Borrelende lava…

Bas is een kereltje van een jaar of vijf. Het is een kereltje zoals zovelen. Beweegt zich onopvallend tussen de andere kinderen. Is het typische voorbeeld van dertien in een dozijn. De blonde krullenkop is, zonder aanwijsbare redenen, constant het middelpunt van pesterijen. En het is meestal Kareltje die zich daar schuldig aan maakt.

Vaak zijn het kleine pesterijtjes zoals het afpakken van zijn schooltas. Spullen door de klas gooien of zijn jas van de kapstok halen en ergens anders verstoppen. Ook als het duo de basisschool is ontgroeid, ze de leeftijd hebben bereikt dat het vrouwelijke geslacht in beeld komt, zelfs dan kan Karel het niet laten om Bas op de huid te zitten. De notoire pestkop weet er altijd mee weg te komen.

Op zekere dag is het echter genoeg geweest. Bas pikt het niet meer. Als Karel hem voor de zoveelste keer heeft uitgedaagd, slaan de stoppen door. Alle opgekropte woede komt naar boven. Als borrelende lava uit een slapende vulkaan. Karel stond op dat moment te dicht bij de krater van de ontwakende reus. Hij komt ten val en raakt gewond. Het had niet mogen gebeuren maar het is zo gelopen. Sterker nog, het was onvermijdelijk.

Bas is nog maar negentien lentes jong als hij zich voor de mishandeling moet verantwoorden. Dan vertelt hij ook over de verschrikkelijke gevolgen die pesterijen kunnen veroorzaken. Tot aan zelfmoord toe. Daar zijn voorbeelden genoeg van. Er is begrip voor het feit dat Bas van zich af heeft gemept. Omdat Karel nou niet bepaald bekend staat als het lieverdje van het dorp.

Eigenlijk moest het wel een keer mis gaan zeggen velen nu. Wat raar dan dat ze dat niet eerder hebben ingezien. Karel tot de orde hebben geroepen voor hij een pak slaag kreeg waar hij weken later de pijn nog van heeft gevoeld. Hij zal het wel uit zijn hoofd laten om zich een tweede keer zo dicht bij de krater te wagen. Kent nu de kracht van het gevaar dat daar op hem loert.

 

 

Je naam is slechts een stuk lint…

Een dag na de uitbarsting van zinloos geweld in het doorgaans zo rustige Haren is in Den Haag de Dag Herdenken Geweldslachtoffers (DHG) gehouden. Een initiatief van drie lotgenotenorganisaties, te weten Stichting Aandacht Doet Spreken (ADS), Vereniging Ouders van een Vermoord Kind (VOVK) en Vereniging Veiligheid Respect en Solidariteit (VVRS).

Het was weer een dag van samen herdenken, troost met muziek, twee minuten stilte en ballonnen oplaten om daarna een tocht te maken waarbij linten werden gedragen door nabestaanden, vrienden, genodigden en vrijwilligers.

Elk jaar komen er weer namen bij. Het lint wordt steeds langer. Een van de mensen die ook in de residentie aanwezig was is Ayla Heiden, moeder van de vorig jaar gruwelijk om het leven gebrachte Aswintha Dijkstra uit Sneek. Hieronder haar verhaal van deze gedenkwaardige en emotionele dag.

‘De hele week leef je er naar toe. De nachten worden slechter. Je slaapt bijna niet, kampt met  buikpijn en diarree. Je voelt je misselijk, niet wetend waar je met je gevoelens heen moet. De hele week al vreemd, dwars en nukkig. Agenten op Twitter de pan uitvegen middels lelijke opmerkingen. Het is immers ook hun schuld dat ze dood is. Ik kan het niet verkroppen dat ze dat hebben toegestaan. Waarom grepen ze niet eerder in. Dat is een groot stuk onmacht waar ik in leef. De sterke arm die ons moet beschermen, laat ons soms gewoon afslachten. Waarom, waarom, waarom, schreeuwt mijn hart.

Even voor acht uur in de ochtend stap ik in de bus van de VVRS, een organisatie voor nabestaanden van geweldslachtoffers en slachtoffers van willekeurig geweld.  Rond kwart voor elf waren we in Den Haag bij de grote kerk. Ik stond bij de ingang van de grote kerk om te zien wie er allemaal binnen kwamen. Opeens stond ik oog in oog met VVD-voorman Mark Rutte en de burgervader van  Den Haag. Een klein ogenblik weet ik hun aandacht te trekken en merk dat het ook gewone mensen zijn. Hun betrokkenheid is geweldig. Je hebt een beetje het gevoel dat je er niet alleen voor staat. Dat geeft mij als burger weer wat moed.

Toen we allemaal binnen waren nam Jack Keizer het woord. Hij is verbonden aan de VOVK, maar tevens vader van een vermoord kind. Later stak Rutte de kaars aan als symbool voor alle geweldslachtoffers. Gedichten werden voorgelezen en er werden liedjes ten hore gebracht. Het was indrukwekkend. Ook staatssecretaris van Veiligheid en Justitie Fred Teeven sprak enkele woorden. ‘We zijn op de goede weg maar zijn er nog lang niet’, vertelde hij. Een zin die niet snel vergeten zal worden.

Toen iedereen naar buiten ging om zich op te stellen voor de tocht met de linten, ben ik richting Teeven gegaan. Ik vroeg of hij met mij op de foto wilde. Dat was geen probleem. Hij vroeg of ik ook iemand had verloren en ik vertelde hem vervolgens van Aswintha en wat er allemaal fout was gegaan. Dat de begrafenisondernemer mijn inboedel in beslag wilde nemen, omdat de man zijn geld wilde hebben. Dat ik dat heel begrijpelijk vond, maar dat ook ik op mijn geld moet wachten. En dat dit lang duurt omdat het Openbaar Ministerie in cassatie is gegaan. Waardoor het nu dus nog langer zal duren. Ik heb Teeven gevraagd of dat niet anders kon. Heb hem verteld dat mijn advocaat Richard Korver er achteraan is geweest en dat het nu rustig was. Teeven zei dat hij van de zaak Aswintha wist en dat Korver mocht bellen als hij er niet uit mocht komen.

Aswintha haar naam stond op lint vijf, die van mijn vermoorde broer op lint acht. Even later waren we onderweg. En dan hoor je de verhalen van mensen hoe hun dierbaren om het leven zijn gekomen. Vreselijke verhalen. Wat me dan vaak steekt is dat de meeste daders van een moord vaak binnen vier jaar weer buiten staan. Ik had het er moeilijk mee. Dat dragen van het lint. Kon wel schreeuwen en gillen. Er was veel politie op straat. Ja, hier wel. Als jullie beter hadden opgepast had ik hier niet hoeven lopen. Ik denk dat ik de politie nooit weer zal vertrouwen.

Het was moeilijk om met de naam van Aswintha op het lint te gaan lopen. Het deed me denken aan de tijd dat ze nog klein was. Aan de tijd dat ik haar als baby droeg, als peutertje leerde lopen. Haar kleine handje in de mijne. Nu ze is vermoord mag ik haar naam op het lint dragen.

Er was veel belangstelling in het centrum. Veel mensen die foto’s maakten. Er waren zelfs mensen die dwars door de stoet liepen en totaal geen respect toonden. Zo zie je maar weer. Ieder mens leeft voor zichzelf. Toen we weer bij de grote kerk aankwamen en de linten opgerold werden dacht ik; tot volgend jaar meid. Dan gaan we weer wandelen. Al kan jouw hand dan ook niet in de mijne liggen.

Eenmaal thuis was ik erg moe. Het was een sombere, maar toch ook fijne dag. Eigenlijk hoorden we daar niet te zijn. Moorden is zo zinloos…… De leegte die het veroorzaakt. Daders worden in de watten gelegd en de nabestaanden moeten maar zien hoe ze zich redden. We zijn echter een sterk volk en ja, we weten ook dat er vooruitgang wordt geboekt. Al is de weg er heen zwaar en emotioneel. Je naam is slechts een stuk lint. Maar we doen het voor onze geliefden die bruut zijn afgeslacht. Waaronder mijn dochter Aswintha en broer Rinze.

Zie ook: Mijn dochter is afgeslachtMoord als leermoment en Bizarre realiteit 

Zware mishandeling…

Wat er ook aan vooraf is gegaan en welke bedenkelijke rol het slachtoffer misschien ook gespeeld zou kunnen hebben, waar halen mensen het recht vandaan om op anderen in te hakken? En toch gebeurt het telkens weer. Zinloos geweld.

De politie heeft donderdagnacht op het Cascadeplein in Groningen drie jongemannen aangehouden voor openlijke geweldpleging. Het trio, een 18-jarige man uit Almelo, een 19-jarige man uit Wezep en een 19-jarige man uit Meppel, wordt verdacht van betrokkenheid bij een forse mishandeling van een 20-jarige man uit Assen.

De mannen konden vlak na het incident worden ingerekend. De politie reageerde op een melding van een beveiligingsman dat twee groepen met elkaar de confrontatie zochten. De beveiliger was er vervolgens getuige van dat de Assenaar door meerdere personen werd geslagen en geschopt.

Zelfs toen de Assenaar bewusteloos op de grond lag, werd hij tegen lichaam en hoofd geschopt. De beveiligingsman wist vervolgens met zijn gecertificeerde hond de groepen te scheiden en het slachtoffer te ontzetten. Tijdens zijn optreden werd de verdachte uit Meppel door de hond gebeten. Ook een tweede persoon liep een bijtwond op in zijn hand.

De drie verdachten werden kort na het incident op het Cascadeplein aangetroffen en aangehouden. Alle drie werden in een cel ingesloten. Het slachtoffer werd voor nader onderzoek naar het ziekenhuis gebracht. De Assenaar heeft in ieder geval een zware hersenschudding door het geweld opgelopen. De politie sluit meer aanhoudingen in deze zaak niet uit. De verdachten worden door de politie gehoord.

Eigen rechter spelen. Veel mensen zouden het maar al te graag willen omdat ze ons rechtssysteem te soft vinden. Maar oordelen, veroordelen en het vonnis meteen maar voltrekken? Die handelswijze is niet aan de burger toebedeeld. Daar hebben we in Nederland andere instrumenten voor.

Voor meer politienieuws zie Politie.nl

 

Ome Kees is boos…

Ome Kees was ongelofelijk boos. Hij begreep niets meer van de wereld toen de politie bij hem op de stoep stond en hem oppakte op verdenking van het misbruiken van zijn nichtjes. Hij was de wanhoop nabij. De ontuchtige handelingen die hem werden verweten, had hij altijd als liefdevol geknuffel tussen familieleden beschouwd. Justitie had daar hele andere gedachten over en dat heeft Ome Kees geweten.

Tijdens zijn voorarrest werd hem duidelijk wat hem allemaal ten laste werd gelegd en dat was niet niks. Hij was zich rot geschrokken maar kon zich niet voorstellen dat ‘zijn lieve nichtjes’ hem als ontuchtpleger betitelden. Ome Kees stuurde vanuit de gevangenis zelfs brieven naar de minderjarige kinderen om hen te bewegen de aanklacht in te trekken. Dat deden ze niet. Er was teveel gebeurd. Zelfs in het ouderlijk huis waren ze niet veilig voor de graaiende handen van hun oom. Toen een van de meisjes had aangegeven dat ze het helemaal niet prettig vond dat oom samen met haar in bad stond en haar overal betastte, vond hij dat zelfs vreemd. Ze moest zich niet aanstellen. Hij zou haar wel even over haar schaamtegevoel heen helpen. ,,Ze had niets om voor zich te schamen. Voor een meisje van haar leeftijd had ze zelfs een wulps lichaam en mooie borsten. Ik mocht daar graag naar kijken’’, aldus Ome Kees.

Dat hij haar op een gegeven moment zelfs geld had geboden om haar een keer naakt te zien, was volgens hem niet meer dan een plagerijtje geweest. ,,Dat had ze namelijk toch niet gedaan’’, zei hij. Toen de rechtbank Ome Kees vroeg wat een meisje van twaalf met een opmerking moet als ‘wat ben je mooi en wat heb je een wulps lichaam’, gaf de man als antwoord; ,,Iedere dame vindt het toch leuk als ze een complimentje over haar uiterlijk krijgt?’’

Hoe dan ook, Ome Kees was boos. Hij vond dat de meisjes het maar hadden moeten aangeven als ze zijn toenaderingen niet op prijs stelden. Dat was niet gebeurd en dus vond hij eigenlijk dat hij niets verkeerds had gedaan. Justitie was ook boos en wel omdat Ome Kees niet bijtijds had ingezien dat hij met zijn vingers van de meisjes had moeten afblijven. En net zoals voor veel andere verdachten geldt die in de afgelopen jaren voor soortgelijke delicten in het beklaagdenbankje hebben gezeten en bestraft zijn, moest ook Ome Kees boeten.

Hij heeft na de rechtszitting een poosje de tijd gehad om in alle rust over zijn zonden na te denken en uiteindelijk ingezien dat het niet door de beugel kon wat hij had gedaan. Zijn boosheid heeft plaatsgemaakt voor spijt, berouw en hoop. Hoop dat de beide kinderen er geen blijvend psychisch letsel aan over zullen houden…

En dan hoor je weer een nieuw voorval. Van een vader die zijn zoons met geweld dreigt. Als ze hun zusjes niet te grazen nemen. En dan stel ik mezelf opnieuw de vraag. Is er eigenlijk nog wel hoop? Voor al die kinderen. En voor de zieke geesten die zich aan hen vergrijpen.

Slachtoffers op stoel rechter?

Slachtoffers van zware gewelds- en zedenmisdrijven moeten tijdens een proces alles kunnen zeggen. Zo zouden ze zich bijvoorbeeld moeten kunnen uitlaten over de behandeling van de politie en aangeven welke straf de dader van een delict in hun ogen behoort te krijgen. Dat is althans de mening van de Tweede Kamer. Sterker nog, stel dat een slachtoffer daar zelf niet toe in staat is, dan moet zijn of haar buurman als woordvoerder kunnen optreden.

Staatssecretaris Fred Teeven (VVD) van Justitie geeft slachtoffers wel meer mogelijkheden om in de rechtbank hun zegje te doen. Kennelijk vindt zijn partij dat nog niet ver genoeg gaan en dus moet het spreekrecht uitgebreid worden. Het is eigenlijk wel bijzonder dat de Kamer er vervolgens nog een schepje bovenop doet.

Stel u bent slachtoffer van een inbraak waarbij u een pak rammel oploopt. Zou u dan naar de rechtbank gaan en zeggen dat de dader tien jaar de cel in moet?

Ander geval. U wordt op straat door twee mannen beroofd en dusdanig mishandeld dat u er blijvend letsel aan overhoudt. Welke straf moeten de geweldsplegers dan krijgen? Misschien wel dezelfde behandeling? Of een openbare steniging zoals ze het in sommige Islamitische landen doen? Bent u voor castratie als iemand een zedenmisdrijf begaat?

Persoonlijk vind ik het een heel eng idee dat de burger een dergelijke positie zouden kunnen krijgen. Daar hebben we toch het OM voor? Stelt u zich eens voor dat de rechtbank anders beslist. En slachtoffers uiteindelijk teleurgesteld afdruipen. Wat hebben we dan bereikt? Helemaal niets.

Het CDA twijfelt. Omdat men van mening is dat eerst de schuldvraag moet vaststaan. Maar goed, ik ben democratisch. En dus nieuwsgierig hoe mijn volgers daar over denken. Geef uw mening…

Overval in mijn ‘achtertuin’…

Moord en doodslag, overvallen en inbraken? Ach, dat soort dingen gebeuren alleen maar in de grote stad. Nog niet zo lang geleden probeerde ik iemand wijs te maken dat je je leven niet meer zeker bent op het moment dat je de voordeur achter je dicht gooit. En dan krijg je een paar dagen het bericht onder de ogen dat de amusementshal op het Molenbergplein in Delfzijl zondagavond door een vijftal mannen is overvallen. Nog net niet in mijn achtertuin, maar toch…

Het stel kwam rond elf uur het pand binnen. De gemaskerde dieven bedreigden twee personeelsleden en vijf gasten met een vuurwapen. De aanwezigen werden in een hoek van de zaak gedreven en gekneveld. Ze liepen vervolgens naar de kantoorruimte van de zaak. Het stel had het voorzien op de inhoud van de kluis. Tijdens de overval werden de gasten ook van hun waardevolle spullen beroofd. Na ongeveer een half uur vertrokken de overvallers met een aanzienlijke buit. Tijdens hun vlucht verloren ze een gedeelte van de buit. Het personeel zag toen kans om de politie te waarschuwen.

Bij een zoektocht in de omgeving trof de politie een donkere personenauto aan op de Juisterrif in Delfzijl. De auto stond er onbeheerd en met draaiende motor. Omdat de politie vermoedt dat de auto met de overval te maken heeft gehad, werd het voertuig in beslag genomen Het onderzoek naar de overvallers is vooralsnog zonder resultaat gebleven. Niemand is tijdens de overval gewond geraakt, al zat de schrik er na afloop behoorlijk in. Volgens de eerste berichten waren alle overvallers donkere mannen en spraken ze onderling in een Zuid-Amerikaanse taal. De politie beschikt over duidelijke bewakingsbeelden.

Het roofcoördinatieteam van Delfzijl stelt een onderzoek in naar de overval. De politie is op zoek naar mensen die getuige zijn geweest van dit incident of mogelijk meer weten over de overval. Zij kunnen bellen op het telefoonnummer 0900-8844 (lokaal tarief) of met Meld Misdaad Anoniem op 0800-7000.