De stomdronken actie van Gijs…

Gijs Lensink is directeur van RTV Noord. Op 19 september was hij dronken. Had 1,9 promille alcohol in zijn bloed en plantte zijn auto tegen een boom langs de Zeijerweg in het Drentse Ter Aard. De meeste mensen lukt het met een dergelijk promillage niet eens meer om rechtop te lopen, laat staan een auto te starten en er mee weg te rijden.

Maar ach, waar maken we ons druk om. Het overkomt de beste wel eens dat hij of zij met een slok op achter het stuur stapt. Ook met vier keer de toegestane hoeveelheid. Of in sommige gevallen zelfs meer. Kennelijk denkt ook de raad van toezicht van RTV Noord dat het allemaal wel meevalt. Men treft namelijk geen arbeidsrechtelijke maatregelen tegen de directeur die nogmaals zijn excuses heeft aangeboden.

Lees meer »

Donkere dagen voor Kerst…

ongevalHet is amper veertien dagen geleden dat een 21-jarige Harenaar aan een celstraf wist te ontsnappen. Er was 48 maanden tegen hem geëist. Daar bleef uiteindelijk een werkstraf van over. Eentje van 240 uur om precies te zijn. De jeugdige automobilist had in april een ongeval veroorzaakt waarbij een 20-jarige om het leven kwam. Oorzaak drank en veel te snel rijden. Je zou denken dat dit soort dingen de mens wel wakker schudt. En toch blijft er altijd een deel over dat de ogen voor de werkelijkheid sluit. Denkt dat het hen niet zal overkomen. Hoe hard wordt je dan weer met beide benen op de grond gezet als je naar het nieuws kijkt en van een nieuw dodelijk ongeval hoort. Waarbij andermaal drank in het spel is geweest. En onvoorzichtig rijgedrag. Niet opletten en vervolgens op de verkeerde weghelft belanden. Frontaal op een nietsvermoedende tegenligger botsen.

Een enorme klap met grote gevolgen. Voor een 41-jarige inwoonster van Meeden is er dit jaar geen Kerst of feestelijk einde van het jaar. En die zullen er ook nooit meer komen. Haar leven is op een gruwelijke manier afgebroken door een 34-jarige Stedumer. De nabestaanden zijn van een dierbare beroofd door ondoordacht, roekeloos, onverantwoordelijk en volgens een politiewoordvoerder crimineel gedrag.

Een familie blijft verscheurd achter dankzij iemand die zich had moeten beseffen dat hij om moeilijkheden vroeg op het moment dat hij het gaspedaal intrapte. Een 20-jarige die bij de vrouw in de auto zat kwam er relatief goed af en ook de Stedumer liep geen noemenswaardig letsel op.

De man verklaarde tegenover de politie dat hij aan het sms-en was geweest. Uit onderzoek is verder naar voren gekomen dat de Stedumer genoeg gedronken had om te constateren dat hij eigenlijk niet achter het stuur had mogen zitten. Voor een dergelijke hoeveelheid drank in de aderen krijg je normaliter een fikse geldboete en misschien wel een rijontzegging voor een paar maanden. Maar ja, hier spelen wel wat meer zaken mee die het vonnis kunnen verzwaren. Dood door schuld…

En meteen wordt er geroepen om gerechtigheid. Een forse celstraf voor de dader en een langdurige rijontzegging. Omdat we het als maatschappij niet pikken dat mensen met drank op brokken maken. Waarbij het in de meeste gevallen ook nog eens zo is dat onschuldigen er voor moeten boeten. En niet zelden de hoogste prijs betalen.

Hoe hard we echter ook schreeuwen, er zullen altijd mensen blijven die zich er niets van aantrekken. Rustig een borreltje of wat achterover kieperen. Omdat ze denken dat het wel kan. Dat het hun rijgedrag niet zal beïnvloeden. Een hele foute gedachte. Er is inmiddels voldoende bewezen dat je zelfs met een geringe hoeveelheid alcohol in je bloed niet goed meer in staat bent je eigen fouten te zien. Dat de aandacht verslechtert en de reactiesnelheid afneemt.

Tja, als je dan ook nog eens met een telefoon aan het klooien slaat? Dat is vragen om moeilijkheden. Problemen die je niemand toewenst. Vooral geen mensen die zich misschien wel op een verschrikkelijk leuk einde van het jaar aan het voorbereiden waren. Die nu wel iets anders aan hun hoofd hebben dan al die vrolijk twinkelende lichtjes in de kerstboom. De donkere dagen voor Kerst hebben voor hen een hele andere betekenis gekregen. En dat geldt niet alleen voor dit jaar…

De rechtbank moet zich straks weer een beeld vormen van de gebeurtenissen. En vervolgens een gepaste straf uitdelen. Opzet zal men de man niet kunnen aanrekenen. Wel dat hij met zijn gedrag bewust het risico heeft genomen dat er slachtoffers zouden kunnen vallen.

Nog niet zo lang geleden kreeg iemand twee jaar cel. De Harenaar had meer geluk. In zijn geval werden de maatschappelijke belangen van de veroorzaker meegewogen. Die vond men belangrijker dan de gevoelens van gepaste vergelding. Vertaald in een forse vrijheidsstraf. Omdat niemand daar gebaat bij is. Leg maar eens aan nabestaanden uit dat rechtvaardigheid altijd twee kanten heeft.

Kwestie van keuzes maken…?

Dronken van geluk zal hij niet zijn geweest maar een piepklein vreugdedansje? Niet gepast, dat dan weer niet. Maar als ik in zijn schoenen zou staan… De 21-jarige Roy O. hoorde twee weken geleden 48 maanden cel tegen zich eisen. Daar is uiteindelijk een werkstraf van 240 uur van overgebleven. Ook is hij zijn rijbewijs vijf jaar kwijt. Mocht de Harenaar binnen twee jaar opnieuw de fout in gaan, dan moet hij alsnog anderhalf jaar brommen. Kwestie van de goede keuze maken dunkt me…

De dronken piloot veroorzaakte in de nacht van 13 op 14 april een ongeval. Hij knalde in zwaar beschonken toestand met zijn auto op een boom langs de Dorpsweg in Onnen. Volgens de berichten moet hij in het 30 kilometer-gebied van het dorp minstens 100 kilometer per uur hebben gereden. Een racewedstrijd hebben gehouden met een andere auto. Waarvan de inzittenden van het zelfde feestje als O. waren gekomen. De beginnend bestuurder had minstens zes keer de wettelijk toegestane hoeveelheid alcohol op toen hij tegen de boom klapte… Een van de drie inzittenden (20) overleefde de dreun niet.

Er werd vooraf veel gespeculeerd wat uiteindelijk de straf zou worden. Het is niet ongewoon dat er een werkstraf uitrolt als de eis niet hoger is dan, zeg maar een jaar.  Als er vier jaar wordt geëist mag je er bijna van uit gaan dat een werkstraf niet meer tot de mogelijkheden zal behoren. En als dat dan volkomen onverwacht toch gebeurt krijg je emotionele reacties.

Je wordt bedankt klootzak. Je mag nog een keer iemand vermoorden.

Het heeft er alle schijn van dat de rechtbank in deze zaak de maatschappelijke belangen van O. zwaarder heeft laten wegen dan de gevoelens van gepaste vergelding. Vertaald in een forse vrijheidsstraf. De rechtbank is van mening dat niemand daar bij gebaat is. Maar ja, leg dat maar eens uit aan nabestaanden van slachtoffers die door dergelijk gedrag het leven hebben gelaten.

Zoals de ouders van de 20-jarige die te horen kregen dat O. en zijn vrienden wel vaker dronken hadden rondgereden. Dat het een soort van cultuur was om met een flinke slok op achter het stuur te stappen. Die vol onbegrip zullen hebben gereageerd toen duidelijk werd dat bijrijder Sven D. elke medewerking aan het onderzoek had geweigerd. Omdat hij die bewuste avond ook meerdere keren had gereden terwijl hij onder invloed was. En deksels goed in de gaten had dat hij zichzelf wel eens zou kunnen belasten. Kwesties van keuzes maken…?

Hoe dan ook. Vraag elke willekeurige voorbijganger wat men van de uitspraak vindt en men zal zeggen dat er niks van het rechtssysteem klopt. Dat dit een onbevredigende uitkomst is voor iedere weldenkende burger die van onze wetgever een passende oplossing in dit soort dramatische zaken eist.

Het is te hopen dat de rechtbank de juiste keuze heeft gemaakt. Opdat anderen die wel weten wanneer ze de auto moeten laten staan niet vogelvrij worden verklaard. Omdat je nooit weet of er nog ergens een Roy of Sven rondrijdt…

Schokkende ervaring…

Net als alle andere automobilisten moet ook mijn auto af en toe eens flink schoongemaakt worden. Ik geef eerlijk toe dat ik er zelf niet aan begin. Gewoon even tien euro in de zak steken en naar de wasstraat rijden. Wel zo gemakkelijk en veilig. Dat denk je tenminste.

Het wordt een ander verhaal als een medewerker de auto naar binnen rijdt en zich vervolgens eens lekker op dat vervuilde vierwielige monster uitleeft. Binnen de kortste keren zit het stuk blik onder een dikke laag zeepsop. De dikste smerigheid wordt er met de hand afgehaald en daarna mag het wasprogramma zijn werk doen. Ik sta er bij te kijken en verbaas me iedere keer weer over de bedrevenheid waarmee de winterse ellende in korte tijd als de spreekwoordelijke sneeuw voor de zon verdwijnt.

Na een kwartiertje is de grote wasmachine klaar. Als een spiegel. Goh, wat ziet de auto er weer schoon uit. ,,Mooi he, dat zo’n machine dat kan’’, zegt de man van de wasstraat terwijl zijn medewerker achter het stuur plaatsneemt om de auto naar buiten te rijden. En dan gaat het goed mis. Ik sta op het punt om een schokkende ervaring mee te maken. Er klinkt een geluid alsof het gaspedaal tot op de bodem wordt ingetrapt. Het voertuig trekt iets naar links en ramt de linkerkant van de machine. Het licht van het ding springt spontaan op rood. En vervolgens op groen. Ik schrik me wezenloos.

Veel tijd om van de verbazing te bekomen is er niet. Het voertuig schuurt langs de machine en knalt vervolgens in volle vaart tegen de muur van de wasstraat. De auto heeft flinke schade opgelopen. Krassen op de zijkant en een ingedrukte voorkant. Dat gaat een flink pak euro´s kosten.

De medewerker krabbelt uit de vierwieler en verontschuldigt zich op alle mogelijke manieren. Zijn voet was klem komen te zitten tussen rem- en gaspedaal. Zijn baas wringt zich eveneens in allerlei bochten. Gooit er duizend excuses tegenaan en bezweert dat alles goed zal komen. Allemaal leuk en aardig. Het zal je auto maar wezen.

Een paar uur na het voorval ben ik weer thuis. Mijn vrouw vraagt of de auto mooi schoon is geworden. Ik vertel haar wat er bij de wasstraat is gebeurd. Ze valt van schrik bijna achterover.  Ik pak een emmer, gooi er een flinke scheut schoonmaakmiddel in en zet de waterkraan open. ,,Wat ga je doen?’’, vraagt mijn wederhelft zich hardop af. ,,De auto schoonmaken natuurlijk. Nadat ik dat tafereel had gadegeslagen ben ik weggegaan. Stel je voor dat zoiets met onze auto was gebeurd.’’

De dood wacht niet voor de brug…

We hebben er vaak gestaan. De Eelwerderbrug in de N33 buiten Appingedam. Wachtend op de schepen die passeerden. Nog niet zo lang geleden stonden we er weer. De bellen rinkelden en het rode licht knipperde. Daar sta je dan. Alle tijd om even na te denken over de dingen die we die dag nog moesten doen.

Ik zie in de spiegel hoe een auto achter ons blijft staan. Het heeft er alle schijn van dat de chauffeur ergens anders met zijn gedachten is. Hij bemerkt gelukkig op tijd dat de mensen voor hem stil staan.

Onwillekeurig gaan mijn gedachten uit naar die vreselijke 15e juni van het afgelopen jaar. Toen er ook mensen voor de brug stonden te wachten. Misschien wel allerlei plannen hadden. Maar ze nooit meer ten uitvoer zouden brengen. Omdat hen die kans werd ontnomen.

Hoe snel kan je wereld in duigen liggen als je daar staat te wachten. Hoe lang kunnen vijfentwintig seconden duren als je weet dat het wel eens je laatste op deze aardkloot kunnen zijn.

Bram (47) weet het inmiddels. Dat is hem door de officier van justitie op een pijnlijke manier duidelijk gemaakt. Door helemaal niets te zeggen.

.   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .

Heeft u ze geteld? Vijfentwintig stipjes. Elk stipje een seconde. Vijfentwintig seconden die een eeuwigheid kunnen duren. Eindigend in een onvoorstelbare klap. Veroorzaakt door de bestelbus van Bram. Die niet had gezien dat de brug open stond. Die de auto’s ook niet had gezien.

Het busje boort zich in de Fiat Punto van Alie (71) en Jan (80). Hun voertuig klapt vervolgens op een BMW die voor hen staat. De gevolgen zijn desastreus. De beide bejaarde inzittenden van de Fiat worden naar het ziekenhuis gebracht. Ze zijn er slecht aan toe. Zo slecht dat ze beiden aan hun verwondingen zullen bezwijken. Alie tien dagen na het ongeval. Haar man een week later.

Het is dan nog maar een maand geleden dat ze hun gouden huwelijksfeest hebben gevierd. Vijftig jaar lief en leed. In amper een halve minuut uitgewist. Terwijl vrienden en bekenden de familie condoleren met het overlijden van Alie, komt het trieste nieuws binnen dat ook Jan het leven heeft gelaten.  Kinderen hebben hun ouders verloren, kleinkinderen hun opa en oma.

Het is inmiddels meer dan een jaar geleden. De nabestaanden van Alie en Jan zitten nog altijd met vragen. Vragen die het Openbaar Ministerie ook heeft. Hoe kan het dat Bram de brug niet heeft gezien. Een obstakel die je normaliter niet gemakkelijk over het hoofd ziet. Zelfs niet over een afstand van honderden meters. En hoe kan het dat hij de wachtende auto’s niet heeft gezien?

Er komt geen antwoord uit de mond van Bram. Wel een voorzichtige poging om zijn medeleven te betuigen. En voor de rest? Hij zegt nog steeds dat hij niets heeft gezien. Helemaal niets.

Als het aan de officier van justitie ligt staat Bram een celstraf van tien maanden te wachten. Omdat hij als verkeersdeelnemer een verkeersongeval met dodelijke afloop heeft veroorzaakt. Dood door schuld. Drama’s die iedereen kunnen overkomen. Wachtend voor de Eelwerderbrug. Of op welke andere plek dan ook…

Lees ook het verhaal op de site van Karin Smalbil.

Kleine drama’s, grote drama’s…

Mijn kleindochter heeft onlangs een verschrikkelijk drama meegemaakt. Dat vertelde ze althans toen zij en haar broer bij ons de kamer kwamen binnenstormen. Ze zei dat ze op haar snuit was gevallen en ondragelijke pijnen had. ‘Kijk maar naar mijn been. Ik kan bijna niet meer lopen. Best wel zielig toch?’, klonk het uit de mond van de driejarige.

Ik probeerde iets te ontdekken dat het drama een gezicht moest geven. Veel verder dan een piepklein wondje kwam ik niet. Nog niet eens ter grootte van een speldenknop. Op de vraag of ik de dokter ook moest bellen sprak ze: ‘Laat me maar even aan de rust. Gaat vanzelf weer over. ‘

Ze komen graag bij ons thuis. En ze weten dat wij er voor hen zijn als het nodig is. En ja, ik kon wel om lachen om die blonde drama-queen. Gelukkig maar. Hoe onbetekenend wij volwassenen ze ook vinden, we worden geacht begripvol te zijn. Want kleine kinderen hebben nu eenmaal hun eigen kleine drama’s.

Een drama van heel ander formaat voltrok zich begin februari op de A7 ter hoogte van Scheemda. Daar viel niets te lachen. Verloor de 16-jarige tiener Lotte haar leven. Door de roekeloosheid van een 22-jarige chauffeur bij wie zij en haar twee vriendinnen in de auto zaten. Een vage kennis van een van de vriendinnen.

De man had geen rijbewijs. Was daarvoor al meerdere keren beboet. Het voertuig waarin hij reed was al eens in beslag genomen. Ondanks dat besloot hij achter het stuur te kruipen. Haalde onderweg allerlei capriolen uit.

De auto raakte van de weg. Sloeg over de kop. Een verschrikkelijke klap volgde. De twee vriendinnen kwamen er redelijk goed van af. Zij konden het tenminste navertellen. Lotte werd zwaargewond naar het ziekenhuis overgebracht. Daar bezweek ze aan haar verwondingen…

Ik bedenk me dat Lotte misschien ook wel zo’n kind is geweest. Zo’n lachebekje dat van iets kleins een groot drama wist te maken. Lief en leed met haar ouders kon delen. Die lach is voor altijd verdwenen. Uitgewist door de onverantwoordelijke acties van iemand die nooit in dat voertuig had mogen zitten.

Het openbaar ministerie eist een celstraf van vijftien maanden tegen de man. Waarvan vijf maanden voorwaardelijk. Hieraan wil het OM een proeftijd van drie jaar koppelen. Naast de celstraf eist het OM een rijontzegging voor de duur van vijf jaar en de verplichting tot het volgen van een gedragscursus.

Hoe je er ook over denkt, het weegt niet op tegen het verlies van een kind. De ondragelijke pijn zal altijd blijven. Als een brandmerk in de harten van de nabestaanden.

Ik krijg koude rillingen. En iedere keer als die kleine blonde en haar broer bij ons binnen komen vallen denk ik het zelfde.  Wat mogen wij ons gelukkig prijzen dat ze nog steeds kunnen zeggen: ‘Leuk dat we er weer zijn toch?’