Rechter en beul tegelijk…

Op internet dook begin deze week een foto op van de acht jongeren die in Eindhoven een 22-jarige man uit Oirschot bijna dood hebben geschopt. De prent kwam van iemand die in eerste instantie anoniem wenste te blijven. Totdat GeenStijl/Powned lucht van de zaak kreeg.

Ineens was de volslagen onbekende inzender niet zo anoniem meer. Kreeg hij de microfoon van de roze plopkapgangsters onder zijn neus geduwd. Vertelde in geuren en kleuren zes van de acht knapen te kennen. Dat hij met sommigen was opgegroeid. Het manneke plukte de prent van de facebookpagina van een van hen en stuurde die naar de media.

En dat hebben we geweten. De vermoedelijke daders werden overal met naam en toenaam genoemd. Hun gezichten niet eens onherkenbaar gemaakt. Ook niet bij GeenStijl/Powned, maar dat hadden we van hen niet hoeven verwachten. Omdat de jongens hun recht op privacy hadden verspeeld. En wie bepaalt dat dan Dominique Dweesie? Oke, het medialandschap is volkomen veranderd. Iedereen plempt zijn eigen tronie op social media als Facebook, Twitter en Hyves. En ja, dan geef je een flink stuk van jezelf bloot. Maar dat maakt van een journalist of het publiek nog geen bevoegd opsporingsambtenaar. Volgens mij is er nog steeds geen wetswijziging doorgevoerd die bepaalt dat iedereen politieagentje mag spelen.

Gelet op de gevolgen van de in mijn ogen grensoverschrijdende actie vraag ik me af of GeenStijl en Powned ook zo veel fatsoen in hun donder hebben om publiekelijk excuses te maken aan de persoon die toevallig dezelfde naam heeft als een van de mogelijke schoppers. De man die niets met het voorval te maken had maar dankzij de roze garde bijna moest onderduiken omdat hij van alle kanten werd bedreigd. Daar hoor je namelijk niemand over. Gevalletje collateral damage? Jammer maar helaas?

Het zullen wel weer die verrekte buitenlanders zijn geweest.

Het achttal was al door de publieke opinie veroordeeld alvorens ze ook maar als verdachte konden worden aangemerkt. Hoe walgelijk de poging tot doodslag ook, want dat is het in mijn ogen wel, mogen we dergelijke publieke acties niet goedkeuren. Dat riekt aan alle kanten naar eigenrichting. Zoiets kunnen we niet tolereren. Het maakte de gebruikers van Twitter en Facebook kennelijk weinig uit. Ze gingen onverdroten door met hun jacht op de mogelijke daders.

Het zou me niks verbazen als er binnenkort weer een deskundige opduikt die ons een of ander probleem probeert aan te praten. Omdat binnen de Acht van Eindhoven namen voor komen die een buitenlandse klank hebben. En dus hoor je de PVV-ers en hun gelijkgestemden al weer roepen. Dat het weer die verrekte buitenlanders zijn. En ja, dat klopt. Er zitten naast drie Nederlanders namelijk ook vier Belgen bij. O ja, de identiteit van de achtste wil Justitie niet bekend maken. Ach, hoor ik ze denken. Dat zal wel weer een ontspoorde Marokkaan zijn.

U zult het misschien niet begrijpen, of niet willen weten, maar de mens is in aanleg een gewelddadige creatuur. Sterker nog, gooi wat drugs of alcohol naar binnen en u zult zien hoe snel de grenzen van het fatsoen vervagen. Hoe rap u van een potentieel slachtoffer in een dader verandert. De beelden die we van Eindhoven hebben gezien? Allesbehalve een zeldzaamheid. Zinloos geweld is een wekelijks terugkerend kwaad. Morgen is het uw kind dat een doodschop krijgt. Of er eentje uitdeelt.

Omdat een dader, met dank aan de democratie die we zelf in stand houden, ook rechten heeft.

Van de acht opgepakte knapen zitten er nog drie in het gevang. De rest is weer thuis. Zij zijn ‘onder voorwaarden’ vrijgelaten maar moeten van de Belgische onderzoeksrechter wel beschikbaar blijven voor verdere verhoren. Over een uitleveringsverzoek wordt nog nagedacht.

Voer voor de talloze roeptoeters die de digitale galg al van de nodige spijkers hebben voorzien. Er schande van zullen spreken. Onder het mom van collectieve verontwaardiging het tuig zelf wel even willen ophangen. Trial by media and society. Zonder enige kennis van zaken aangaande het recht voortrazen in hun collectieve domheid en zelfs dreigende taal uitslaan richting familie en vrienden van het stel.

Het gekke is dat je bijna geneigd bent om ze gelijk te geven. Justitie doet er immers vrolijk aan mee. Zij waren er als de kippen bij om de beelden van de mishandeling te publiceren. Het zou de opsporing en arrestatie van het achttal moeten bevorderen. Pas toen de impact van de publicatie duidelijk werd, pleitte men voor terughoudendheid. Te laat natuurlijk. Internettend Nederland was er toen al lang en breed met de foto en de video vandoor gegaan.

Als de daders van de mishandeling zich straks voor de rechter moeten verantwoorden zal elke zichzelf respecterende advocaat deze zin ter verdediging gebruiken. ‘Gelet op de aandacht die deze zaak in de media heeft gekregen is de verdediging van mening dat…’

De rest mag u zelf invullen maar ik geef u op een briefje dat er voor een lagere straf gepleit zal worden. Omdat een dader, met dank aan de democratie die we zelf in stand houden, ook rechten heeft. Later ook de kans moet krijgen om een leven op te bouwen waarbij zijn verleden hem niet mag achtervolgen. Ja mensen, dat noemen ze in dit land rechtspraak. Daar zou een aantal schreeuwers zich ook eens in moeten verdiepen voordat ze nog een keer de moraalridder gaan uithangen. De rol van rechter en beul willen overnemen…

Dat past de gewone burger niet en een omroep zou zich daar al helemaal verre van moeten houden.

Beneden alle peil…

Als je aan 140 tekens in een tweet niet genoeg hebt om iemand de kont eens even lekker vol te schelden, dan doe je het toch gewoon via de mail? Het overkomt me wel vaker dat iemand pislink is geworden om iets dat ik geschreven heb. Ik neem het meestal voor kennisgeving aan en ga verder met de dingen van alledag. Wat boeit mij het dat iemand mij een radicale nicht noemt omdat ik een stel van het pad geraakte Marokkanen als randdebielen heb betiteld.

En toch vond ik het nu even welletjes. Laat ik u even meegenieten van wat er soms mijn kant op komt. Omdat ik soms ook grenzen trek. U moet mij voor deze keer maar vergeven dat ik sommige woorden heb gecensureerd. Een goed verstaander heeft immers maar een half woord nodig om te begrijpen wat de inzender wil zeggen. Ik citeer:

Zeg ongeloveleke minkukel. Wie denk jij god……. wel niet dat je bent om ons randdebielen te noemen. Jij achterleke rukker. Kruip in het hol van die mongool Geert Wilders met je stomzinnige teksten. Je bent de grond niet waart waarop je loopt, laffe schapenn…….. die je er bent. Moeten we jouw kop soms ook even komen verbouwen?  Jij bent zo rassistisch als het maar kan. Denk jij nou echt dat jij een beter mens bent omdat jij toevallig een witte rotkop hebt? Ik zou maar oppassen als ik jouw was stinkende t….leier.

Ik moet u teleurstellen als u nu denkt dat dit zo ongeveer het niveau van mijn bezoekers is. Behalve het taalgebruik is ook de schrijfwijze allesbehalve acceptabel. Beneden alle peil zelfs. In welke hoek zou ik de schrijver moeten zoeken? Je zou er bijna wat van denken. Maar goed, voor de duidelijkheid  vond ik het wel zo goed om het zo te laten staan. Zodat iedereen even weet hoe er soms gereageerd kan worden. En dus is hier ook mijn reactie.

Je moet wel behoorlijk ziek in je hoofd zijn om iemand dusdanig te mishandelen dat het slachtoffer aan de gevolgen daarvan overlijdt. En ja, dat is behoorlijk debiel. In het hol van Geert Wilders kruipen? Die is in mijn ogen ook niet erg fris op de lever. Of ik stompzinnige teksten schrijf weet ik niet. Ieder zijn mening, maar een schaap te grazen nemen? Gatverdamme zeg, geef mijn portie maar aan fikkie.

En hoezo ben ik racistisch (zo schrijf je dat namelijk) in uw ogen? Waren het dan geen Marokkanen? Heb ik me zo erg vergist? Het enige onderscheid tussen mij en die losgeslagen pissebedden is dat ik nog wel weet waar mijn grenzen liggen.  In dit specifieke geval klopt uw bewering dat ik een beter mens ben. Dat voel ik in ieder geval wel zo.

En tot slot ga ik bijna geloven dat u mij ergens van kent. Hoe weet u anders dat ik een roomblanke huid heb? Ik zou bijna zeggen, kom eens langs. Dan praten we er even over. Van man tot man. Ik neem tenminste aan dat u een man bent.

En als u na ons gesprek nog steeds denkt dat ik een schapenn…… vriendje van Wilders ben en dat deze stinkende t….lijder  alleen maar racistische woorden uit  zijn witte rotkop kan krijgen? Dan heeft u wat mij betreft alle zin voor realiteit en rechtvaardigheid uit het oog verloren.

Misselijk makende laffe daad…

We hebben massaal onze verontwaardiging uitgesproken over het zinloze geweld dat zich in Haren heeft voltrokken. Over alle camerageile autochtone gekken die al dan niet zwaar beschonken met van alles en nog wat gooiden. Wiens tronie in sommige gevallen vrij snel op allerlei internetfora opdoken.

Deze trammelant schoppende ‘modelburgers’ moeten ooit het land erven? De jeugd heeft immers de toekomst. Nou, zeg dan maar dag tegen je toekomst.

We hebben ook lopen klagen over het soms zinloze geweld dat de ME in sommige gevallen heeft gebruikt. En ondertussen wijzen we naar iedereen. Omdat er schuldigen gevonden moeten worden.

En dan lees je tot je grote schrik het bericht dat een 84-jarige man in die verschrikkelijke nacht bijna het leven heeft gelaten omdat hij met een stoeptegel is bewerkt. In zijn eigen woning notabene… Een onvoorstelbaar laffe daad…

Het is te triest voor woorden dat relschoppers uit zijn op een confrontatie met de ME en zich als bange hazen verstoppen als het werkelijk op een botsing dreigt uit te lopen. Zich als laffe wezels verschansen in de huizen van mensen die part noch deel hebben aan de uitwassen van een groep idioten. Gewoon de pech hebben dat ze toevallig op het slagveld wonen. En zich daar nog niet veilig kunnen voelen.

Zoals de 84-jarige Harenaar. Die iemand in zijn bijkeuken een voor hem totaal onbekende, langere man aantrof. Hij kreeg niet veel tijd om zich te beseffen wat die vreemdeling daar deed. Het licht werd hem uit de ogen geslagen. Een stoeptegel landde op het hoofd van de bejaarde.

Zijn vrouw trof hem hevig bloedend aan. Omdat er geen ambulance beschikbaar was hebben buren hem naar ziekenhuis gebracht. Daar werd geconstateerd dat hij een gebroken kaak en een lichte hersenbloeding had opgelopen.

De politie ziet een duidelijke relatie met de ernstige ongeregeldheden in het centrum van Haren. Men wil graag in contact komen met getuigen van dit ernstige geweldsincident. Mensen die iets hebben gezien of iets kunnen zeggen over de dader(s) worden gevraagd te bellen met Regiopolitie Groningen. Dat kan via het landelijke telefoonnummer 0900-8844 of Meld Misdaad Anoniem via 0800-7000.

Beeldmateriaal en tips
Het Openbaar Ministerie en de politie hebben een grootschalig onderzoek naar de ongeregeldheden ingesteld. Hier werken vijfentwintig rechercheurs aan mee. Dit team verzamelt zo veel mogelijk informatie om ook gedurende het onderzoek nieuwe aanhoudingen te kunnen verrichten. De politie heeft zelf beeldmateriaal gemaakt tijdens de rellen. Relschoppers worden opgeroepen om zichzelf te melden. Daarnaast vraagt men om beeldmateriaal, zoals foto’s en filmpjes, beschikbaar te stellen en om tips te melden. Beeldmateriaal kan men uploaden via de website van de Nationale Recherche, www.nationale-recherche.nl. Tips kan men mailen naar tgotips@groningen.politie.nl.

Zware mishandeling…

Wat er ook aan vooraf is gegaan en welke bedenkelijke rol het slachtoffer misschien ook gespeeld zou kunnen hebben, waar halen mensen het recht vandaan om op anderen in te hakken? En toch gebeurt het telkens weer. Zinloos geweld.

De politie heeft donderdagnacht op het Cascadeplein in Groningen drie jongemannen aangehouden voor openlijke geweldpleging. Het trio, een 18-jarige man uit Almelo, een 19-jarige man uit Wezep en een 19-jarige man uit Meppel, wordt verdacht van betrokkenheid bij een forse mishandeling van een 20-jarige man uit Assen.

De mannen konden vlak na het incident worden ingerekend. De politie reageerde op een melding van een beveiligingsman dat twee groepen met elkaar de confrontatie zochten. De beveiliger was er vervolgens getuige van dat de Assenaar door meerdere personen werd geslagen en geschopt.

Zelfs toen de Assenaar bewusteloos op de grond lag, werd hij tegen lichaam en hoofd geschopt. De beveiligingsman wist vervolgens met zijn gecertificeerde hond de groepen te scheiden en het slachtoffer te ontzetten. Tijdens zijn optreden werd de verdachte uit Meppel door de hond gebeten. Ook een tweede persoon liep een bijtwond op in zijn hand.

De drie verdachten werden kort na het incident op het Cascadeplein aangetroffen en aangehouden. Alle drie werden in een cel ingesloten. Het slachtoffer werd voor nader onderzoek naar het ziekenhuis gebracht. De Assenaar heeft in ieder geval een zware hersenschudding door het geweld opgelopen. De politie sluit meer aanhoudingen in deze zaak niet uit. De verdachten worden door de politie gehoord.

Eigen rechter spelen. Veel mensen zouden het maar al te graag willen omdat ze ons rechtssysteem te soft vinden. Maar oordelen, veroordelen en het vonnis meteen maar voltrekken? Die handelswijze is niet aan de burger toebedeeld. Daar hebben we in Nederland andere instrumenten voor.

Voor meer politienieuws zie Politie.nl

 

De zaak Jordy…

Ik moet aan Jordy denken.  Ineens schiet het me te binnen dat het al een half jaar geleden is dat zijn geruchtmakende ontvoering landelijk nieuws was.

Het kereltje werd door de gezinsverzorgster aan de ouderlijke macht onttrokken. Omdat hij verwaarloosd en mishandeld zou worden. Foto’s van een rommelige kamer en hondenpoep in een hoekje van het huis moesten het bewijsmateriaal vormen. 

Jordy heeft een tijdje ondergedoken gezeten en werd vervolgens in een pleeggezin geplaatst. Daar zit hij nog steeds. Omdat de ambtelijke molens nu eenmaal langzaam draaien. Omdat het bureau Jeugdzorg nog steeds niet in staat is geweest een afgerond onderzoek te presenteren.

De rechtbank in Groningen kon onlangs dan ook niets anders doen dan de uithuisplaatsing van Jordy verlengen. Zeer tot ongenoegen van zijn advocaat overigens. Die beklaagt zich over het feit dat het allemaal zo lang moet duren. Omdat sommige deskundigen al hebben geconstateerd dat er van mishandeling geen sprake is geweest.  

Ik vraag me af hoe het met Jordy gaat. Zou hij zich eigenlijk wel gelukkig voelen in het pleeggezin? Omdat hij eindelijk verlost is van zijn moeder. Die hem wel eens sloeg omdat hij dat lekker vond? Hem onvoldoende te eten gaf en zich te weinig om zijn opvoeding bekommerde?

Of zou hij het liefst weer naar zijn ouderlijk huis willen. Naar de vrouw die hem heeft grootgebracht. Die hem met open armen zal ontvangen als hij weer bij de voordeur staat. Het mannetje met liefde zal omringen. Een onbezorgde jeugd geeft zodat hij kan uitgroeien tot een zelfbewuste man.

Iemand die later misschien ook wel kinderen krijgt. En hen dezelfde opvoeding gunt die hij heeft verdiend.

Het uur der wrake…

Misschien moet ik u alvast maar waarschuwen voor u dit leest. Het verhaal zal niet het meest spannende of opwindende zijn dat ik ooit aan dit blog heb toevertrouwd. Het is wel een verhaal over wanhoop en zorgen en het zal absoluut geen happy ending hebben. Toch is het de moeite van het lezen waard omdat het enigszins duidelijk maakt wat Lizette als kind heeft doorgemaakt.

Haar moeder overleed toen Lizette nog maar drie jaar jong was. Eigenlijk heeft ze haar nooit goed gekend. Het zou best eens kunnen zijn dat ze haar niet eens van een foto zou herkennen als haar die onder de neus geduwd zou worden. Maar dat doet er nu even niet toe.

Lizette werd grootgebracht door haar vader. Hij was gepassioneerd door zijn werk en had nooit tijd voor zijn kind. Ze was meestal alleen thuis. Haar angsten en zorgen kon ze niet delen met de man die evenmin in staat bleek om haar aan te moedigen als ze iets goed had gedaan. De jeugd van Lizette was niet bepaald het voorbeeld van wat de maatschappij van een opvoeder verwacht.

Met dat in gedachten hoorde Lizette van een jongen die zich constant in de toiletten van de school bleek te verstoppen. Zelf had ze hem daar nog nooit gezien. Hoewel het haar vreemd leek, wilde ze het wel geloven. Maar ja, ze was ook nog maar zeven jaar en dan ben je nog goedgelovig. Op die leeftijd geloven kinderen alles wat hen verteld wordt. Neem bijvoorbeeld Sinterklaas. Er wordt kinderen altijd verteld dat de Goedheiligman alles ziet. Dus moeten ze zich goed gedragen, anders zouden ze de roe krijgen in plaats van cadeautjes. Een ijzeren wet waar geen kind aan durft te tornen.

De jongen zat vier jaar in de toiletten. Hij voelde zich alleen en in de steek gelaten. Zocht bescherming op een onmogelijke plek. Een schreeuw om hulp, maar niemand die het hoorde. Het verhaal ging dat hij op zekere morgen tevoorschijnwas gekomen, uitgleed en met zijn hoofd op de betonnen vloer was gesmakt. Hij was op slag dood. Dat was twee jaar voor Lizette van het verhaal hoorde, maar het werd altijd als een horrorverhaal onder de leerlingen doorverteld. De leraren hielden zich afzijdig van het spookverhaal. Er werd nooit over gesproken.

Naarmate de jaren vorderden veranderde het verhaal steeds weer. Wat overeind bleef was dat vreemde feit van die jongen. Verstopt in de toiletten. Lizette deed het enige dat ze kon doen. Ze trok zich niets van de verhalen aan. Toch besloot ze haar vader deelgenoot te maken. Hij schonk er echter ook geen aandacht aan. Dat maakte Lizette kwaad. Ze voelde zich boos, in de steek gelaten en alleen.

Toen ze een jaar of tien was liep ze de studeerkamer van haar vader binnen om hem om hulp te vragen met haar huiswerk. Ze zat naast hem en hij staarde slechts naar haar. Even dacht Lizette dat ze maar beter weg kon gaan. Het was al heel wat geweest dat ze zomaar de studeerkamer van haar vader was binnengelopen terwijl hij aan het werk was.

Op het moment dat ze aanstalten maakte om te vertrekken, zei hij ineens: ,,Wat wil je van mij? Stotterend kwam er uit haar mond dat ze hulp nodig had. Alsof ze om een onmogelijk iets had gevraagd, antwoordde hij op strenge toon en met een alles vernietigende blik: ,,Wat heb ik ooit gezegd over het krijgen van hulp?’’ Lizette reageerde geschokt. Ze wist zich geen houding te geven. ,,Hulp is voor mensen die niets kunnen of de wil niet hebben om iets te leren. Tot dat soort mensen behoor jij niet. En nu eruit, want ik ben nog lang niet klaar met mijn werk.’’

Lizette verliet de kamer. Ze was kwaad. Diep binnen in haar welde een onverklaarbare woede op. Een woede die ze niet onder controle kon krijgen. Die ze niet begreep. Ze kon het huis niet ontvluchten, want haar vader draaide altijd alle deuren op slot op het moment dat ze was thuisgekomen.

Naarmate de jaren vorderden bleef de woede groeien. Lizette zat vaak voor het raam naar de kinderen te kijken die buiten aan het spelen waren. Die in de winter sneeuwpoppen maakten en in de zomer watergevechten hielden. Ze kon al die dingen niet doen. Zat opgesloten in het ouderlijk huis. Op een dergelijke manier beperkt zijn in je bewegingsvrijheid doet dingen met mensen. Het zorgt voor innerlijke wonden. Diepe wonden die niet te genezen zijn. Hoe goed je je best ook doet.

Op haar twintigste verjaardag was Lizette uitgegroeid tot een volledig onbegrepen en kwade jongedame. Ze had genoeg van alle vernederingen die ze had moeten ondergaan. Van al die keren dat hij haar verjaardag domweg had vergeten. Er moest iets gebeuren, wilde ze aan haar gevangenschap ontsnappen. Ze dook de kelder in die sinds jaren haar slaapkamer was, trok achter de verwarmingsketel een metalen koffer weg en liep er mee naar haar bed. De koffer was half verroest, het deksel wilde maar amper open.

Toen ze het voor elkaar had gekregen moest ze onwillekeurig aan het moment denken dat ze de koffer voor het eerst onder ogen had gekregen. Ze was nog maar elf toen haar vader haar naar de kelder had verbannen omdat hij haar kamer nodig had voor het opslaan van zijn spullen. Lizette had geschrokken gereageerd toen ze ontdekte dat er een pistool in de koffer zat.

Nu keek ze naar het wapen met een blik die boekdelen sprak. Hier lag haar weerwoord. Dit was het moment waarop ze haar vader duidelijk zou maken dat hij een grote fout had gemaakt. Het moment der wrake had zich aangediend. Nu zou hij lijden. Voelen wat zij al die jaren had gevoeld.

Ze haalde het vuurwapen uit de koffer en hield het triomfantelijk omhoog. Voelde het gewicht van het koude metaal in haar handen. Jarenlang had ze dit moment gepland. Talloze keren in haar hoofd gerepeteerd. Nu was het zover. Had zij de controle in handen. Ze was er klaar voor. Het moment was aangebroken.

Langzaam liep ze de krakende keldertrap op, liep vervolgens door de gang en bleef voor de deur van de studeerkamer staan. Het was niet nodig om te kijken of hij er wel was. Hij zat er altijd. Lizette hield het geweer voor zich en duwde de deur open. Ze keek recht in het gezicht van haar vader. Voor hij ook maar iets kon zeggen haalde ze de trekker over. Een oorverdovende knal denderde door het huis. Het enige dat ze voelde was de impact van het schot. Geen emotie, alleen de enorme kracht van haar protest. Het was voorbij. Haar jarenlange lijden was in een flits vervaagd. Ze draaide zich om en liep het huis uit. Hij was dood. Ze had haar vader vermoord.