Ik wil dood…

Het enige dat hij wilde was aandacht. Meer eiste Kevin niet van de mensen om hem heen. Toen hij dat niet kreeg, wilde hij alleen nog maar dood. Hij besloot zichzelf op te blazen. Kevin zette de gaskraan in zijn woning open, draaide een sigaret en ging vervolgens met een aansteker in de hand midden in de woonkamer zitten.

Kevin wilde een biertje bij zijn broer halen. Die kreeg hij niet omdat hij volgens zijn broer al genoeg op had. Er ontstond een handgemeen tussen de twee en uiteindelijk vertrok Kevin. Z’n broer belde de politie omdat hij het niet vertrouwde. In het verleden had hij om dezelfde redenen ook wel eens ruzie met Kevin gehad. Dat leidde steevast tot een uitbarsting van woede en een vernielde huisraad. De agenten brachten de raddraaier naar huis en daarmee leek de kous af.

Uiterlijke schijn, want niet veel later stuurde Kevin een sms-je naar zijn vrouw dat ze beter weg kon blijven omdat hij de gaskraan had opengedraaid en alles in de lucht zou laten vliegen als er iemand te dicht bij hem in de buurt zou komen. Ze negeerde zijn boodschap, spoedde zich naar huis en kwam tot de ontdekking dat hij het dreigement niet had uitgevoerd.

Ze vertrok weer. Kort daarna kreeg ze een telefoontje dat hij nu wel de daad bij het woord had gevoegd. Zijn wederhelft geloofde hem niet en besloot niet opnieuw te gaan kijken. Kevin belde daarop met de hulpverleningsdienst 112.

Hij vroeg om hulp, maar de centralist eiste dat hij eerst de gaskraan zou dichtdraaien omdat er anders doden of gewonden zouden kunnen vallen. ,,Dan hebben ze pech gehad’’, luidde het korte maar krachtige commentaar. Dankzij kordaat ingrijpen van politie en brandweer kon uiteindelijk voorkomen worden dat de rijtjeswoning de lucht in zou vliegen.

Achteraf had hij het allemaal niet zo bedoeld. Hij had er zelfs grapjes over gemaakt met de brandweerlieden.  Zo had hij bijvoorbeeld gezegd dat het een mooie oefening voor hen was. Kevin had zich verbaasd over de snelheid waarmee de spuitgasten bij hem op de stoep stonden maar vond de actie overdreven. Hij had gewoon zitten bluffen en wist heel goed wat hij deed.

Dat hij een enorm risico heeft genomen weet Kevin inmiddels ook. Daar is hij wel achter gekomen. In de gevangenis ontpopte hij zich als een modelgevangene die heel goed wist hoe je structuur in je leven moet aanbrengen.

Dat dit hem in de burgermaatschappij niet lukt vinden de deskundigen zorgelijk. Kevin wil nog altijd zijn eigen koers varen en denkt dat wel alleen te kunnen. Dat hij een kort lontje heeft en snel tot ontbranding komt, is algemeen bekend. Hij had echter op een wel heel stompzinnige manier om hulp gevraagd. Een schreeuw die heel wat mensen in het verderf had kunnen storten.

Bizarre realiteit…

De biologische vader van twee kinderen eist zijn spruiten op. Niks aan de hand zou je zeggen. Totdat je de achtergronden weet. Het verhaal heeft namelijk een bizar tintje. De man is veroordeeld voor misbruik. Komt deze maand weer op vrije voeten. En de kinderen die hij terug wil? Ook die heeft hij in het verleden misbruikt. Je vraagt je serieus af hoe krom het recht kan zijn om aan dit soort verzoeken te voldoen. Er zelfs maar aan te denken…

Deze man is gevaarlijk. Het interesseert hem niet wat anderen denken of voelen. Hij loopt zijn lul achterna. Het is een seksmaniak. Vooral als hij drank op heeft.

Het zijn slechts enkele van de kwalificaties die men hem heeft opgeplakt. Hij zou zelfs hebben geprobeerd zijn schoonmoeder en zijn moeder in bed te krijgen. Het antwoord dat hij van schoonmama kreeg na zijn avances liet niets aan duidelijkheid te wensen over. Ze stak de man met een mes in het lijf.

De toch al gekwetste kinderen zijn de kleinkinderen van de moeder van Aswintha Dijkstra. De vrouw die vorig jaar op beestachtige wijze in Sneek werd vermoord. Oma is al tien maanden bezig om de kinderen weer te mogen zien, maar wordt in die pogingen tegengewerkt omdat het tweetal teveel zou hebben meegemaakt. Zegt de William Schrikker Groep. De kinderen bevinden zich momenteel bij de vriend van Aswintha, maar staan onder toezicht van de William Schrikker Groep.

De landelijk werkende instelling voor jeugdbescherming, jeugdreclassering en pleegzorg richt zich op kinderen met een beperking of chronische ziekte, maar ook op kinderen van ouders met een beperking. Wanneer in de thuissituatie ernstige opvoedingsproblemen ontstaan biedt men hulp, advies en ondersteuning. En dat doen ze al zeventig jaar.

En nu ga ik me pas echt zorgen maken. Vooral als je bedenkt dat ze slechts één, in mijn ogen hoogst bedenkelijk, argument hebben om aan de eis van de man mee te werken. Omdat het hun voogd en vader is… En dat het niet belangrijk is dat de kinderen door hem zijn misbruikt… Dat ze wel ingrijpen als het opnieuw mis gaat…

Ze had volgens haar zeggen zeker zestien keer seks met hem. De verdachte houdt het op drie keer. Haar zusje zegt dat ze één keer door de man is verkracht. Ze huilde en pleegde verzet, maar daar had hij zich niets van aangetrokken. Hij vond het de normaalste zaak van de wereld dat hij met de kinderen naar bed was gegaan. Uit: Leeuwarder Courant, 29 april 2009

Oma moet gewoon niet zeuren. Ze heeft zich immers nooit om de kinderen bekommerd. En dat zegt men terwijl de kleintjes twee weken voor de afgrijselijke moord nog samen met moeder en grootmoeder hadden gegeten. Een gelegenheid die Aswintha aangreep om haar moeder te vertellen dat ze niet oud zou worden. Dat ze waarschijnlijk een gewelddadige dood zou sterven….

Het is overigens geen op zichzelf staand geval. Een moeder uit Hardinxveld-Giessendam die haar achtjarige dochter aanbood voor seks in ruil voor geld wil de voogdij over haar kind terug. Ze werd onlangs vrijgelaten omdat ze door een fout van justitie niet vervolgd kan worden. Tegen de vader van het meisje is twee jaar geëist. Een rechter moet nu beslissen of ze weer naar haar moeder terug mag.

Johnny en Johannes…

In het dorp waar ik loop is het rustig. Een hond probeert indruk op mij te maken. Staat vlak voor mij en laat een indringend gegrom horen. Alsof hij wil zeggen dat ik niet welkom ben. Het zou ook kunnen verklaren waarom er al een poosje iemand naar mij staat te staren. Heel opvallend onopvallend.

Op het schoolplein spelen kinderen buiten. Ze hebben de grootste lol. Zijn zich niet bewust van de man die de omgeving in zich opneemt. Een beeld probeert te krijgen van de gemeenschap die zo vredig lijkt. Waar een scheet van de buurman via het geruchtencircuit al snel tot griepgolf wordt gebombardeerd.

Het is eigenlijk best wel vreemd dat een dorp met minder dan duizend zielen zo’n roerige geschiedenis heeft. Jaren geleden was het dorp landelijk nieuws. Niemand verbaasde zich over het feit dat een flinke politiemacht Johannes senior van zijn bed plukte. Ze hadden het wel verwacht. Omdat de geschiedenis van de man ook een roerige was geweest. Eentje van drugs, wapens en grote sommen zwart geld. En daar moest een einde aan komen.

Het leek daarna weer wat rustiger te worden. Uiterlijke schijn, want als je eenmaal in het circuit zit is het kennelijk moeilijk afscheid nemen van een bepaald milieu. Ben je al snel wat je een draaideurcrimineel zou kunnen noemen. Sterker nog, de vlam sloeg over op Johannes junior. Het gezin bouwde een flinke verzameling op van strafbare feiten. Je zou er een boek over kunnen schrijven.

Misschien wel aangestoken door de enorme publiciteitsgolf zorgde een huisvriend van V. er voor dat het dorp enkele jaren geleden opnieuw in de belangstelling van de landelijke media kwam te staan. De bevolking kreeg met een pyromaan te maken. Op zeker moment moest zelfs het leger er aan te pas komen om de man een halt toe te roepen. En dat gebeurde. Al blijft zelfs nu de vraag open of Johnny de enige is geweest die daar met vuur heeft gespeeld. Hij wel als pyromaan bestempeld mag worden.

Sommige hoofdrolspelers hebben elkaar vorige week opnieuw ontmoet. Op een voor hen geen onbekende plek. In het beklaagdenbankje van de rechtbank in Groningen. Johnny en Johannes junior hebben een waslijst verdachtmakingen aan hun broek hangen. Delicten die ze gedeeltelijk samen zouden hebben gepleegd. Woninginbraken, brandstichtingen, het in bezit hebben van wapens en een wietplantage en een vernieling. Het is niet niks.

De 24-jarige Johnny hoorde zeven jaar tegen zich eisen. Johannes moet, als het aan het OM ligt, zes jaar brommen. En het einde is nog niet in zicht. Omdat de zitting in de avonduren werd geschorst en op 19 april wordt voortgezet. Waarna op 3 mei uitspraak wordt gedaan.

Daarna heeft justitie nog een appeltje met Johannes senior te schillen. Hij wordt verdacht van het in bezit hebben van een kilo cocaїne en wapens, honderden patronen en kilo’s vuurwerk. Ook zou hij in zijn eigen woning hennep hebben geteeld. V. heeft daar tijdens de zitting geen geheim van gemaakt, maar ontkent de rest van de aantijgingen. Tot een vonnis is het in die zaak nog niet gekomen. Omdat twee getuigen wegens meineed zijn aangeklaagd. Een van hen is Johannes junior.

Dom wicht, zielige man…

Ik ben de afgelopen jaren, anders dan sommige andere journalisten, niet elke dag in de rechtbank van Groningen te vinden geweest. Of ik dat zou willen? Iedere keer weer luisteren naar de soms zeer prangende vragen van de rechters? De meest gruwelijke details, het leed dat slachtoffers is aangedaan, snotterende verdachten en de verwijten die de officieren van justitie hen maken?  Het klinkt misschien gek, maar het is net als met humor. Ook het leed ligt bij wijze van spreken op de weg. Het kruist je pad. En daarvoor hoef ik me niet eens bij de ingang van Zittingzaal 14 te melden.

Iets wat mijn pad ook kruiste, is het verhaal van een moeder wier dochter een niet al te prettige ervaring achter de rug heeft met Hyves en MSN. Ze geeft tekst en uitleg en schrijft aan het einde van haar e-mail: ,,Wij zijn er te laat achter gekomen. Dat nemen we onszelf kwalijk. We hadden de signalen moeten zien. Laat dit verhaal daarom een waarschuwing zijn.’’

Ik heb dagen zitten worstelen met de vraag of ik het wel moest doen. Dat had een reden, want ik wist niet of ik het slachtoffer van seksueel misbruik ook als slachtoffer of ongelofelijk dom wicht moest betitelen. Of ik de dader als pedofiel of arme zielepoot moest neerzetten.  Ik ben er nog steeds niet uit. Daarom de feiten zoals ze zijn.

Ineke is vijftien jaar en net als veel van haar leeftijdsgenoten is ze zo’n beetje op elk digitaal netwerk te vinden dat je maar kunt bedenken, zoals bijvoorbeeld Hyves. Je kunt er veel leuke contacten aan overhouden, maar ook vreselijk je hoofd stoten. Dat deed Ineke ook. Op zekere dag wordt ze op Hyves uitgenodigd om vrienden met Albert te worden. Een 21-jarige jongeman die er, gelet op zijn profielfoto, ook nog eens aantrekkelijk uitziet. Ineke accepteert de uitnodiging.

Zonder het te beseffen is ze in het web verstrikt geraakt van een man van 45 jaar die maar een ding wil en dat is seks met jonge meisjes. Daar heeft hij veel voor over. Het duo heeft heel lang contact als er besloten wordt om het wat persoonlijker te maken via MSN. Stukje bij beetje weet Albert zijn ‘vriendin’ zover te krijgen dat ze zich voor de webcam blootgeeft. Letterlijk en figuurlijk wel te verstaan. En vanaf dat moment is er geen weg meer terug. Albert wil haar ontmoeten en als ze daar niet in toestemt, dreigt hij alles aan de ouders van Ineke te vertellen.

De tiener schrikt zich wezenloos als Albert bij haar voor de deur staat. Hij is niet de persoon die ze hoopte te ontmoeten. Ze had hem natuurlijk kunnen afwijzen en de deur voor zijn neus dichtgooien. Dat doet Ineke echter niet. Ze heeft het gevoel dat ze niet meer terug kan en staat toe dat Albert haar seksueel benadert. Het loopt vervolgens gigantisch uit de hand omdat Albert steeds veeleisender wordt. Pas als Ineke op zekere dag thuiskomt van school en compleet instort, komt de waarheid stukje bij beetje naar buiten.

En daar staan we dan weer bij het begin van mijn verhaal. Waarom laat een tiener zich via internet verleiden. Speelt ze stripper voor een man die ze denkt te kennen maar iemand compleet anders blijkt te zijn. Slachtoffer of dom wicht? Waarom vergrijpt een man van middelbare leeftijd zich aan een minderjarige terwijl hij wel weet dat hij zich op een uiterst glibberig pad begeeft. Is hij een zielig figuur of een doorgewinterde pedofiel die precies weet hoe hij zijn slachtoffers moet bespelen?  U mag het zeggen…

HIV-zaak moet over…

De Hoge Raad heeft geoordeeld dat het hoger beroep in de geruchtmakende Groninger hiv-zaak opnieuw moet worden behandeld omdat nog onvoldoende is uitgesloten dat ieder slachtoffer zijn hiv-besmetting ook via onbeschermde seks had kunnen oplopen.

De verdachten organiseerden in 2005 en 2006 in Groningen en in Scharmer seksfeestjes voor homoseksuele mannen. Deelnemers werden uitgenodigd via internet en homo-ontmoetingsplaatsen. Op de feestjes hadden aanwezige mannen beschermde of onbeschermde seks met elkaar. De beide verdachten Peter M. en Hans J. waren drager van het aids veroorzakende hiv-virus en waren hiervan op de hoogte. Verdachte Peter M. opperde het plan andere mannen bewust met hiv te besmetten met het doel binnen deze besmette groep met mannen onbekommerde seks te kunnen hebben. Dit plan hebben ze vervolgens uitgevoerd. Vanaf augustus 2005 zijn vier mannen tegen hun wil en zonder dit te weten geïnjecteerd met het hiv-geïnfecteerde bloed van verdachte Hans J. Alle vier zijn zij in de betreffende periode daadwerkelijk met hiv geïnfecteerd geraakt.

De rechtbank Groningen veroordeelde in november 2008 de beide verdachten tot respectievelijk negen jaar en vijf jaar gevangenisstraf voor onder meer poging tot zware mishandeling met voorbedachte rade.  Het hof in Leeuwarden sprak op 22 januari 2010 straffen uit van respectievelijk twaalf (Peter M) en negen jaar (Hans J.) cel uit voor onder meer zware mishandeling met voorbedachten rade. Volgens het hof is het niet bij een poging tot zware mishandeling gebleven, maar is bewezen dat de verdachten door het injecteren met besmet bloed de hiv-besmetting van de slachtoffers daadwerkelijk hebben veroorzaakt. Men vindt dat er daadwerkelijk een direct verband bestaat tussen het injecteren en de hiv-besmetting. Volgens het hof kan voldoende worden uitgesloten dat de vier slachtoffers besmet zijn geraakt door de onbeschermde seksuele contacten die zij met de verdachten en/of anderen op de seksfeesten hebben gehad. Het hof heeft daarbij overwogen dat in het algemeen de kans op besmetting door injectie veel groter is dan door onbeschermde seks.

De verdachten hebben daarna beroep in cassatie aangetekend. Zij maakten bezwaar tegen het door het hof vastgestelde causale verband tussen de injecties met geïnfecteerd bloed en de hiv-besmetting van de slachtoffers. Advocaat-generaal Silvis heeft de Hoge Raad vorig jaar geadviseerd deze klacht ongegrond te verklaren.

De uitspraak van de Hoge Raad luidt als volgt:

Het gaat hier om een uitzonderlijk geval waarin onzeker is of het gedrag van de verdachten (het injecteren met besmet bloed) de hiv-besmetting van de slachtoffers heeft veroorzaakt of dat die besmetting het gevolg is van onbeschermde seks met anderen. Het hof heeft vastgesteld dat in algemene zin de kans op besmetting met hiv door injecties met geïnfecteerd bloed veel groter is dan de kans dat dit via onbeschermde seks gebeurt. Dat levert wel het vermoeden op dat de verdachten de besmetting hebben veroorzaakt. Maar het hof heeft niet vastgesteld dat het hoogst onwaarschijnlijk is dat de hiv-besmetting van ieder van de slachtoffers het gevolg is van onbeschermde seks met een besmet persoon. Dat de kans op hiv-besmetting door seks met derden veel kleiner is dan de kans op besmetting door het injecteren door de verdachten, betekent nog niet dat het hoogst onwaarschijnlijk is dat de besmetting het gevolg is van onbeschermde seks. Het hof heeft dus nog onvoldoende uitgesloten dat ieder slachtoffer zijn hiv-besmetting ook via onbeschermde seks had kunnen oplopen. Dat moet alsnog worden onderzocht. Daarom wordt de uitspraak van het hof Leeuwarden vernietigd.

De Hoge Raad merkt nog op dat onzekerheid over het noodzakelijke causale verband tussen de gedraging van een verdachte en het voltooide delict meestal geen probleem zal zijn om een poging tot dat delict aan te nemen.

Gevolg van deze uitspraak is dat beide zaken opnieuw behandeld moeten worden, ditmaal door het hof Arnhem.

Bron: www.rechtspraak.nl

Naastenliefde…

Het is een buurt zoals zovelen. Niks bijzonders. Een leuk speeltuintje. Kindvriendelijk. De helft van een dubbel huis. Een gezin met tien kinderen. Het is echter allemaal een stuk minder vrolijker dan het lijkt. Achter de voordeur heeft zich de afgelopen jaren namelijk een drama voltrokken. Twee van de kinderen zijn misbruikt. Door hun vader.

Men spreekt er schande van. Te triest voor woorden. Maar twee slachtoffers? Daar gelooft niemand wat van. Er zijn er meer. Die durven echter niks te zeggen. Dat is de algemene indruk. Eind mei wordt de man opgepakt. Hij zit in de gevangenis. Tijd genoeg om na te denken. Niet alleen over zijn eigen toekomst, maar ook over die van zijn kroost. Waar hij niet met zijn vingers van af kon blijven.

Zijn kinderen willen niets meer met hem te maken hebben. Zijn vrouw, in blijde verwachting van het volgende kind, heeft aangekondigd van hem te willen scheiden. Ze heeft van niets geweten. Zegt ze. Onzin volgens buurtgenoten. Er sliepen regelmatig kinderen in het echtelijk bed. Daar is vast meer gebeurd. Denkt men te weten.

Binnen de kerkelijke gemeente hult men zich in stilzwijgen. Een enkeling fluistert dat het verdwaalde schaap uit de kudde dreigt te worden verstoten. Sterker nog,  zijn zo geregeld lijkend leventje te verliezen. Het huis staat inmiddels te koop.

Er wordt twintig maanden tegen de man geëist. Tien maanden daarvan zijn voorwaardelijk. En ook moet hij een klinische behandeling krijgen. Want dat de man hulp nodig heeft? Dat is wel duidelijk.

Verkrachters, mishandelaars en ontuchtplegers moeten voortaan altijd de cel in. Tot nu toe konden ze nog wegkomen met een taakstraf, maar daar gaan minister Opstelten en staatssecretaris Teeven wat aan doen.  Ze vinden die misdrijven te ‘ingrijpend en traumatisch voor de slachtoffers’ om daders in plantsoenperkjes aan het schoffelen te zetten.

Hoe lang iemand ook gestraft wordt, de slachtoffers zullen er niet veel meer aan hebben dan een stukje genoegdoening. Seksueel misbruik heeft namelijk een verwoestend effect. Om met de woorden van een Ten Boerster te spreken: ,,Het moet verschrikkelijk zijn. Alsof je in botsing komt met een rijdende trein. In een oogwenk is je hele leven verknald. En dan heb ik het niet alleen over het slachtoffer.’’