Over bikkels en bloemetjesjurken…

Er is me de afgelopen week iets heel erg duidelijk geworden. Iemand vertelde me dat ik in het verkeerde vel zat. Ik werd heel even panisch. Zag al spiegelbeelden van mezelf opdoemen. Getooid in een bloemetjesjurk en hoge hakken om mijn veel te grote voeten.

Erg aanlokkelijk was het bepaald niet. Zeg maar rustig een nachtmerrie. Ik moet ook heel eerlijk bekennen geen idee te hebben wat het is om in het verkeerde omhulsel te wonen.

De amateur-psycholoog zag mijn nadenkende blik en haastte zich te zeggen dat hij iets anders bedoelde. Dat ik helemaal niet in deze harde wereld paste. Niet tot de diehards behoor die tot het gaatje gaan om hun doel te bereiken. Bikkels met wasbordjes die dwars door muren lopen.

Crisis nog aan toe zeg. Zou ik mezelf zo slecht kennen? Een softy zijn die bij het minste zuchtje tegenwind de luwte opzoekt? Iedereen stelt zich wel eens kwetsbaar op. Daar is niks vreemds aan. En waarom zou ik dat niet mogen doen.

Het leven verloopt niet altijd over strak geasfalteerde wegen. Af en toe liggen er vervelende hobbels op slecht aangelegde paden. En ja, die kun je ontwijken. Om schade te voorkomen. Je kunt er ook domweg over heen knallen. Er op gokken dat het allemaal met een sisser afloopt.

Doe je het eerste dan ben je een softy. Of gewoon voorzichtig. Doe je het tweede dan ben je een bikkel. Of gewoon hartstikke dom. Het is maar net hoe je het bekijkt.

Ik moet ineens aan die ‘mannen van een zekere leeftijd’ denken. Dat nieuwe programma op televisie. Waarin vijftigers de schokkende ontdekking doen dat ze er eigenlijk niet meer bij horen. Dat ze heel voorzichtig in de markt zijn voor een cupmaatje A. In hun verwoede pogingen geaccepteerd te blijven gaan ze wat vaker naar de sportschool, letten ze op hun voeding, verven het haar en laten hun baard staan.

En opnieuw moet ik aan die woorden denken. Ben ik een softy aan het worden? Wat zou ik in dat geval moeten doen om in een bikkel te veranderen. Zodat ik er ook weer bij hoor? Moet ik mijn baard laten staan? Om er lekker ruig en onafhankelijk uit te zien? Mijn haar verven en me twee keer per week het apelazarus werken in de sportschool? Om mezelf daarna thuis op een verantwoorde shake te laten trakteren?

Als dat zo is kan ik de kledingkast van mijn wederhelft wel leegroven. Me voor de spiegel in de badkamer gaan optutten om de rest van de dag lekker in een bloemetjesjurk rond te lopen.

Ik zou me anders voordoen. Iemand spelen die ik helemaal niet ben. En dat zal nooit gebeuren. Zoveel is me wel duidelijk geworden.

Misplaatst vertrouwen…

Het moet mij maar eens van het hart. Tijd dat er stevig wordt uitgehaald. Naar sommige instanties die het kennelijk niet zo nauw nemen met de goede zeden in dit bij tijd en wijle zo verziekt lijkende land.

Een maatschappij die tot op de hoogste niveaus van kontdraaien houdt. Een maatschappij die zich kwaad maakt als de privacy van een moordenaar wordt geschonden.

Een samenleving die gewoon toestaat dat vaders hun eigen kinderen kapotnaaien en voor het leven traumatiseren. En vervolgens doodleuk een tweede kans geven. Een nieuwe mogelijkheid om het nog een keer te doen. Door ze de voogdij te geven over de kleintjes die ze zo verschrikkelijk in de vernieling hebben geholpen.

Vraag: Beseft u dat deze kinderen straks weer oog in oog staan met de man die hen misbruikt heeft? Worden deze kinderen überhaupt wel gevraagd of zij vader willen zien? Wordt hier iets aan gedaan, rekening mee gehouden?

Antwoord: Hij is nu eenmaal de biologische vader en heeft recht op contact. Voor de veiligheid van de kinderen zal er dan ook iemand aanwezig zijn. Als het contact niet goed verloopt kunnen zij nog altijd weggebracht worden.

Wie kent niet het verhaal van het Beest van Beyum. De stad-Groninger vader die zijn dochter zwanger had gemaakt. Een kind van elf jaar dat tijdens een schoolreis van een kind bevalt. Ik kan me best voorstellen dat vaders naar hun bloedeigen dochter kijken. Met enige trots vaststellen dat het eigenlijk best wel een knap ding is geworden. Dat doe je dan met gepaste trots. Elke andere vorm van dubieuze vaderliefde, als je misbruik zo mag noemen, is uit den boze.

Daar zouden sommige organisaties ook eens over moeten nadenken alvorens ze besluiten nemen die werkelijk nergens op slaan. Gewoon omdat het in mijn ogen niet kan. Wie geeft een veroordeelde pedoseksueel in hemelsnaam de voogdij terug over kinderen die hij heeft misbruikt. Zijn bloedeigen kinderen. Ziet u het al gebeuren? De pedo die zich zit te verkneukelen bij de gedachte dat hij zijn vleselijke lusten nog een keer op zijn eerdere slachtoffers kan botvieren? En dan ook nog dankzij de medewerking van mensen die dit zouden moeten voorkomen?

Gaat niet gebeuren denkt u? Ik hoef alleen maar Sytze van der V. er bij te halen. Dachten ze ook niet van hem, nadat hij al een celstraf vanwege misbruik had uitgezeten, dat het wel goed zou komen? Nederland gaat er prat op een beschaafd land te zijn. Een land waarin iedereen fouten mag maken en tweede kansen krijgt. Maar dit gaat wel erg ver. Dit is een typisch geval van de kat op het spek binden. In principe maakt het niet uit hoe vaak een pedo is veroordeeld. De huidige werkwijze versterkt bij mij alleen maar het gevoel dat men in Nederland nog steeds niet weet hoe er adequaat met zedenmisdrijven moet worden omgegaan. Hoe er een blijvende oplossing wordt geschapen die recht doet aan slachtoffers en hun ouders.

Je mag in alle bescheidenheid hopen dat de ogen van de verantwoordelijken bijtijds worden geopend. Dat het welzijn van kinderen voorop staat en niet de vraag wie er volgens de letter van de wet recht heeft op de voogdij. Kinderen zijn geen handelswaar, geen stukken speelgoed waarmee volwassenen zich naar eigen goeddunken kunnen uitleven. Kinderen? Daar behoor je met je tengels van af te blijven.

Het is mooi genoeg geweest. De maat is vol. Er moeten eens wat deuren ingetrapt worden waarachter zich kennelijk slapende mensen bevinden. Schudt die hele amateuristische bende, die verziekte ambtenarij eens flink door elkaar. Laat ze voor eens en voor altijd beseffen dat er iets moet gebeuren. Wakker worden. Het is tijd om op te staan. Voor onze toekomst. Onze kinderen…

Ome Kees is boos…

Ome Kees was ongelofelijk boos. Hij begreep niets meer van de wereld toen de politie bij hem op de stoep stond en hem oppakte op verdenking van het misbruiken van zijn nichtjes. Hij was de wanhoop nabij. De ontuchtige handelingen die hem werden verweten, had hij altijd als liefdevol geknuffel tussen familieleden beschouwd. Justitie had daar hele andere gedachten over en dat heeft Ome Kees geweten.

Tijdens zijn voorarrest werd hem duidelijk wat hem allemaal ten laste werd gelegd en dat was niet niks. Hij was zich rot geschrokken maar kon zich niet voorstellen dat ‘zijn lieve nichtjes’ hem als ontuchtpleger betitelden. Ome Kees stuurde vanuit de gevangenis zelfs brieven naar de minderjarige kinderen om hen te bewegen de aanklacht in te trekken. Dat deden ze niet. Er was teveel gebeurd. Zelfs in het ouderlijk huis waren ze niet veilig voor de graaiende handen van hun oom. Toen een van de meisjes had aangegeven dat ze het helemaal niet prettig vond dat oom samen met haar in bad stond en haar overal betastte, vond hij dat zelfs vreemd. Ze moest zich niet aanstellen. Hij zou haar wel even over haar schaamtegevoel heen helpen. ,,Ze had niets om voor zich te schamen. Voor een meisje van haar leeftijd had ze zelfs een wulps lichaam en mooie borsten. Ik mocht daar graag naar kijken’’, aldus Ome Kees.

Dat hij haar op een gegeven moment zelfs geld had geboden om haar een keer naakt te zien, was volgens hem niet meer dan een plagerijtje geweest. ,,Dat had ze namelijk toch niet gedaan’’, zei hij. Toen de rechtbank Ome Kees vroeg wat een meisje van twaalf met een opmerking moet als ‘wat ben je mooi en wat heb je een wulps lichaam’, gaf de man als antwoord; ,,Iedere dame vindt het toch leuk als ze een complimentje over haar uiterlijk krijgt?’’

Hoe dan ook, Ome Kees was boos. Hij vond dat de meisjes het maar hadden moeten aangeven als ze zijn toenaderingen niet op prijs stelden. Dat was niet gebeurd en dus vond hij eigenlijk dat hij niets verkeerds had gedaan. Justitie was ook boos en wel omdat Ome Kees niet bijtijds had ingezien dat hij met zijn vingers van de meisjes had moeten afblijven. En net zoals voor veel andere verdachten geldt die in de afgelopen jaren voor soortgelijke delicten in het beklaagdenbankje hebben gezeten en bestraft zijn, moest ook Ome Kees boeten.

Hij heeft na de rechtszitting een poosje de tijd gehad om in alle rust over zijn zonden na te denken en uiteindelijk ingezien dat het niet door de beugel kon wat hij had gedaan. Zijn boosheid heeft plaatsgemaakt voor spijt, berouw en hoop. Hoop dat de beide kinderen er geen blijvend psychisch letsel aan over zullen houden…

En dan hoor je weer een nieuw voorval. Van een vader die zijn zoons met geweld dreigt. Als ze hun zusjes niet te grazen nemen. En dan stel ik mezelf opnieuw de vraag. Is er eigenlijk nog wel hoop? Voor al die kinderen. En voor de zieke geesten die zich aan hen vergrijpen.

Verscheurde jeugd…

Myrna zit als een dood vogeltje in de hoek van de kamer. Zwijgend en helemaal in zichzelf gekeerd. De grote mensen om zich heen begrijpt ze niet. Moeder is een vreemde voor haar geworden. Dat is niet meer de vrouw die haar teder in de armen had gehouden toen ze op de wereld kwam en bij wie ze warmte en genegenheid had gezocht. Waarom was haar prille leventje zo verscheurd geraakt?

Waarom had mama tegen haar gezegd dat papa niet zo’n lieve man was en dat het voor haar beter was dat ze hem vergat? Waarom moest Myrna nu papa zeggen tegen die vreemde man die haar angst inboezemde. Telkens als hij op bezoek kwam werd ze bijna gedwongen om bij hem op schoot gaan zitten, noemde haar een lief klein kind en hield haar stevig tegen zich aangedrukt. Ze had al een keer tegen mama gezegd dat ze dat niet wilde. Het antwoord luidde steevast dat ze zich niet zo moest aanstellen. Hij bedoelde het immers goed.

Eens in de twee weken logeert Myrna bij haar vader. Ook hij heeft inmiddels een andere partner. Myrna hoeft haar geen mama te noemen. ,,Dit is mijn vriendin. Met haar kun je lachen en we doen altijd leuke dingen’’, vertelt ze aan iedereen die het maar horen wil. Tijdens de weekenden bij haar vader bloeit ze helemaal op, blijkt uit niets dat ze ook een totaal ander persoon kan zijn.

Dat komt pas naar voren als ze weer naar haar moeder moet. Dan is alle spontaniteit als een donderslag bij heldere hemel verdwenen. De auto stopt en in de deuropening van een onopvallend rijtjeshuis staat een vrouw op haar kind te wachten. Myrna ziet haar staan en slaakt een diepe zucht. Nog voordat vader uit de auto is gestapt, schieten de tranen in haar ogen en zegt ze: ,,Papa, waarom mag ik niet bij jou blijven wonen?’’

Bizarre realiteit…

De biologische vader van twee kinderen eist zijn spruiten op. Niks aan de hand zou je zeggen. Totdat je de achtergronden weet. Het verhaal heeft namelijk een bizar tintje. De man is veroordeeld voor misbruik. Komt deze maand weer op vrije voeten. En de kinderen die hij terug wil? Ook die heeft hij in het verleden misbruikt. Je vraagt je serieus af hoe krom het recht kan zijn om aan dit soort verzoeken te voldoen. Er zelfs maar aan te denken…

Deze man is gevaarlijk. Het interesseert hem niet wat anderen denken of voelen. Hij loopt zijn lul achterna. Het is een seksmaniak. Vooral als hij drank op heeft.

Het zijn slechts enkele van de kwalificaties die men hem heeft opgeplakt. Hij zou zelfs hebben geprobeerd zijn schoonmoeder en zijn moeder in bed te krijgen. Het antwoord dat hij van schoonmama kreeg na zijn avances liet niets aan duidelijkheid te wensen over. Ze stak de man met een mes in het lijf.

De toch al gekwetste kinderen zijn de kleinkinderen van de moeder van Aswintha Dijkstra. De vrouw die vorig jaar op beestachtige wijze in Sneek werd vermoord. Oma is al tien maanden bezig om de kinderen weer te mogen zien, maar wordt in die pogingen tegengewerkt omdat het tweetal teveel zou hebben meegemaakt. Zegt de William Schrikker Groep. De kinderen bevinden zich momenteel bij de vriend van Aswintha, maar staan onder toezicht van de William Schrikker Groep.

De landelijk werkende instelling voor jeugdbescherming, jeugdreclassering en pleegzorg richt zich op kinderen met een beperking of chronische ziekte, maar ook op kinderen van ouders met een beperking. Wanneer in de thuissituatie ernstige opvoedingsproblemen ontstaan biedt men hulp, advies en ondersteuning. En dat doen ze al zeventig jaar.

En nu ga ik me pas echt zorgen maken. Vooral als je bedenkt dat ze slechts één, in mijn ogen hoogst bedenkelijk, argument hebben om aan de eis van de man mee te werken. Omdat het hun voogd en vader is… En dat het niet belangrijk is dat de kinderen door hem zijn misbruikt… Dat ze wel ingrijpen als het opnieuw mis gaat…

Ze had volgens haar zeggen zeker zestien keer seks met hem. De verdachte houdt het op drie keer. Haar zusje zegt dat ze één keer door de man is verkracht. Ze huilde en pleegde verzet, maar daar had hij zich niets van aangetrokken. Hij vond het de normaalste zaak van de wereld dat hij met de kinderen naar bed was gegaan. Uit: Leeuwarder Courant, 29 april 2009

Oma moet gewoon niet zeuren. Ze heeft zich immers nooit om de kinderen bekommerd. En dat zegt men terwijl de kleintjes twee weken voor de afgrijselijke moord nog samen met moeder en grootmoeder hadden gegeten. Een gelegenheid die Aswintha aangreep om haar moeder te vertellen dat ze niet oud zou worden. Dat ze waarschijnlijk een gewelddadige dood zou sterven….

Het is overigens geen op zichzelf staand geval. Een moeder uit Hardinxveld-Giessendam die haar achtjarige dochter aanbood voor seks in ruil voor geld wil de voogdij over haar kind terug. Ze werd onlangs vrijgelaten omdat ze door een fout van justitie niet vervolgd kan worden. Tegen de vader van het meisje is twee jaar geëist. Een rechter moet nu beslissen of ze weer naar haar moeder terug mag.

De droom die een nachtmerrie werd…

Maak kennis met Angelica. Ze is een jaar geleden vanuit Roemenië naar ons land gekomen. Illegaal wel te verstaan. Thomasz had haar gouden bergen beloofd. Nederland. Het walhalla voor mensen die de armoede van hun eigen land willen ontvluchten. Op een beter bestaan hopen. Een behoorlijke boterham willen verdienen.

De verleiding van een menswaardiger bestaan blijkt groot genoeg te zijn om de sprong in het duister te wagen. Ze volgt Thomasz naar Nederland. Eenmaal in het beloofde land aangekomen blijkt de droom van een goed leven al snel in een nachtmerrie te veranderen. De jonge vrouw heeft weinig keus en merkt al snel dat haar weldoener niet veel meer is dan een uitbuiter. Een ordinaire pooier. Iemand die over de rug van anderen snel kapitaal wil maken en daarbij geen enkel middel schuwt.

Angelica wordt in een bordeel gezet. Aanvankelijk weigert ze haar lichaam te exploiteren. Ze wordt enkele keren mishandeld. Dat zal haar leren. Na een poosje worden nieuwe pogingen ondernomen om haar aan het werk te zetten. Ze durft niet meer te weigeren. Zeker niet als haar wordt verteld welke verschrikkelijke dingen haar achtergebleven familieleden allemaal kunnen overkomen. Vanaf dat moment verandert het leven van Angelica in een hel. Een hel waaraan ze maar op één manier denkt te kunnen ontsnappen.

De termen vrouwen- en mensenhandel worden in het spraakgebruik vaak door elkaar en bovendien niet altijd in dezelfde betekenis gebruikt. In beide gevallen is het verwerpelijk. Het komt nog altijd herhaaldelijk voor dat vrouwen met een smoes of belofte vanuit een ander land hierheen worden gehaald en vervolgens in de prostitutie worden gedwongen. Het geld dat ze daarmee verdienen zien ze voor het grootste deel nooit meer terug.

Migranten-prostituees weten vaak niet hoe ze hun reis naar een ander land moeten regelen en vallen daarbij in handen van mensen die er uiterst dubieuze praktijken op na houden. Bij het Coördinatiecentrum Mensenhandel melden zich jaarlijks honderden slachtoffers aan. Meer dan het topje van de ijsberg is het niet. Er lopen talloze Angelica’s rond. Vrouwen die alles opzij zetten om een droom na te jagen. Een droom die niet meer dan een zeepbel blijkt te zijn.