De martelgang van Koos…

Drie jaar de cel in vervolgens een behandeling in een TBS-kliniek. Het zal je maar gezegd worden. Verplichte opname is niet niks. Dat etiket draag je jaren met je mee. Koos hoort de eis zichtbaar onbewogen aan. Hij zit er wat verloren bij. Wekt de indruk dat het hem allemaal niks uitmaakt. De rechtszaak lijkt voor hem een martelgang. Hij knikt slechts bevestigend wanneer de rechter vraagt of hij wel in de gaten heeft wat hem boven het hoofd hangt. Koos wil maar één ding. Dat ze hem helpen.  

Je vraagt je af wat er werkelijk tot de grijze massa in de bovenkamer van de Noord-Groninger doordringt. Zoals zijn advocaat zich afvraagt of het allemaal wel waar is wat Koos bij de politie heeft verteld. Over het misbruik van vier peuters. Kinderen waarvan een zijn zoontje was. En het jongste slachtoffertje nog maar anderhalf jaar.

Zij denkt dat er veel is gebeurd, maar dan vooral in het hoofd van Koos. Uit de verklaringen van de twee oudste slachtoffertjes kan volgens haar alleen maar afgeleid worden dat ze het geslachtsdeel van de verdachte als stickervel hebben gebruikt. Daar doet ze dan ook niet moeilijk over. Stom geweest, straf verdiend. Koos had beter moeten weten.

Voor de rest komen de schokkende berichten uit de mond van de ouders. Maar vooral van Koos zelf. Het lijkt alsof de raadsvrouw hem voor een lange opname wil behoeden. Omdat TBS met dwangverpleging en drie jaar cel wel erg veel is voor het plakken van een paar stickers op de edele delen van de verdachte. Als je hem ziet zitten zou je bijna medelijden met dat zielige hoopje mens krijgen.

Koos mag na het formuleren van de eis als laatste het woord voeren. En dat doet hij dan ook. Met trillende stem zegt de Noord-Groninger nog een keer dat het hem allemaal geweldig spijt. Dat hij de kinderen en hun families pijn heeft gedaan. Dat hij hoopt op vergeving.

Aan het einde van de zitting verlaat Koos de rechtbank zoals hij binnen kwam. Met gebogen hoofd. Zijn blik naar de grond gericht. Hij voelt ze misschien wel, maar ziet de blikken niet van de ouders van de slachtoffers die de strafzaak hebben bijgewoond. Onder hen bevindt zich de moeder van zijn zoontje. Die hij ooit nog eens weer hoopt te zien. Dan moet hij een kloof zien te overbruggen die vijftig kilometer breed is. Dat is namelijk de afstand die hij tot de slachtoffers dient te bewaren. Vindt de reclassering tenminste. De rechtbank zal over twee weken een oordeel vellen.

Een leven vernield…

Het leven van Bas is kapot. Vernield door Janet. Ze had hem van ontucht beschuldigd en dat is niet niks. Bas heeft altijd volgehouden dat hij de onschuld zelve is. Volgens Janet is hij een viespeuk. Kon hij zijn handjes niet thuis houden. Had hij meerdere keren met zijn vingers haar lichaam betast. ‘Op onzedelijke wijze’, zoals dat in rechtstermen heet.

Het was zijn woord tegen het hare. Voor de officier maakte dat niks uit. Er lagen gedetailleerde verklaringen. Die zuig je niet uit je duim. Of toch wel? De rechtbank heeft de afgelopen weken  duidelijkheid in de zaak proberen te krijgen. Vindt uiteindelijk dat niet bewezen kan worden dat Bas fout is geweest. Er volgt vrijspraak.

Bas zou opgelucht moeten zijn. Hij is immers van alle blaam gezuiverd. Deels is hij dat ook. Toch knaagt er veel aan hem. Waarom overkomt hem dit. Hij kon zo goed met haar opschieten. Had nooit een wanklank gehoord. En dan dit. 

Dat is niet het enige. Zijn baas wil hem niet meer zien. Die had het oordeel al geveld. Schuldig! En daar weigert de werkgever op terug te komen. Er is geen plaats meer voor Bas binnen het bedrijf. ‘Verstoorde arbeidsverhoudingen’ noemt men dat.

En dan zijn er nog de clubs waar hij over de vloer kwam. Daar moeten ze hem ook niet meer. Ze hadden al langere tijd het vermoeden dat er iets niet klopte. Ze hadden hem vanuit het gemeentelijk groen bespied en Bas  ‘schichtig om zich heen kijkend’ in het donker afscheid zien nemen van het vermeende slachtoffer. Tja, dan moet er wel iets ernstigs aan de hand zijn. ’Is hij vrijgesproken? Daar geven we geen commentaar op.’

Zijn het wraakgevoelens geweest? Omdat de verkering van het meisje met zijn zoon geen stand had gehouden? Omdat Bas had geweigerd met haar naar bed te gaan? Omdat ze niet meer de aandacht kreeg die ze gewend was? Of is er inderdaad iets voorgevallen? Allemaal vragen, weinig antwoorden.

Bas zal de verdenking nooit meer kwijt raken. De mogelijkheid blijft namelijk open dat er meer is geweest dan alleen maar vriendschap. Vindt ook de rechtbank. Maar ja, op basis van een verdenking alleen kun je iemand niet veroordelen.

Misbruik of rancune…?

Waarom heb ik dat niet gezien? Altijd al gevonden dat het een rare snijboon was. Niet te vertrouwen. Nooit alleen laten met je kinderen. In sommige leefgemeenschappen hoef je niet eens naar een naam te vragen om te weten te komen wie de persoon is die men het liefst met pek en veren het dorp wil uitwerken.

Bas werd tot voor kort op handen gedragen. Bijna verafgood. Op een voetstuk geplaatst door de vele kinderen waarmee hij in de afgelopen jaren heeft gewerkt.  Het standbeeld lijkt echter aan het wankelen te zijn gebracht. De ogenschijnlijk onkreukbare veertiger blijkt gewoon een mens te zijn. Met al zijn hebbelijk- en onhebbelijkheden. Iemand die, net als u en ik, wel eens een misstap maakt.

Nu is hij echter te ver gegaan. Zeggen veel mensen. Ze hebben hem zelfs geschaduwd. Omdat er al eerder wat vage vermoedens bestonden. Ze hadden hem nooit op heterdaad weten te betrappen.  Over schuld of onschuld is nog geen oordeel geveld. Voor zijn omgeving maakt dat niks uit. Voor hen is het zo klaar als een klontje. Pek en veren staan klaar. Hij heeft het gedaan. Dat kan niet anders.

Janet zegt dat Bas haar heeft misbruikt. Bas ontkent alles. Ja, hij had haar wel wat berichtjes gestuurd waaruit duidelijk werd dat hij haar wel heel erg lief vond, maar verliefdheid? Dat is een heel ander verhaal. Daar was geen sprake van. En seks? Hoe komen ze er bij. Hij heeft haar met geen vinger aangeraakt. En dat was niet de verdienste van Janet. Zij had namelijk wel zin in een avontuurtje met de veel oudere Bas. ,,Ik heb haar afgewezen. Dat trok ze niet. Ze werd hysterisch.’’ Zegt de verdachte.

Het bewijs lijkt flinterdun en bestaat uit niet veel meer dan de verstuurde sms-jes en de gedetailleerde verklaringen van het vermeende slachtoffer. Toch eist de officier van justitie achttien maanden cel. De grote vraag is nu of Bas inderdaad van zijn voetstuk is getuimeld. Of heeft de tiener de afwijzing niet kunnen verkroppen en is ze op wraak uit geweest? Zou iemand zo rancuneus kunnen zijn?

De menselijke rechter…

Wat is er in hemelsnaam mis met de Nederlandse rechtstaat? Die vraag kreeg ik vandaag voorgelegd door een trouwe en verontwaardigde bezoeker van mijn weblog. Hij had zich enorm geërgerd aan het vonnis van de rechtbank in de ontuchtzaak tegen de oud-rector van het HHC in Warffum. Vier maanden voorwaardelijk, een werkstraf van 240 uur en een boete van ruim tweeduizend euro voor het plegen van ontuchtige handelingen met een minderjarige leerling. Niet iets om trots op te zijn. Vooral niet omdat de man in een betrekkelijk kleine plaats woont, zich een gerespecteerde dorpeling mocht noemen. Mocht, want dat respect is hij waarschijnlijk wel kwijtgeraakt.

De oud-rector mag van geluk spreken dat hij niet hoeft brommen. Er was namelijk acht maanden onvoorwaardelijk tegen hem geëist. En dat is nu juist het punt waar de vragensteller over is gestruikeld. De rechtbank heeft in het vonnis meegewogen dat justitie wel erg lang met de vervolging heeft gewacht. Vijf jaar heeft het geduurd alvorens er een oordeel was geveld. Men heeft ook laten meewegen dat de dader berouw heeft getoond. Dat hij door alle publiciteit al flink is gestraft. Mijn digitale vriend vindt dat kennelijk van de zotte. Hij snapt er niks van dat iemand een lichtere straf krijgt als hij maar hard genoeg roept dat het hem spijt of vaak genoeg in het nieuws is geweest.

De kwestie heeft me wel aan het denken gezet. Is het inderdaad zo ver gekomen dat spijtbetuigingen en verhalen in de media medebepalend gaan worden voor de strafmaat? Als dat al het geval is, zou het in dat geval ook helpen als ik een welgemeend sorry naar het justitieel incassobureau in Leeuwarden stuur? Ik heb namelijk net een boete gekregen van 34 euro omdat ik een paar kilometer te hard heb gereden. Sorry hoor, was niet mijn bedoeling. Ik zal het nooit weer doen.

De rechters beginnen notabene menselijke trekjes beginnen te vertonen. Het moet niet gekker worden. Toch? Wat vindt u van bovenstaand vonnis. Laat het me weten…

Taboe doorbroken?

Eén op de tien jongens en één op de twaalf meisjes, in leeftijd variërend van 15 tot 23 jaar, heeft wel eens seksuele dwang gebruikt. Dat blijkt uit de resultaten van een onderzoek van klinisch psycholoog Jan Hendriks en criminoloog Anne-Marie Slotboom die onlangs zijn gepubliceerd in het Tijdschrift voor Seksuologie. Het gaat om afgedwongen zoenen en aanraken tot en met geslachtsgemeenschap en orale seks.

Ik moest daar ineens aan denken toen ik een officier van justitie  hoorde zeggen dat meisjes van bijna 15 jaar op seksueel gebied eigenlijk nog niet goed weten wat ze wel of niet willen.  Begeef ik me nu op glad ijs als ik zeg dat dit wel een beetje naïef gedacht is? In het licht van het onderzoek gezien zou je bijna tot die conclusie kunnen komen.

De wet beschermt minderjarigen tegen al te opdringerige mensen. En zo moet het ook wezen. De wetgever loopt echter niet aan het handje van de tieners mee. Ook ouders moeten hierin hun verantwoordelijkheid nemen en ja, dat wordt hen soms knap lastig gemaakt. Televisie en commercie doen namelijk vrolijk mee aan de normvervaging. Programma’s als Spuiten en Slikken van BNN laten niets aan de fantasie over. De kledingwinkels hangen tegenwoordig vol met strings en niets verhullende truitjes waar meisjes zich graag in laten bewonderen door het mannelijk geslacht. Opvoeders zouden zich beter moeten beseffen hoe dit soort zaken het gedrag van hun kroost beïnvloed en welke uitwerking het op de andere sekse kan hebben.

In de jaren zeventig werd er om het hardst gestreden voor de seksuele vrijheid. Taboes werden massaal doorbroken.  De weegschaal dreigt nu echter helemaal uit balans te raken. De veranderde seksuele moraal vraagt om een andere aanpak en gewijzigde opvattingen.  Waarom? Omdat de grenzen van wat pubers seksueel aanvaardbaar vinden steeds verder verschuiven. En ook nu moest ik aan een uitspraak denken. Die kwam overigens van een van ontucht verdachte 23-jarige man. Op de vraag van de rechter of het 15-jarige meisje had toegestemd in de seksuele handelingen waaraan hij zich had bezondigd, antwoordde de beklaagde:   ,,Nee, dat niet. Maar ze heeft ook niet gezegd dat ze het niet wilde.’’

Magische handen…

Je hebt van die winkels die schermen met hun uitgebreide service. Ze willen de klanten overal wel bij helpen. Je hebt ook winkeliers die heel begaan zijn met het welzijn van hun personeel. Daarbij kunnen ze heel ver gaan. Soms zelfs te ver, zoals in het geval van Jan. In de echt kleine kernen zorgt de bevolkingskrimp voor een leegloop op allerlei vlakken. Ook de voorzieningen verdwijnen langzaam maar zeker. In dat geval is het handig dat er nog zoiets bestaat als een rijdende winkel. Zoals die van Jan.  Zo’n mobiele buurtsuper waar je van alles en nog wat kunt krijgen, inclusief een massage… van Jan.

Jan en zijn hulp Mieke werken al een poosje samen. Tijdens de koffiepauzes praat het duo over allerhande zaken, zoals de hobby’s van het meisje. Paardrijden vindt ze heel leuk. Het enige nadeel is dat ze er zo vaak spierpijn aan overhoudt in nek  en schouders. Baas Jan wil haar er wel van af helpen als ze dat op prijs stelt. Hij zegt dat hij magie in zijn handen heeft. Ach, waarom ook niet. Het scheelt je weer een wandeling naar de therapeut. Tijdens een van de eerstvolgende koffiebreaks is het zover. Mieke probeert een puzzel te ontwarren en Jan doet een poging de spieren van zijn hulp uit de knoop te halen.

Jan doet echter wel wat meer dan knopen uit de weg ruimen. Zijn handen gaan naar plekken waar hij niet mag komen. ,,Het duurde maar even’’, zegt Jan. Mieke reageerde niet, dus dacht Jan dat hij een vrijbrief had om z’n magische krachten op zijn assistente uit te proberen. Na enkele minuten heeft Mieke de puzzel opgelost en is Jan klaar met zijn behandeling. Niks aan de hand, alleen maar tevreden gezichten. Toch?

Dus niet. Mieke is overstuur. Zegt uit angst niets te hebben gezegd terwijl Jan onder haar blouse was gedoken. Toen de ouders van het meisje lucht van de zaak hadden gekregen, besloot Jan hen op te zoeken. Berouwvol en met een bos bloemen in zijn handen ging hij naar het ouderlijk huis van zijn hulp. Daar moest men echter niets weten van de verzoeningspoging. De deur werd voor zijn neus dichtgegooid. Jan was daar erg kwaad om geworden. Hij had zijn excuses willen aanbieden.

Dat het meisje een jaar na het voorval pas aangifte had gedaan, vindt hij vreemd. Dat hij vorig jaar pas is verhoord, heeft hem boos gemaakt. Dat hij zich dit jaar pas moest verantwoorden onbegrijpelijk. ,,Ik ben kapot gegaan aan de spanning. Ik kon het allemaal niet meer verwerken. Geef me nu maar gewoon een straf, dan is het wel klaar toch?’’,vindt Jan. Wachten kan heel lang duren. Voor Jan komt daar nog enige tijd bij. Er is een werkstraf geëist. De uitspraak volgt nog. Jan heeft zijn mobiele winkel niet meer, waarschijnlijk heeft Mieke de spierpijn nog wel…