zeggen dat meisjes van bijna 15 jaar op seksueel gebied eigenlijk nog niet goed weten wat ze wel of niet willen.  Begeef ik me nu op glad ijs als ik zeg dat dit wel een beetje naïef gedacht is? In het licht van het onderzoek gezien zou je bijna tot die conclusie kunnen komen.

De wet beschermt minderjarigen tegen al te opdringerige mensen. En zo moet het ook wezen. De wetgever loopt echter niet aan het handje van de tieners mee. Ook ouders moeten hierin hun verantwoordelijkheid nemen en ja, dat wordt hen soms knap lastig gemaakt. Televisie en commercie doen namelijk vrolijk mee aan de normvervaging. Programma’s als Spuiten en Slikken van BNN laten niets aan de fantasie over. De kledingwinkels hangen tegenwoordig vol met strings en niets verhullende truitjes waar meisjes zich graag in laten bewonderen door het mannelijk geslacht. Opvoeders zouden zich beter moeten beseffen hoe dit soort zaken het gedrag van hun kroost beïnvloed en welke uitwerking het op de andere sekse kan hebben.

In de jaren zeventig werd er om het hardst gestreden voor de seksuele vrijheid. Taboes werden massaal doorbroken.  De weegschaal dreigt nu echter helemaal uit balans te raken. De veranderde seksuele moraal vraagt om een andere aanpak en gewijzigde opvattingen.  Waarom? Omdat de grenzen van wat pubers seksueel aanvaardbaar vinden steeds verder verschuiven. En ook nu moest ik aan een uitspraak denken. Die kwam overigens van een van ontucht verdachte 23-jarige man. Op de vraag van de rechter of het 15-jarige meisje had toegestemd in de seksuele handelingen waaraan hij zich had bezondigd, antwoordde de beklaagde:   ,,Nee, dat niet. Maar ze heeft ook niet gezegd dat ze het niet wilde.’’

Interview met een vlinder (2)

Kortgeleden heeft u in het eerste deel van het interview met Merel van Groningen kunnen lezen over haar relatie met Mike. Hij mishandelde haar en wilde haar achter de ramen zetten, zodat ze met seks geld kon gaan verdienen. In deel twee vertelt ze over hoe deze relatie haar huidige leven nog steeds beïnvloedt.

In die tijd was Kelly jouw beste vriendin, zij kwam ook dagelijks bij jou en Mike thuis. Op de laatste avond heeft zij je gewaarschuwd niet mee te gaan, omdat ze doorhad dat Mike je achter de ramen wilde hebben. Heeft zij eerder ook doorgehad wat hij met jou deed?
Zij heeft eerder niets gezien. Maar over dat gedeelte praten wij tot op heden niet. Het is misschien het verboden onderwerp tussen ons. We hebben het wel over wat we leuk vonden uit die tijd. We hebben het boek tegelijk gelezen, alleen voor de leuke dingen die er waren. Maar ik weet niet of het bewust is dat we het niet over die tijd hebben. Het heeft natuurlijk op ons allebei indruk gemaakt. Maar we hebben er daarna nooit meer over gesproken. Dat lag misschien te gevoelig. Maar ze heeft het me niet kwalijk genomen, dat ik niet luisterde toen ze me waarschuwde. Maar we hebben ook nu nog een hele speciale band, ons levenspad bewandelen we samen. We hebben altijd naast elkaar gewoond, we zijn altijd samen geweest. We kennen elkaar gewoon heel goed en waarschijnlijk voelden we allebei dat het niet relevant was om erover te praten.

Wie heeft jou geholpen om uit die slechte relatie te komen?
Voor mijn gevoel zijn er heel veel mensen geweest die me hebben geholpen. Ik ben de juiste personen tegengekomen die me niet naar mijn verleden hebben gevraagd, waardoor ik geen verantwoording af hoefde te leggen. Ik kon beginnen met een schone lei en ik heb een heel ander leven met mijn man kunnen opbouwen. Hij heeft nooit ergens naar gevraagd, daardoor kon ik ook echt alles achter me laten. Ik ben verhuisd naar een ander gedeelte van het land, niemand kent mij of mijn verleden hier. Niemand weet ook dat ik dit boek heb geschreven, behalve mijn man en mijn kinderen.

In hoeverre beïnvloedt die tijd op jouw huidige leven?
Ik reis nog steeds niet over en naar bepaalde steden in Nederland. Ik heb niets met grote steden en ik word er heel angstig van. Ik wantrouw vreemde mensen ook heel erg. Ik ben heel achterdochtig. Als er bijvoorbeeld een monteur in mijn huis bezig is, denk ik bij mezelf ‘blijf jij maar buiten staan’. Ik denk niet dat het ooit overgaat, maar ik heb ermee leren omgaan.
De mensen uit die tijd leven nog en die wil ik liever niet tegenkomen. Daarom heb ik het boek onder een schuilnaam uitgebracht. Ik heb de naam ‘Merel’ wel zelf verzonnen. Lekker truttig, en dat ben ik helemaal niet. Ik heb nu een gezin en mijn leven is goed. Ik heb dat ook bewust gedaan. Ik wil mijn verhaal wel delen, en misschien er zelfs anderen mee helpen, maar ik ben geen sensatieonderwerp om op een verjaardag over te praten. Dat wil ik gewoon niet.

Op de achterkant van jouw boek staat dat jij helemaal niemand meer ziet uit die periode van jouw leven. Maar in het verhaal schrijf je dat je nog wel contact hebt met Kelly.
Dat begrijp ik ook niet zo, waarom dat erop staat. Ik heb nog steeds contact met Kelly. We mochten in het begin helemaal geen contact meer met elkaar hebben. Ongeveer een half jaar later kwam ik haar in de stad tegen en sindsdien zijn wij nog dikke vriendinnen. Ik heb Mike en Barbare (ex-vrouw van Mike, red.) nooit meer gezien. Alleen in een snackbar heb ik Mike’s stem gehoord, maar toen ben ik snel weggegaan. Ik heb hem toen en ook daarna nooit meer gezien.

Denk je dat wanneer Mike het verhaal leest, hij weet dat het over hem gaat?
Dat weet ik niet, maar daar ben ik wel heel bang voor. Daarom heb ik ook heel erg mijn best gedaan om de kleine details uit het verhaal te halen. Ik ben bang dat hij het me weer moeilijk gaat maken, of heel boos gaat worden. Als ik alleen was geweest, dan maakte het me misschien niet zoveel uit, maar ik heb wel een gezin. Ik wil geen slapende honden wakker maken.

Zijn er verder dingen die wel zijn gebeurd, maar die je niet hebt opgeschreven?
Ehm…Misschien. Het is de volledige waarheid, maar vanwege de kinderen heb ik bepaalde stukken gewoon niet geschreven. Ik denk ook niet dat het afbreuk doet aan het verhaal. Voor mijn gevoel zou dat ook teveel sensatie worden.

(bron:vrouw.nl)