God is een leugenaar…

De kerk heeft zijn geloofwaardigheid verloren. Ook al blijven veel gelovigen zich krampachtig aan de normen en waarden van de bijbel vastklampen. Het grote misbruikschandaal heeft de bouwstenen onder het instituut vandaan getrokken. De plaats waar je als zondaar ter biecht kan gaan, bleek een poel des verderfs te zijn geweest. Hoe schokkend kan de realiteit zijn.

Ik kan niet zeggen dat ik een christen in hart en nieren ben. Of moet ik zeggen een vroom christen. Kerken zijn voor mij niet meer dan indrukwekkende staaltjes van bouwkunst. Het geloof in een Schepper haal ik daar niet vandaan.

De dominee die me een keer bezocht na mijn zoveelste ziekenhuisopname in een jaar tijd wist me ook niet te overtuigen van het bestaan van iets bovenmenselijks. En toch bleef hij maar zeggen dat alles in het leven een doel had. Dat niets zonder reden gebeurt. Ik heb hem menig keer vervloekt. Onhoorbaar, maar toch.

Bidden is iets dat niet dagelijks op mijn menu staat. Zoals brood en fruit eten. Iedereen doet dat ook op zijn eigen manier. Toch durf ik wel te erkennen dat er momenten zijn dat ik wel wat extra hulp kan gebruiken.

Die is er tot nu toe nooit gekomen. Geen enkel teken van begrip. Sindsdien denk ik dat bidden niet veel meer is dan bedelen. En dat God een leugenaar is.

Een godvrezend mens zal mij meteen ter verantwoording willen roepen. Dat het zonder een greintje geloof onmogelijk is om iets van de grote baas te kunnen verwachten. Maar zou u, bij wijze van spreken dan, vijftien jaar willen bidden om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat een antwoord uitblijft? Dan ga je toch twijfelen.

We hebben het allemaal wel eens moeilijk, maar is dat een excuus voor de Almachtige om de ogen te sluiten. De hulpkreten van zijn kinderen te negeren? En wat als ik straks wel naar de hemel mag afreizen en hem persoonlijk te spreken krijg? Zou hij me dan vertellen dat het de duivel is geweest die het contact heeft verstoord? Lekker makkelijk hoor, we schuiven gewoon iemand anders de schuld in de schoenen.

Soms denk ik wel eens dat God zich kostelijk zit te vermaken over dat wat wij hier allemaal uitspoken. Ondertussen speelt hij oorlogje met complete volksstammen, schudt zo af en toe de aardbol eens flink door elkaar en stort bakken water over tienduizenden argeloze mensen uit.

Weet u wat ik nou zo jammer vindt? Dat we, als hij al bestaat, hem niet kunnen ontslaan. Om iemand op een wolk neer te zetten die wat betrouwbaarder is en, bij wijze van spreken dan, de telefoon wel opneemt als hij gebeld wordt.

Gefluister in de kerk…

Er wordt gefluisterd in kerkelijke kringen. Nu doen ze dat wel vaker op sommige dagen, maar dan hoor je er buitenshuis niet veel van. De zoemende geluiden die de lentelucht vullen zijn deze keer echter wat luidruchtiger.

Ze vertellen geen mooi verhaal. Hebben het over verzwijgen van bepaalde zaken. Dingen die verborgen moeten blijven. Omdat het niet de moeite waard is dat ze in de openbaarheid komen.

Ik dacht dat juist de kerk zijn lesje wel had geleerd. Dat sommige dingen niet weggemoffeld mogen worden. Verstopt onder de deken die het geloof heet.

Begin deze week werd er een jaar cel geëist, waarvan de helft voorwaardelijk, tegen een man die er van verdacht wordt dat hij zijn stiefdochter heeft misbruikt.

Hij heeft tegenover de rechtbank in Groningen toegegeven dat hij de ontuchtige handelingen heeft gepleegd die hem ten laste werden gelegd, maar vindt dat hij niet de enige is die zich schuldig zou moeten voelen.  Het meisje zou hem uitgedaagd en verleid hebben.

Het volgende excuus dat de man aanvoerde was het feit dat het meisje inmiddels, net als haar moeder, in de prostitutie werkzaam is.

En dan de rol van de kerk in dit geheel. Men is verbaasd dat dit soort verhalen in de media komen. En dan ook nog zo uitgebreid. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Er een vergelijking getrokken kan worden met welk licht misdrijf dan ook.

Wij journalisten zouden ons daar niet zo bezig moeten houden. De daders worden immers al genoeg gestraft. Verdienen een tweede kans. Net als al die mensen die te snel door de bebouwde kom rijden. Fluistert men in kerkelijke kringen.

Ik wil niet naar de kerk…

Het is zondagmorgen kwart voor negen. Onze wekker gaat. Wat bezielt dat gekke ding om uitgerekend in het weekend een poging te wagen het ritme van de werkweek er in te houden. Ik geef hem een tik op zijn kop en draai me om. Mijn echtgenote zaagt nog een half bos door. Ze heeft niks gemerkt van de lawaaischopper.

Een eindje verderop hoor ik een auto het erf verlaten. Tja, er zijn ook mensen die op zondag wel vroeg uit de veren moeten. Zij hebben een andere wekker. De kerkklok hoor je overal bovenuit. Hij strooit zijn mechanische oproep tot gebed over de wijk uit. Roept ook degene die er helemaal geen oren naar hebben. Mensen zoals ik.

Ik ken mensen die op zondag twee keer gaan. Ik weet ook dat de ene helft daar totaal geen moeite mee. De andere helft wel. Pascal heeft het er wel eens met mij over. Dat het hem zo zinloos voor komt om twee keer anderhalf uur stil te moeten zitten op zijn vrije zondag. De enige dag die hij echt voor zichzelf kan houden. Omdat die andere zes vol zitten met werk, studie, het huis, de tuin, de kinderen en zijn veeleisende vrouw.

Het grote probleem is dat hij het niet aandurft om weg te blijven. Dat doe je namelijk niet in zijn kerkgemeenschap. En mocht je het wel in je hoofd halen, dan krijg je dat op maandag meteen op je brood. Heel subtiel wordt er dan gezegd dat ze je tijdens de preek hebben gemist.

Daar komt nog eens bij dat zijn geloof aan het wankelen is gebracht. Hij is het lang niet altijd eens met wat de dominee verkondigt. Het zijn volgens hem allemaal hele mooie verhalen die er in het godshuis zijn te horen en er zal ook wel een boodschap in zitten, maar zelf nadenken vindt Pascal veel belangrijker. Niet alles maar klakkeloos aannemen. En om te geloven heb je volgens hem de kerk niet per sé nodig.

Pascal weet dat ik niet in de kerk kom. Ik kan hem dus ook niet vertellen wat hij moet doen. Dat besluit zal hij zelf moeten nemen. Wat ik wel geloof is dat de zondag voor mij nooit bepaald rustig verloopt. Daar heb ik het doorgaans veel te druk voor.

Recht hebben en recht krijgen…

Aanvankelijk lijkt het op iets dat zich ver van je bed afspeelt. En dan blijkt maar weer eens de toegankelijkheid van het internet. Een van de vele slachtoffers van het misbruik binnen de kerk klopt op de poorten van mijn weblog. Of hij zijn verhaal mag doen. Ik geef hem dit podium. Niet met het idee dat ik hem daarmee kan helpen om zijn leven weer op de rails te krijgen. Wel om duidelijk te maken dat zijn schreeuw om hulp gehoord moet worden.

”Ik herken me in het leed dat kinderen in het klooster is aangedaan. Ik ben ook zo’n man die zelfs geslagen is op plaatsen waar ik liever niet over praat nu alles openbaar wordt wat de kloosterlingen hebben gedaan. Ik heb mijn verhaal bij Hulp en Recht gedaan. Wat ze met mij hebben gedaan, valt met geen pen te beschrijven. Ik heb jarenlang medicijnen geslikt om alle toevallen en herinneringen te laten verdwijnen. Langzaam ontwaak ik uit een verschrikkelijke droom. Was het nu waar of niet… Het is waar! Ik was veertien jaar en kreeg zware aanvallen van epilepsie. Aanvallen waar ik nu nog mee zit. Iedere keer als ik een stukje schrijf ril ik over mijn hele lijf. Slapen is er niet bij uit angst voor die beelden. De martelgang. O God, ik ben weer net zo bang. Alles had ik verdrongen. Helaas kan ik nu niet typen. De emoties zijn mij de baas……..De nachten worden lang. Ik lijk op dit moment weer die kleine jongen te zijn. Barst in huilen uit. Dit is geen mooie beleving. Ik dacht ik ben een vent, een man. Niets is waar, ik kom er niet mee klaar. Ik heb vroeger verkeerde pogingen gedaan. Om me zelfs van het leven te benemen. God sta me bij dat dit niet nog een keer gebeurt.

Een ieder moet recht worden gedaan. Of het gaat over het verleden of het heden. Wij die de pijn ervaren hebben van het misbruik, op onze onschuldigheid.  We kunnen ons niet nu als overwinnaars zien. Ondank dat er al veel naar buiten is gekomen. Niet alles is hiermee gezegd. Wij hebben het overleefd. Wij waren de overlevers. Overleefd hebben we het, met veel verdriet en pijn. Mensen die deze nare ervaring  hebben. Die op de rand van de afgrond stonden. We voelen dagelijks nog  hoe de  kerven in ons zijn gegriefd. Het is met ons meegegroeid. Totdat de pijn niet meer te verdragen is. Velen  hebben er duidelijk wat van overgehouden. Lichamelijke problemen. Er wordt door partijen makkelijk verklaard dat, wat er toen was, is verjaard. Niets is minder waar. De pijn is het zelfde. Is nooit verdwenen. Hulp is er nooit geweest. Nu verwachten we de hulp. Hulp van het recht. Van welke hoek ook. Ik ben blij dat ik de kans krijg  om ons niet door de politiek te laten afschepen. De politiek die een beetje achterover leunt. Er moest actie  worden ondernomen maar er gebeurde niets. Net als toen. Toen deden ze ook niets. Ach ja, een paar beelden op de televisie hoe erg het was. Bekende gezichten die een woordje deden. Journalisten die dachten dat ze de waarheid hadden ontdekt en grote spreuken in dagbladen zetten. Het is het topje van de ijsberg. De werkelijkheid moet nog komen. Het waren maar zinnen die overgenomen waren. Een paar woorden, een paar zinnetjes  in de krant. Achter de werkelijke toedracht zijn ze niet gekomen. Er is gedrukt wat ze zelf wilden. Nee, de mannen met de boorden deden het woord. Die woorden die afgepast waren uitgemeten  met de voorzichtigheid van een sluwe vos. En de politieke voorzichtigheid die je ziet en merkt. Een paar oude mannetjes bekenden de slippertjes met de kinderen smakeloos en deden ook nog of het goed was. Ach, ze kunnen ons niks maken. Verjaard. Zo kwam het over. Zelfverzekerd. En dat zo even op de televisie. En dan doen alsof je dit als kind normaal moest vinden. En dan die lijfstraffen die je als extra toetje na kreeg. Dat moest je zoet houden. Alles met een waarschuwende reactie niks naar buiten te brengen. En dat gewoon keer op keer. Dat volwassenen doelbewust hun verlangens op ons botvierden. Doelbewust levens vernietigden. Grote schade heeft aangericht. Het maakte ze niks uit. Zelfs niet als de kinderen het leven niet meer zagen zitten.

Jaren was ik bezig om me zelf weer te herpakken. Een verklaring te krijgen of het God was die dat toeliet. De woede in me die ik heb. Als ik maar een zo’n schijnheilige zie raakt het me weer. Wat er ook is,  geen onderzoeker, pedagoog of psychiater die dit kan beantwoorden. Hoe we deze gruweldaden hebben doorstaan. Er is nooit een pil geweest om de pijn van ons mensen die het hebben meegemaakt te verzachten. En geen politieke partij kan er omheen. En ook  niet zomaar zeggen dat dit is verjaard. Laatst is er nog een oorlogsmisdadiger schuldig bevonden. Aan de hem ten laste gelegde gruwelijkheden. Hij betuigde nog niet eens spijt. Dit doet de rooms katholieke kerk ook niet. En de politiek dus ook niet. Wie wil er nou een onderzoek doen naar de staat. En dat rechters en de kinderbescherming die fouten hadden gemaakt. Een controlerende factor hadden moeten zijn voor ons. Niemand heeft het gedaan. Oude partijen van toen speelde een belangrijke rol. Die rol gaan ze nu weer vervullen. Het zijn weer de christelijke  partijen die zeggen een onderzoek te willen maar ook niet. Nee, oude gevallen? Daar doen we niks mee. Dat is te ingewikkeld. Voor de mensen die het aangaat, sorry. Een schandelijke vertoning is het in Nederland. Wij met z’n allen. Ik zeg ook met z’n allen. Wij zijn staatsburgers die nog steeds het recht hebben op de rechtsgang. In welke vorm dan ook. Het kan niet zo zijn dat de politiek het zich te makkelijk maakt. Alle partijen willen wel wat, maar niet veel.

Dat wij slachtoffers het kruis nog dragen van die gruwelijke daden? Dat maakt ze niets uit. Ze hebben zelfs nog niet goed gekeken op het internet waar de berichten overal zijn verspreid. Ik hoop dat Hirsch Ballin met zijn rechtsgeleerdheid inziet dat er een wet komt. Dat er niks verjaard. Zolang de mogelijkheid van een onderzoek er is, moet die er komen. In heel Nederland zijn er slachtoffers. Daar kunnen ze niet omheen. Wij hebben toen machteloos gestaan maar voelen ons gesterkt om anderen aan te moedigen. Dat het geen vrijkaart wordt voor die smeerlapperij. Nu nog worden keer op keer fouten gemaakt. Voor die tijd hebben ze niks te vertellen. En als er weer wat gebeurt is het  praten over verbeteringen. En er gebeurt niks.

Het mag dan ter sprake komen nu. Voor kerk en politiek. Het is tijd voor actie. Geen kind in de wereld mag een dergelijk lot ondergaan. Al verschuilen we ons graag achter hoge muren en schuttingen en doen we alsof er niks is gebeurd. Of wachten we weer af totdat er nog meer gebeurt? Wachten op een nieuwe wet? Niks verjaard, het moet worden opgeklaard. Alle veldslagen staan gedocumenteerd. Dan sta ik versteld dat die van de kerk tot op heden niet worden vermeld. Ach, ze hebben ons altijd vermeden. Tot op heden. Alle kanalen hadden hun verslag maar dit is nog niet af. Er zal een ketting komen die vraagt om rechtvaardigheid. De ketting van vrede en geluk. Werkelijkheid.”

J.Rutter

Wir haben es nicht gewusst…

‘Wir haben es nicht gewusst. Het is een beladen term. Maar het is wel waar’. Dat zei kardinaal Ad Simonis eerder deze week over het misbruik binnen katholieke instellingen in het actualiteitenprogramma Pauw & Witteman. Volgens de kardinaal waren veel bisschoppen die in de jaren vijftig, zestig en zeventig aan het hoofd van de Nederlandse bisdommen stonden, vaak niet op de hoogte van het misbruik binnen katholieke instellingen.

Wir haben es nicht gewusst. Het is een term die ik jaren geleden voor het laatst heb gehoord. Van mensen die het niet konden begrijpen dat er zoveel joden waren vermoord. Sterker nog, het kon niet waar zijn. En als het al wel zo was geweest? Dan hadden zij het niet geweten. Simonis waarschuwde weliswaar dat hij een gevaarlijke uitspraak zou doen, maar of hij zich wel van de impact bewust is geweest waag ik te betwijfelen. Als je zoiets zegt, heb je ergens een los contactje of je staat verschrikkelijk te liegen. Ik hou het op het laatste. En in die mening sta ik niet alleen, want volgens hoogleraar en directeur van het Duitsland Instituut Ton Nijhuis zijn het de gevleugelde woorden van iemand die liegt. Simonis voldoet in alle opzichten aan dat predikaat. Het gekke is namelijk dat hij wel degelijk op de hoogte is geweest van misbruik in het verleden. Maar aangifte doen? Ho maar. Het misbruik moest volgens hem ‘in de context van die tijd’ worden gezien. Alsof het wat uitmaakt wanneer je misbruik pleegt.

Simonis zegt ‘geweldig te zijn geschrokken’ van het aantal meldingen van misbruik. Ook benadrukte hij nogmaals  zich ‘ontdaan en beschaamd’ te voelen.  Toen hij bisschop was, is het volgens hem best wel eens voor gekomen dat een priester vanwege misbruik uit zijn ambt was gezet. Van het in de doofpot stoppen van dergelijke voorvallen wil hij echter niets weten. Simonis zou zich tot op het bot moeten schamen. Niet alleen vanwege het feit dat de kerk het middelpunt is van een groot schandaal, maar nog veel meer voor het feit dat hij een dergelijke uitlating heeft gedaan. Ik ben overigens van mening dat Pauw en Witteman ook enige blaam treft. Witteman kon nog net uitbrengen dat Simonis wel heel gevaarlijk bezig was. Van een dergelijk doorgaans zeer kritisch duo had ik echter wel wat meer tegengas verwacht. Ze hadden Simonis veel harder aan moeten pakken. Misschien de mond wel snoeren. Maar ja, dat mag natuurlijk niet in een democratisch land als het onze. Of wist u dat nog niet…?

Kinderporno uit het Oosten…

In de afgelopen tijd zijn er in het oosten van het land vijfduizend opnames van kinderporno in beslag genomen. Een bovenregionaal rechercheteam werkt momenteel aan deze zaak. Verdachten heeft men nog niet aangehouden, al zijn er wel elf woningen doorzocht. Deze woningen staan onder andere in Staphorst. Ik hoor het u denken. Staphorst? Dat dorp dat in de jaren zeventig wereldnieuws was vanwege een uitbraak van polio?  Waar godsdienstige mensen zich toen niet wilden laten inenten omdat dit in strijd was met de voorzienigheid van God? Diezelfde voorzienigheid die er verantwoordelijk voor was dat 39 mensen werden besmet, waarvan uiteindelijk 5 kwamen te overlijden en een aantal anderen nu als invalide door het leven gaat? Die gemeenschap die bekend staat als een van de meest kerkelijke binnen Nederland en een redelijk gesloten karakter heeft?  Het dorp waar tot 1961 wel eens iemand in het openbaar werd gestraft omdat ie overspel had gepleegd? Waar dus volksgerichten werden gehouden?

Ja, in dat dorp is kinderporno gevonden. En dat zal in de zwaar gelovige gemeenschap, waar alle 2300 zitplaatsen van de dorpskerk twee keer per zondag bezet zijn, hard aankomen. De grote vraag is hoe het streng conservatieve deel van die leefgemeenschap met deze kwestie om zal gaan. Tot nu toe is er nog niemand waar men met de beschuldigende vinger naar wijzen kan. Maar wat gebeurt er als dat wel het geval is? Als blijkt dat een van de bezitters van de viezigheid uit de geloofsgemeenschap komt? Die kans is natuurlijk vrij groot. Is Staphorst, waar de SGP en de ChristenUnie stevig in het zadel zitten, inmiddels wel zo hervormd dat men dit een plaats kan geven zonder dat het tot nieuwe volksgerichten komt?

Als u bovenstaande leest heeft u zich waarschijnlijk al een beeld gevormd van zedenpredikers die achter de toch al vrij gesloten groene deuren liggen te kwijlen bij het zien van de viezigheid op hun computers. We kunnen er natuurlijk ook heel gemakkelijk schande van spreken dat dit in een dorp als Staphorst is gebeurd. Dat is uiteraard niet fraai en ik wil ook niks bagatelliseren. Maar we gaan daarbij wel voorbij aan het feit dat er op meerdere plaatsen doorzoekingen zijn geweest en dat Staphorst ook wat dit betreft niet wezenlijk verschilt van welke andere plaats in Nederland. Kinderporno duikt overal op.

Het vervelende is echter dat Staphorst er uit wordt gelicht vanwege de door mij gekenschetste geschiedenis van de Overijsselse plaats. Dat maakt wel dat de media deze zaak ineens een stuk interessanter vindt. En daar zullen de rechtgeaarde Staphorsters, die al jarenlang proberen om zichzelf van een voor hen vervelend stempel te verlossen, allerminst blij mee zijn…