Verscheurde jeugd…

Myrna zit als een dood vogeltje in de hoek van de kamer. Zwijgend en helemaal in zichzelf gekeerd. De grote mensen om zich heen begrijpt ze niet. Moeder is een vreemde voor haar geworden. Dat is niet meer de vrouw die haar teder in de armen had gehouden toen ze op de wereld kwam en bij wie ze warmte en genegenheid had gezocht. Waarom was haar prille leventje zo verscheurd geraakt?

Waarom had mama tegen haar gezegd dat papa niet zo’n lieve man was en dat het voor haar beter was dat ze hem vergat? Waarom moest Myrna nu papa zeggen tegen die vreemde man die haar angst inboezemde. Telkens als hij op bezoek kwam werd ze bijna gedwongen om bij hem op schoot gaan zitten, noemde haar een lief klein kind en hield haar stevig tegen zich aangedrukt. Ze had al een keer tegen mama gezegd dat ze dat niet wilde. Het antwoord luidde steevast dat ze zich niet zo moest aanstellen. Hij bedoelde het immers goed.

Eens in de twee weken logeert Myrna bij haar vader. Ook hij heeft inmiddels een andere partner. Myrna hoeft haar geen mama te noemen. ,,Dit is mijn vriendin. Met haar kun je lachen en we doen altijd leuke dingen’’, vertelt ze aan iedereen die het maar horen wil. Tijdens de weekenden bij haar vader bloeit ze helemaal op, blijkt uit niets dat ze ook een totaal ander persoon kan zijn.

Dat komt pas naar voren als ze weer naar haar moeder moet. Dan is alle spontaniteit als een donderslag bij heldere hemel verdwenen. De auto stopt en in de deuropening van een onopvallend rijtjeshuis staat een vrouw op haar kind te wachten. Myrna ziet haar staan en slaakt een diepe zucht. Nog voordat vader uit de auto is gestapt, schieten de tranen in haar ogen en zegt ze: ,,Papa, waarom mag ik niet bij jou blijven wonen?’’

Bizarre realiteit…

De biologische vader van twee kinderen eist zijn spruiten op. Niks aan de hand zou je zeggen. Totdat je de achtergronden weet. Het verhaal heeft namelijk een bizar tintje. De man is veroordeeld voor misbruik. Komt deze maand weer op vrije voeten. En de kinderen die hij terug wil? Ook die heeft hij in het verleden misbruikt. Je vraagt je serieus af hoe krom het recht kan zijn om aan dit soort verzoeken te voldoen. Er zelfs maar aan te denken…

Deze man is gevaarlijk. Het interesseert hem niet wat anderen denken of voelen. Hij loopt zijn lul achterna. Het is een seksmaniak. Vooral als hij drank op heeft.

Het zijn slechts enkele van de kwalificaties die men hem heeft opgeplakt. Hij zou zelfs hebben geprobeerd zijn schoonmoeder en zijn moeder in bed te krijgen. Het antwoord dat hij van schoonmama kreeg na zijn avances liet niets aan duidelijkheid te wensen over. Ze stak de man met een mes in het lijf.

De toch al gekwetste kinderen zijn de kleinkinderen van de moeder van Aswintha Dijkstra. De vrouw die vorig jaar op beestachtige wijze in Sneek werd vermoord. Oma is al tien maanden bezig om de kinderen weer te mogen zien, maar wordt in die pogingen tegengewerkt omdat het tweetal teveel zou hebben meegemaakt. Zegt de William Schrikker Groep. De kinderen bevinden zich momenteel bij de vriend van Aswintha, maar staan onder toezicht van de William Schrikker Groep.

De landelijk werkende instelling voor jeugdbescherming, jeugdreclassering en pleegzorg richt zich op kinderen met een beperking of chronische ziekte, maar ook op kinderen van ouders met een beperking. Wanneer in de thuissituatie ernstige opvoedingsproblemen ontstaan biedt men hulp, advies en ondersteuning. En dat doen ze al zeventig jaar.

En nu ga ik me pas echt zorgen maken. Vooral als je bedenkt dat ze slechts één, in mijn ogen hoogst bedenkelijk, argument hebben om aan de eis van de man mee te werken. Omdat het hun voogd en vader is… En dat het niet belangrijk is dat de kinderen door hem zijn misbruikt… Dat ze wel ingrijpen als het opnieuw mis gaat…

Ze had volgens haar zeggen zeker zestien keer seks met hem. De verdachte houdt het op drie keer. Haar zusje zegt dat ze één keer door de man is verkracht. Ze huilde en pleegde verzet, maar daar had hij zich niets van aangetrokken. Hij vond het de normaalste zaak van de wereld dat hij met de kinderen naar bed was gegaan. Uit: Leeuwarder Courant, 29 april 2009

Oma moet gewoon niet zeuren. Ze heeft zich immers nooit om de kinderen bekommerd. En dat zegt men terwijl de kleintjes twee weken voor de afgrijselijke moord nog samen met moeder en grootmoeder hadden gegeten. Een gelegenheid die Aswintha aangreep om haar moeder te vertellen dat ze niet oud zou worden. Dat ze waarschijnlijk een gewelddadige dood zou sterven….

Het is overigens geen op zichzelf staand geval. Een moeder uit Hardinxveld-Giessendam die haar achtjarige dochter aanbood voor seks in ruil voor geld wil de voogdij over haar kind terug. Ze werd onlangs vrijgelaten omdat ze door een fout van justitie niet vervolgd kan worden. Tegen de vader van het meisje is twee jaar geëist. Een rechter moet nu beslissen of ze weer naar haar moeder terug mag.

De notoire pestkop…

Bas is een kereltje van een jaar of vijf. Het jochie is, zonder aanwijsbare reden, constant het middelpunt van pesterijen. En het is meestal altijd Kareltje die zich daar schuldig aan maakt. Ook als het duo de basisschool lang en breed heeft doorlopen, ze de leeftijd hebben om achter de meiden aan te zitten, zelfs dan kan Karel het niet laten om Bas constant op zijn nek te zitten. De notoire pestkop weet er altijd mee weg te komen.

Op zekere dag is het echter genoeg geweest. Bas pikt het niet meer. Als Karel hem voor de zoveelste keer heeft uitgedaagd, slaan de stoppen door. Alle opgekropte woede komt naar boven. Borrelend. Als kokende lava. Bas is de slapende vulkaan die tot uitbarsting is gekomen. Karel stond op dat moment te dicht bij de rand van de krater. Hij komt ten val en raakt gewond. Het had niet mogen gebeuren. Het is gewoon zo gelopen.  Sterker nog, het was onvermijdelijk.

Bas is nog maar 19 en moet zich verantwoorden voor een poging tot doodslag. Normaal goed voor een paar jaar cel. Nu zal er een taakstraf uitrollen. De officier toont namelijk begrip. Hij vertelt over de verschrikkelijke gevolgen die pesterijen kunnen veroorzaken. Tot aan zelfmoord toe. Daar zijn voorbeelden van. Hij vertelt ook over Karel. Dat hij niet echt een lieverdje is. Dat ook de politie en zijn dorpsgenoten dat weten. Dat men eigenlijk te laat heeft ingezien dat het wel eens verkeerd zou kunnen aflopen. De uitgebarsten vulkaan is weer tot rust gekomen. De kans dat Karel zich een tweede keer zo dicht bij de krater zal wagen is klein. Hij kent nu de kracht van het gevaar dat op hem loert. 

Terwijl ik in Zittingzaal 14 van de rechtbank Bas zat te bestuderen, moest ik ineens aan het gelijknamige boek van collega Rob Zijlstra denken. Schurken, schlemielen en pechvogels in de Groninger rechtbank. Niet iedereen die zich bij de rechterlijke macht moet komen verantwoorden is een geboren crimineel. Als zoiets al bestaat. Bas is het prototype van een pechvogel, zo niet een schlemiel die per ongeluk in het beklaagdenbankje terecht is gekomen. Ze zullen hem er nooit weer zien. Daar ben ik van overtuigd.

De kleine Hitler…

De Joodse gemeenschap is woest op een moeder die haar baby fotografeerde in Hitler-kleertjes, inclusief een opgetekende snor. De Deens-Noorse kunstenares Nina Maria Kleivan heeft een hele fotoserie gemaakt van haar kind, verkleed als onder andere Adolf Hitler, Benito Mussolini, Mao Zedong, Slobodan Milosevic en Josef Stalin . Met het verkleden van de eenjarige Faustina tot dictators wil Kleivan de betekenis van het kwaad verkennen. ,,Mijn boodschap is simpel’’, legt de kunstenares uit in de Israëlische krant Haaretz. ,,Iedereen begint het leven hetzelfde. We hebben allemaal dezelfde mogelijkheden om te kiezen voor goed of kwaad. Het kwaad zit in ons allemaal.’’

Ook kleine kinderen kunnen heel gemeen tegen elkaar zijn. Zelfs mijn dochter kan, als ze later groot is, met een ijzeren vuist over Denemarken regeren.” Een Joodse groepering veroordeelt de reizende fototentoonstelling, die al in Denemarken, Zweden, Italië en Duitsland is geweest. Het is nu te zien in Jeruzalem. De reacties van het publiek zijn heel gemengd. Vooral de foto van de kleine Hitler vinden mensen aanstootgevend.

De vader van Kleivan zat overigens gevangen in een concentratiekamp. ,,De foto’s zijn geen provocatie maar zijn bedoeld ter reflectie’’, legt ze uit. Ze vertelt dat het niet de bedoeling is dat men om de foto’s gaat lachen. ,,Je moet ze beschouwen en overpeinzen waar het kwaad vandaan komt.’’ Volgens Bernie Farber van het Canadees Joods Congres zijn er betere manieren te bedenken om het kwaad te verkennen dan een swastika op een baby te plakken. (bron: De Telegraaf).

Fataal kaartspel…

Een zestienjarige jongen heeft zichzelf per ongeluk doodgeschoten bij een spelletje Russische roulette. De tiener dacht dat de revolver niet geladen was. De jongen was met zijn vrienden aan het kaartspelen toen hij het wapen in handen kreeg. Hij haalde de munitie eruit, maar zag blijkbaar een kogel over het hoofd. De jongen plaatste de revolver tegen z’n hoofd en vuurde het fatale schot af. De tiener leefde nog toen de hulpdiensten ter plaatse kwamen, maar overleed later in het ziekenhuis. Vragen, vragen, vragen. Hoe kan het in hemelsnaam gebeuren dat een tiener zomaar bij een revolver kan komen die notabene nog geladen is ook. Hebben ouders dan helemaal geen greintje verantwoordelijkheid meer?

Na regen komt…

De wekker loopt af en langzaam maar zeker worden ze wakker. Een snelle blik door het gordijn leert dat de weergoden alle remmen los hebben gegooid. Het zal een koude, naargeestige en vooral natte herfstdag worden. Terwijl hij zich overeind hijst en vraagt of zij ook opstaat, klinkt er slechts een onverstaanbaar gemurmel. Oke, het wordt dus zo’n dag. Bij tijd en wijle kan ze knap moedeloos worden van haar omgeving of van de mensen die daarin rondhuppelen. Dan heeft ze de neiging om in haar bed te blijven liggen, het hoofd ver onder het dekbed gestopt. Wat er zich buiten het bed allemaal voltrekt laat haar koud. Haar wereld is op dat moment maar een paar vierkante meter groot. De deurbel saboteert ze en de telefoon laat ze gewoon rinkelen. Wat kan het haar allemaal schelen wie er langs komt om te informeren hoe het met het leven staat. Het zal allemaal wel goed bedoeld zijn, maar ze hoeft het even niet meer. Ze verdrinkt zichzelf in medelijden, probeert er zo slecht mogelijk uit te zien. Jemig zeg, wat heeft ze het te pakken en wat zal iedereen dat merken. De mensen kunnen vandaag zo kwaad worden als ze willen, haar intereseert het allemaal niet. Ze bekijken het maar. Haar gelaatsuidrukking spreekt toch boekdelen? Ze heeft het gewoon even niet meer. Iedere dag dezelfde routine. Het gaat allemaal zo vervelen en dat doet nu zeer. De waarschuwing is duidelijk. Laat mij maar even gaan. Hij heeft voor zijn gevoel alles al geprobeerd. Het werkt gewoon niet. Moedeloos trekt ie de deur dicht, laat zijn auto van de oprit glijden en gaat op weg naar kantoor. De ruitenwissers maken overuren. Wat een hondeweer en wat een vervelende manier om je werkdag te beginnen.
Als de dag voorbij is en het stel weer onder de eigen dakpannen rondloopt, gaat de deurbel. Hij doet open en kijkt in het dolgelukkige gezicht van het kleine kereltje dat zijn oma komt bezoeken. Het hummeltje wordt uit de armen van zijn moeder gegrist en mee in huis genomen.”Oma”, klinkt het luidkeels door de kamer. Ze staat op, strekt haar armen en knuffelt de kleine alsof ze hem voor het eerst in een jaar terugziet. Er verschijnt weer een lach op haar gezicht. Het medicijn is gevonden. Ze was gewoon sjagerijnig en dat moet kunnen. Iedereen heeft recht op zo’n dag. Maar dat is nu voorbij. Hoewel het buiten nog altijd plenst en de wind om het huis giert, schijnt binnen weer de zon.