Kinderporno vorm van kunst..?

Waarom weet ik niet, maar toen ik mijn rechtbankzaken doorworstelde viel mij op hoeveel verschillende ‘excuses’ er worden gebruikt om naar kinderporno te kijken. Je staat er versteld van wat mensen verzinnen om plaatjes en films met daarop kinderporno te bekijken.

De meest krankzinnige kwam nog wel van Jan Willem. Voor hem was het een vorm van kunst. Hij was zich dan ook van geen kwaad bewust. Er werden geen seksuele handelingen verricht en dus was er volgens Jan Willem ook geen sprake van kinderporno.

Jan Willem had heel veel plaatjes, videobanden en tijdschriften met kinderporno verzameld. Hoe dat allemaal in zijn huis terecht was gekomen, was hem een raadsel. Hij wist niet eens dat hij het had. Zijn advocaat wilde de zaak graag achter gesloten deuren laten behandelen omdat hij vreesde dat zijn cliënt zich van het leven zou beroven als de kwestie in de publiciteit zou komen. De officier weigerde daarin toe te stemmen. ,,Dit soort vuiligheid speelt zich misschien in achterkamertjes af. Daar hoeven wij niet aan mee te werken’’, luidde het oordeel.

Klusjesman ome Dirk vond het niet meer dan ‘liefdevol digitaal geknuffel’ toen de rechtbank hem ooit vroeg wat hij met de bij hem gevonden foto’s moest. Dirk was evenmin van mening dat hij iets strafbaars had gedaan. Hij had er zelfs nooit erotische gevoelens bij gehad.

Dirk was gek op kleine kinderen, maar was nog nooit op het idee gekomen om zich aan een minderjarige te vergrijpen. Niks aan de hand. Niemand had er schade door opgelopen en dus vond Dirk dat hij vrijuit ging. Hij was de enige die dat standpunt huldigde.

Alex werd door de rechtbank een nachtmerrie genoemd. Een onverbeterlijke pedofiel die niet meer te redden zou zijn. Nu heb ik van mezelf een rotsvast vertrouwen in de mensheid, maar lieden als Alex stellen dat vertrouwen danig op de proef.

Deskundigen waren van mening dat zelfs TBS niets meer zou uithalen omdat Alex niet wilde inzien dat hij fout bezig was. Hij was al meer dan eens met justitie in aanraking gekomen vanwege onzedelijke handelingen met kinderen en het in bezit hebben van kinderporno.

Toch wilde Alex zichzelf geen gevaarlijke man noemen. Dat hield hij zelfs vol toen hij ronduit had toegegeven dat hij wel eens een jong meisje wilde ontmaagden, maar dan alleen als ze er zelf aan toe zou zijn. De mensen die er voor doorgeleerd hebben dachten er heel anders over.

Het zijn slechts een paar voorbeelden, maar wel tekenend voor de houding van de mensen die niets kwaads in kinderporno zien. Net als de rechtbank heb ik ook vaak het gevoel dat mensen als Jan Willem, ome Dirk en Alex niet in de gaten hebben wat ze aanrichten.

Zoals in een eerder geschreven bijdrage is de wet op het in bezit hebben van kinderporno behoorlijk aangescherpt. Critici denken dat de maatregel alleen maar zal leiden tot een toename van ondergrondse netwerken die kinderporno verder zullen verspreiden. Vallen zij onder de categorie doemdenkers? De tijd zal het leren…

Onderbuikgevoelens…

De afgelopen tijd zijn er heel wat bedreigingen geuit. Verwensingen die ik mijn ergste vijand nog niet zou toevoegen. Onderbuikgevoelens, verwoord en opgeschreven in een golf van emotie. Ik heb het merendeel in de prullenbak laten verdwijnen. Omdat mijn weblog geen uithangbord is voor mensen die hun frustraties op een verkeerde manier wereldkundig maken. Er was er echter eentje bij die mij probeerde uit te dagen. Liet zelfs zijn telefoonnummer achter. En dus besloot ik hem te bellen.

De telefoon gaat over…  Ondertussen spoken er allerlei gedachten door mijn hoofd. Over wat ik hem allemaal moet vragen. Bijvoorbeeld waarom hij doet wat hij doet. Mensen voor rotte vis uitmaken.  Ze allerlei enge ziektes toewensen. Maar dan moet hij wel opnemen…

Het is me wel eens vaker opgevallen dat mensen zonder enige argumentatie op het internet tekeer kunnen gaan. Ongeleide projectielen die kennelijk niet in de gaten hebben hoeveel schade ze kunnen aanrichten. Of ze daar wel eens over nadenken? Het zou ook een vraag kunnen zijn. Maar dan moet hij wel opnemen…

Soms haal ik me de woede op mijn hals van bezoekers die mijn mening niet delen. Dat kan, we leven tenslotte in een democratisch land. Maar wat sommige reagluurders zich qua taalgebruik denken te kunnen veroorloven? Dat gaat alle perken te buiten. Wees nou eerlijk. Als ze openlijk zeggen dat ze u wel even een koppie kleiner zullen maken, wat doet u dan? Ook dat zou ik hem moeten vragen. Maar ja, hij neemt nog steeds niet op…

Het valt me overigens op dat ook de social media tegenwoordig een vrijplaats zijn waar men schaamteloos misbruik van maakt. Waarom komt daar niet wat meer controle op? We hebben tegenwoordig wel een hamsterpolitie, maar een korps fatsoensrakkers die bedreigingen via bijvoorbeeld Twitter aanpakt?  Zo af en toe hoor je wel eens dat zo’n dwaas door oom agent wordt meegenomen. Veel effect heeft dat ook niet. Waarom moeten we elkaar zo genadeloos afmaken vanachter het toetsenbord?  Zelfs dat zou een goede vraag zijn. Ik heb echter een probleem. Hij neemt niet op…

Wat is dat nou voor achterbakse en laffe kwast. Ongelofelijk zeg. Je zou hem toch met zijn hersenpan tussen een bankschroef zetten. Om het apparaat vervolgens heel langzaam dicht te draaien. Het telefoonsnoer om zijn nek draaien, stevig aantrekken en dan vervolgens zelf de alarmlijn laten bellen? Of zou hij gewoon van het mooie lenteweer genieten. Ergens ver weg van welke telefoon dan ook. Ben ik veel te snel met mijn oordeel. Heb ik mijn onderbuikgevoelens laten opspelen.  Eigenlijk is het maar goed dat hij niet opneemt…

Slachtoffers op stoel rechter?

Slachtoffers van zware gewelds- en zedenmisdrijven moeten tijdens een proces alles kunnen zeggen. Zo zouden ze zich bijvoorbeeld moeten kunnen uitlaten over de behandeling van de politie en aangeven welke straf de dader van een delict in hun ogen behoort te krijgen. Dat is althans de mening van de Tweede Kamer. Sterker nog, stel dat een slachtoffer daar zelf niet toe in staat is, dan moet zijn of haar buurman als woordvoerder kunnen optreden.

Staatssecretaris Fred Teeven (VVD) van Justitie geeft slachtoffers wel meer mogelijkheden om in de rechtbank hun zegje te doen. Kennelijk vindt zijn partij dat nog niet ver genoeg gaan en dus moet het spreekrecht uitgebreid worden. Het is eigenlijk wel bijzonder dat de Kamer er vervolgens nog een schepje bovenop doet.

Stel u bent slachtoffer van een inbraak waarbij u een pak rammel oploopt. Zou u dan naar de rechtbank gaan en zeggen dat de dader tien jaar de cel in moet?

Ander geval. U wordt op straat door twee mannen beroofd en dusdanig mishandeld dat u er blijvend letsel aan overhoudt. Welke straf moeten de geweldsplegers dan krijgen? Misschien wel dezelfde behandeling? Of een openbare steniging zoals ze het in sommige Islamitische landen doen? Bent u voor castratie als iemand een zedenmisdrijf begaat?

Persoonlijk vind ik het een heel eng idee dat de burger een dergelijke positie zouden kunnen krijgen. Daar hebben we toch het OM voor? Stelt u zich eens voor dat de rechtbank anders beslist. En slachtoffers uiteindelijk teleurgesteld afdruipen. Wat hebben we dan bereikt? Helemaal niets.

Het CDA twijfelt. Omdat men van mening is dat eerst de schuldvraag moet vaststaan. Maar goed, ik ben democratisch. En dus nieuwsgierig hoe mijn volgers daar over denken. Geef uw mening…

Jong geleerd, oud gedaan…

Hij was nog maar elf jaar jong toen hij zijn eerste winkeldiefstal pleegde. Gewoon iets kleins uit de supermarkt. Niemand had iets gemerkt. Dacht hij. Pieter kwam de winkel echter niet uit. Het personeel had goed opgelet. De knaap werd aan zijn ouders overgedragen en kreeg een fikse uitbrander. Einde verhaal. Of toch niet?

Pieter is dertien jaar. Hij houdt wel van een avontuurtje en besluit met vriendjes een joint op te steken. Het blijft niet bij een experiment. De puber krijgt de smaak te pakken en grijpt hij steeds vaker naar softdrugs. Thuis wordt Pieter steeds onhandelbaarder. Van zijn ouders trekt hij zich weinig aan. ”Dat jong zou zelfs de duvel op de kast jagen”, zegt zijn omgeving. 

Amper zestien lentes oud komt Pieter voor het eerst met justitie in aanraking. Hij wordt op heterdaad betrapt tijdens een woninginbraak. De bewoner weet de dief te overmeesteren en waarschuwt de politie. Agenten nemen de knaap mee. Hij wordt aan een verhoor onderworpen en mag vervolgens naar huis.

Deze keer wacht hem niet alleen een uitbrander, maar ook de gang naar de rechtbank. Daar veroordeelt men hem tot een deels voorwaardelijke werkstraf en een proeftijd van twee jaar. Pieter lijkt niet erg onder de indruk. Zijn proeftijd zit er nog lang niet op als hij opnieuw een fout maakt.

Onder de invloed van drugs en drank besluit hij met een stel leeftijdsgenoten op rooftocht te gaan. Er worden kraken in huizen gezet en auto’s opengebroken. Ook nu loopt Pieter tegen de lamp. Hij is nog maar net achttien als hij voor de derde keer met de rechterlijke macht te maken krijgt.

Aanvankelijk komt hij in een politiecel terecht. Geen pretje, maar hij heeft het er dan ook naar gemaakt. Zijn ouders lijken het niet meer te weten. Er wordt voorgesteld om de tiener een poosje onder toezicht van de Jeugdverslavingszorg te plaatsen. Daar zal hij wel van opknappen. Denkt men. Hij wordt in ieder geval op een niet zachtzinnige manier geconfronteerd met de problemen die hij zichzelf en anderen heeft bezorgd.

Pieter krijgt alle tijd om aan zichzelf te werken. Na een lange en harde leerschool lijkt hij zich bewust te zijn van het feit dat hij een andere weg moet inslaan als hij iets van zijn leven wil maken. De rechtbank wil graag van hem weten of hij daar zonder hulp van buitenaf toe in staat is. Deskundigen denken van wel.

De officier van justitie wil hem, ondanks zijn voorgeschiedenis, niet naar het gevang sturen en besluit een werkstraf te eisen. Plus een voorwaardelijke celstraf, want er moet wel een stok achter de deur staan. Het is te hopen dat niemand hem ooit met die stok zal hoeven te slaan.

Klein spelletje, grote gevolgen…

Mam rijdt met kindertjes door het Groninger platteland. De oudste is met een computerspelletje bezig dat hem kennelijk begint te vervelen. En dus wordt ook hij vervelend. Dat vindt moeder dan weer vervelend. Zij moet haar aandacht bij de weg houden. Dat valt niet mee als de kroost achterin begint te jengelen.

Om er een einde aan te maken wil moeders het spelletje in beslag nemen. Een fractie van een seconde later klinkt er een knal. Boem! Een frontale botsing. Drie gewonden. Veel blikschade.

Een jaar later zit de veroorzaker van het incident op dezelfde stoel in Zittingzaal 14 van de Groninger rechtbank waar een paar uur later iemand vier jaar cel hoort eisen. Ruzie op de werkplek. Poging tot doodslag. Heel wat anders dan een ongeval, maar ja. Ook dit soort ‘misdrijven’ haalt de zaal waar normaliter alleen echte boeven worden binnengebracht.

De rechtbank steekt een belerend vingertje in de lucht en verhaalt over soortgelijke voorvallen. Dat er iedere dag van dit soort ongelukken gebeuren. Omdat de automobilist van tegenwoordig veel meer in zijn of haar voertuig denkt te kunnen doen dan wettelijk is toegestaan. De dame in het beklaagdenbankje hoort de preek aan en knikt slechts. ,,Ik weet het, het was dom van mij’’, zegt ze.

Als de officier van justitie de richtlijnen volgt, kan er een celstraf van drie weken opgelegd worden. Dat wordt niet de eis. Het OM vindt een werkstraf voldoende. Overigens wel in combinatie met een rijontzegging van een half jaar. Gelet op de situatie is dat ‘gepast en geboden’ volgens de officier.

De beklaagde heeft tenslotte nog een suggestie in petto, mocht het toch tot een werkstraf komen. In dat geval wil ze wel boodschappen doen voor de slachtoffers. Misschien blijft er daarna nog wat tijd over om een spelletje te spelen. Lekker veilig aan de keukentafel.

De rechtbank doet over twee weken uitspraak.

‘Vreemd’ (porno)zaakje…

Er was eens een man. Hij had een droom. Hij wilde ooit bij Justitie gaan werken. Dat leek hem een mooie baan. De man moest echter wel eerst aan een studie Rechten beginnen. Je moet immers het een en ander weten over bijvoorbeeld strafrecht. Dat deed hij dan ook. Vol overgave stortte hij zich op de materie die op termijn een goed jurist van hem moest maken.

Hoe ruw kan je droom dan uiteen dreigen te spatten en in een nachtmerrie veranderen als je wordt verdacht van het bezit van kinderporno. Dan kun je een loopbaan bij Justitie natuurlijk wel vergeten. Een 24-jarige student dreigde in een soortgelijk scenario terecht te belanden. De man werd verdacht van het in bezit hebben van kinderpornofilms. Tja, dat mag natuurlijk niet. Dat weet zelfs een rechtenstudent.

Justitie wilde de zaak in eerste instantie met een voorwaardelijk sepot afdoen. Vanwege de geringe hoeveelheid. Het waren namelijk maar twee filmpjes. Daar ging de student echter niet mee akkoord. Sterker nog, hij besloot zelf naar de rechter te stappen.

Opmerkelijk? Het is maar hoe je het bekijkt. Hij wilde in ieder geval voorkomen dat er een veroordeling uit zou rollen. Dan zou niet alleen zijn blazoen een behoorlijke deuk oplopen, maar met de studie Rechten kon hij daarna ook wel stoppen. Daar zat de man helemaal niet op te wachten. Daarbij kwam nog eens dat de verdachte de lezing van de politie bestreed dat er sprake van kinderporno was geweest. De filmpjes had hij in zijn bezit gehad, dat stond buiten kijf. Er waren volgens de student echter alleen maar volwassen porno-acteurs op te zien geweest.

De rechtbank deed er niet al te lang over om tot een oordeel te komen. Er was te weinig bewijs om tot een veroordeling van de student te komen. Als de politie het materiaal wat beter had bestudeerd, had men misschien duidelijk kunnen maken hoe oud de acteurs in de films waren. Dat was nu niet meer vast te stellen. Vrijspraak dus voor de man, die fluitend weer naar buiten kon. Waarschijnlijk op weg naar huis om zijn studie op te pakken. Deze ene tegenslag zal hem namelijk niet van zijn droom hebben beroofd.

Eigenlijk is dit een van die zaken waar je normaal gesproken weinig aandacht aan schenkt. Toch intrigeert me de kwestie wel. Ik neem aan dat de bewuste films in beslag zijn genomen. In dat geval is het toch een kleine moeite om uit te vogelen wie er nu gelijk heeft gehad, de politie of de student? De films dienen toch als bewijsmateriaal voor als het tot een rechtzaak komt? Waar is het bewijsmateriaal dan gebleven? Het had de onduidelijkheden meteen weg kunnen nemen. Of is dat te kort door de bocht gedacht…

De man is vrijgesproken, dat is waar. Maar daarom mag ik toch wel de vraag stellen waarom het gegaan is zoals het gegaan is? Noem het maar gezonde achterdocht. Desnoods overdreven nieuwsgierigheid. Of voor mijn part spijkers op laag water zoeken. Ik blijf het vreemd vinden. Totdat iemand mij van het tegendeel weet te overtuigen.