De grens bereikt, het geduld is op…

Ze is vrienden met president Putin van Rusland, heeft een aanbod liggen om bij de politie te komen werken, noemt zichzelf boodschapper van God en beoogd nieuwe president van Zuid-Afrika. Ze wordt al jarenlang door de Russiche geheime dienst gevolgd en denkt dat minister-president Mark Rutte en ik een soort van samenwerkingsverband hebben om haar van het leven te beroven.

Ja, ze vertelt dat koningin Maxima speciaal naar haar woonplaats is gekomen om haar te intimideren, zegt dat de AIVD haar in een inrichting heeft laten plaatsen om daar corruptie en mishandeling aan te pakken en loopt daar en passant tegen een internationale drugsbende aan.

Lees meer »

Oordeel en veroordeel…

Er wordt me verweten dat ik een van ontucht verdachte zanger al heb veroordeeld voordat de rechtbank dit heeft kunnen doen. Mijn misdaad? Ik heb zijn naam voluit in een verhaal genoemd.Dat had ik natuurlijk niet mogen doen. Volgens de reagluurder althans. In grote lijnen ben ik het wel met hem eens. Ga ik inderdaad niet verder dan het noemen van de voornaam plus de eerste letter van zijn achternaam.

Het is me wel vaker overkomen dat mensen me wilden villen omdat ik iemand alleen nog maar bij zijn voornaam had genoemd. Meestal ging het dan om een inwoner van een klein dorp. En ja, dan is de kans vrij groot dat men snel in de smiezen heeft om wie het gaat. Maar moet je daarom clementie hebben met de dader/verdachte? Dacht het toch niet. Het gaat niet op om de boodschapper af te schieten.

De grote vraag in het geval waarin men mij op de stoel van de rechter heeft geplaatst, is in mijn opinie minder ingewikkeld dan de reagluurder denkt. Het maakt namelijk helemaal niets uit of je de achternaam weglaat. De man is dusdanig bekend dat het volkomen zinloos is om voor de constructie te kiezen die ik meestal hanteer.

In de door mij beschreven zaak had ik voor de volgende zin kunnen kiezen: ‘Voor de rechtbank in Groningen is drie jaar cel geëist tegen volkszanger Ard E. uit Harkstede, onder meer bekend geworden van het nummer ‘Meisjelief met je rode rok.’  Wat denkt u. Hoeveel tijd zou de weldenkende Groninger nodig hebben om te ontdekken wie hiermee wordt bedoelt?

In de rechtszaal doet men tijdens openbare zittingen ook niet erg geheimzinnig over voor- en achternamen. Eigenlijk wordt het recht op privacy daar dus al verkwanseld. Daar komt nog bij dat een verdachte die een publiek figuur is, meer inbreuk op zijn of haar privacy moet tolereren.

Als je als publiek figuur de fout in gaat, weet je dat je daarmee in de media komt. Dus zoek je de publiciteit zelf op.  En de journalistiek? Die is al heel lang niet consequent meer in de bescherming van de privacy. De ene keer wel een balkje, een andere keer niet. Soms wel een volledige naam en dan weer niet.

In de toekomst zal ik me gewoon weer beperken tot het noemen van een voornaam en de eerste letter van de achternaam van een verdachte. Behalve als het om bijvoorbeeld kickbokser Badr H. of voetballer Ruud G. zou gaan. Dan hoeven ze niet op mijn bescherming te rekenen.

Sandra en ‘de Turk…’

Hoe raar het ook klinkt, ik mag nog altijd heel graag de avonturen van Suske en Wiske lezen. Er is geen mysterie zo groot of ze lossen het op. Om al het geboefte afdoende te kunnen bestrijden hebben ze professor Barabas, de niet bijster intelligente ijdeltuit Lambik, mannetjesputter en dommekracht Jerom en lantaarnpaal Sidonia achter de hand.

Als ik het zoveelste avontuur met smaak heb verorberd, leun ik tevreden achterover.  De papieren crimefighters hebben het weer geflikt. Was de realiteit maar zo simpel. Kon je elke misdaad maar in een boek proppen waar uiteindelijk een happy ending uit rolt. De werkelijkheid is echter anders. De Suske’s en Wiske’s van onze tijd hebben hun handen meer dan vol aan het gespuis.

Gelukkig komen er steeds meer technieken die het mogelijk maken om ogenschijnlijk onoplosbare misdaden toch opgelost te krijgen. Het DNA-onderzoek in de zaak Marianne Vaatstra is daar een mooi voorbeeld van.

Dat is ook de reden geweest waarom de vader van Sandra Ilona Kalk uit Kolham  wil dat Justitie de zaak van zijn dochter nog eens tegen het daglicht houdt. Hij heeft het al eerder geprobeerd maar geeft het kennelijk nog niet op.

Sandra was zeventien jaar toen zij om het leven werd gebracht. Op 31 juli 1998 werd ze gevonden. Bij een bosperceel aan de Knijpslaan in Kolham langs de A7. Gekneveld, naakt en met een sok in haar mond. Verkracht en tot twee keer toe van dichtbij door het hoofd geschoten.

Op haar lichaam werden destijds een vijftal haren aangetroffen. Die konden toen niet onderzocht worden. Met de huidige technieken zou daar nu een DNA-profiel uit kunnen worden vastgesteld. Kan er wellicht een einde aan alle onzekerheid worden gemaakt.

Justitie twijfelt nog. Omdat men een jaar na de moord al heeft geroepen dat de zaak was opgelost. Omdat aan de hand van DNA-onderzoek voor meer dan 99 procent vast was komen te staan dat Mutlu Harman als hoofdverdachte kon worden  beschouwd.

Het onderzoek werd uitgevoerd om meer duidelijkheid te krijgen over het aandeel van twee andere verdachten. De conclusie luidde dat spermasporen op het lichaam van Sandra afkomstig waren van Harman. De Turk sneuvelde enkele weken na de moord tijdens een vuurgevecht met de politie. Een arrestatieteam probeerde hem in Martenshoek op te pakken omdat Harman iemand had gegijzeld die een verklaring over de moord wilde afleggen.

Zeven jaar geleden werd in de binnenstad van Groningen de toen 38-jarige Soedanees Emad Madani doodgeschoten. Volgens Sandra’s vader Johnny was de schutter, een man met een Nederlandse achtergrond en een Turks paspoort,  bij de dood van zijn dochter betrokken.

En zo leven er nog wel wat vragen bij de nabestaanden. Net zoals de familie Vaatstra die heeft. En alle andere mensen die iets dergelijks is overkomen. Die hun boek ook wel eens willen afsluiten. Al zal er dan ook nooit een happy ending kunnen volgen.

Het Openbaar Ministerie heeft het dossier over de moord op Sandra inmiddels opgevraagd. Een onafhankelijke ‘zaaksofficier’ zal het opnieuw tegen het licht houden. Volgens een woordvoerder van het OM gaat het om iemand die destijds niet bij het onderzoek betrokken is geweest. 

Jailhouse Rock…

ardeggensHij speelde een rolletje in de televisieserie Pommetje Horlepiep, kreeg enige bekendheid met het nummer Meisjelief met je rode rok en stond donderdag opnieuw in de schijnwerpers. Van een show was deze keer echter geen sprake. Volkszanger Ard Eggens heeft volgens het Openbaar Ministerie meer noten op zang dan we aanvankelijk voor mogelijk hadden gehouden.  Zijn podium bevond zich donderdag aan de Ossenmarkt in Groningen. In Zittingzaal 14 van de rechtbank om precies te zijn. Dat je als artiest een bepaalde status hebt telt niet op de eerste verdieping van het ‘theater van de rechtspraak.’ Als je in het beklaagdenbankje zit ben je op z’n minst verdacht. Weliswaar onschuldig tot het moment dat de rechtbank je daadwerkelijk heeft veroordeeld maar toch.

De Officier van Justitie vindt dat er genoeg aanleiding is om de zanger een toontje lager te laten zingen. Omdat hij op een ’grove en respectloze manier’ misbruik heeft gemaakt van een puber die zijn eigen seksualiteit nog moest ontdekken.

Er wordt Eggens verweten dat hij over een lange periode meerdere keren ontuchtige handelingen met een 13-jarige jongen heeft gepleegd. Dat zou zich in de woning van Eggens in Harkstede hebben afgespeeld. De knaap woonde daar destijds ook. Aanvankelijk leek de puber de escapades niet erg te vinden. Naarmate de tijd verstreek begon bij hem echter het besef door te dringen dat er iets niet klopte. Dat er dingen gebeurden die helemaal niet konden of mochten.

De zanger ontkende tijdens de zitting in alle toonaarden dat hij de jongen heeft misbruikt. Dat het hele verhaal aan het brein van de tiener is ontsproten. Dat hij het slachtoffer van een complot is geworden. Stel nu eens dat dit het geval is. Wie zou er dan baat bij kunnen hebben om de zanger pootje te lichten? Zo imposant is zijn muzikale CV nu ook weer niet. Ik kan maar op één iemand komen en dat is het vermeende slachtoffer.

Het Openbaar Ministerie (OM) is in ieder geval van mening dat Eggens zijn verantwoordelijkheid als volwassene niet heeft genomen. Dat hij iemand heeft misbruikt uit een kwetsbare leeftijdsgroep die door de wetgever tegen dit soort zaken beschermd dient te worden. En om die reden eist men drie jaar cel.

Tegen een medeverdachte is een taakstraf van honderd uur geëist. De man heeft toegegeven tot twee keer toe aan een triootje te hebben deelgenomen waarbij ook Eggens aanwezig was. Een verklaring die lijnrecht tegenover die van de zanger staat en dus bestaat er twijfel over diens uitspraken.

De advocaat van Eggens is van mening dat er te weinig ondersteunend bewijs is en vindt dat zijn cliënt moet worden vrijgesproken. Wat de uitspraak over veertien dagen ook zal zijn, de reputatie van de volkszanger is aan gort geslagen. De man die als kleuter voor een snoepje in stad-Groninger winkels stond te zingen mag zich, als het aan het OM ligt, binnenkort op het nummer Jailhouse Rock uitleven.

UPDATE 13 DECEMBER 2012

De rechtbank in Groningen heeft de zanger vandaag tot 18 maanden cel veroordeeld. De man tegen wie 100 uur werkstraf was geëist is vrijgesproken.

Ouderdom en criminaliteit…

Er wordt steeds maar gepraat over de verregaande vergrijzing in ons land. Daar wordt over het algemeen met veel zorg over gesproken. Tja, waarom gaan we ook niet eerder dood met z’n allen.

De AOW wordt veel te duur en er moet meer geld in de gezondheidszorg worden gestoken. Al die kwijlende en door Alzheimer aangetaste oudjes moet je natuurlijk wel op de been zien te houden. Die breng je niet even naar de dokter om ze, net als bij een hond of kat, met een spuitje uit hun lijden te verlossen.

Maar geen nood mensen, er is hoop. Oud worden heeft namelijk zo zijn voordelen. En de mooiste is nog wel dat al die grijsaards er mede-verantwoordelijk voor zijn dat de geregistreerde criminaliteit de laatste jaren is afgenomen. Is dat nou geen mooi cadeau? Vooral vermogensdelicten zoals diefstal en inbraak lopen terug. Maar ja, waar moet het dievengilde de brave burgers dan ook nog van beroven? Ze worden immers al door de overheid uitgeknepen.

Gelukkig is er nog zoiets als de jeugd die de toekomst van onze planeet in handen heeft. U weet wel, van die raddraaiers die een dorp slopen als ze naar een feestje willen. En vervolgens enkele honderden euro’s aan boete krijgen opgelegd.

Een bedrag dat ongeveer gelijk ligt aan dat van een paar keer nodeloos claxoneren. U zult het niet geloven, maar de jeugdcriminaliteit neemt af. En het wordt nog fraaier. Ook dat hebben we aan de vergrijzing te danken.

Iets wat eveneens meespeelt is het feit dat burgers zich steeds vaker en beter beveiligen. En dan heb ik het niet alleen over de honkbalknuppel onder het bed waarmee je een inbreker de hersens kunt inslaan. Al geef ik toe dat het wel in hoge mate ontmoedigend moet werken voor eventuele aspirant-boeven.

Ondanks de gedaalde criminaliteit is het gevoel van onveiligheid bij veel mensen niet afgenomen. Dat komt deels omdat wij burgers lang niet alles pikken wat we vroeger nog tolereerden.

Ik vraag me trouwens af waarom dat alleen maar voor de gewone dief geldt. Of zijn we in vergelijking met de zuidelijke landen nog veel te tolerant voor onze keurig in het driedelig pak gestoken geldgraaiers. Mensen die, zoals de laatste tijd maar weer is gebleken, er lustig op los frauderen en in sommige gevallen met een leuk wachtgeldje naar huis worden gestuurd.  Zo’n loonstrookje waar je als AOW-er een moord voor zou plegen…

Dood aan de boodschapper…

‘Hallo, ik ben Marion en ik wil mijn beklag doen over de manier waarop u omgaat met mensen die bij misbruik betrokken zijn geraakt. En dan met name hoe u de daders neerzet.

Beseft u wel wat u aanricht door  dit soort zaken uitvoerig in de media te brengen? Weet u wel hoeveel schade u de familie berokkent die hiermee geconfronteerd wordt. Heeft u er wel eens aan gedacht wat dit voor de verdachten betekent? Ze kunnen zich nergens meer vertonen. En dan zwijgen we nog maar over hun partners.

Waarom worden dit soort zaken altijd zo breed uitgemeten in het nieuws gezet? Krijgt u er een kick van om anderen pijn te doen? Weet u wel hoe vaak misbruik voor komt? Bijna net zo vaak als spieken op school…’

Zie hier de teneur van een telefoongesprek dat ik enige tijd geleden heb gevoerd. Nou ja, gevoerd is een groot woord. Ik kwam amper aan het woord. Het had veel meer weg van een vulkaanuitbarsting waarbij ik de denkbeeldige lava over mij kreeg uitgestort. Dood aan de boodschapper of zoiets.

Het is alweer een hele tijd geleden dat er een zedenzaak door mij is beschreven en eigenlijk had ik ook helemaal geen zin om er op in te gaan. Maar goed, ik besloot de dame in kwestie rustig te woord te staan. Om haar vervolgens uit te leggen dat ze de zaken wel in de juiste proporties moest zien. Dat het in dit soort gevallen niet opgaat om de brenger van het slechte nieuws op de brandstapel te gooien.

Dat er slechts verslag wordt gedaan van iets waarvan de wetgever zegt dat het verboden is en dat iedereen de kans krijgt om daar het hare of het zijne van te denken of te zeggen.

Marion was echter niet te kalmeren. Ze bleek zelfs niet voor rede vatbaar. En toen ik ook nog het gore lef had om haar te vertellen dat ze de plank helemaal mis sloeg met haar vergelijking over misbruik en spieken, ontplofte ze bijkans. Wat had ik in hemelsnaam gedaan.

Dit gesprek dreigde uit te lopen op een oeverloze discussie waar ik helemaal geen zin in had. Iemand die seks met minderjarigen op één lijn stelt met spieken tijdens een tentamen of iets dergelijks? Het moet niet idioter worden zeg…

Ik had nog van alles tegen Marion willen zeggen. Zover kwam het niet. Na de tirade klonk er een tuut, tuut, tuut….. in mijn oor. Ze had de hoorn er op gegooid. Eigenlijk had ik er blij mee moeten zijn. Toch wilde ik nog het een en ander kwijt. Dan maar op deze manier.

Beste Marion. Het is de taak van een journalist om verslag te doen van nieuwsfeiten. De ene keer is dat een oersaai onderwerp, de andere keer een dramatische gebeurtenis. Ik weet dat ieder verhaal twee kanten heeft. Dat er in een zedenzaak alleen maar verliezers zijn. Jouw kijk op bepaalde gebeurtenissen ervaar ik echter als schokkend en niet getuigen van enige realiteitszin. Als je weer met beide benen op de grond staat mag je me nog een keer bellen.

Ik nodig je dan van harte uit om een keer plaats te nemen in Zittingzaal 14. Ben er zelfs van overtuigd dat er een wereld voor je open gaat. En dat je nooit meer met van die wereldvreemde vergelijkingen op de proppen zult komen…