Wordt het recht steeds krommer…?

Er ligt een man op een grasveld te slapen. Geen ongewoon tafereel. Dat doen namelijk wel meer zwervers. Kennelijk is er aanleiding genoeg om te constateren dat de ronkende man overlast veroorzaakt en dus wordt de politie gealarmeerd. ‘We hebben al een paar weken last van die meneer. Gaan we nou effe oplossen. We zijn onderweg’, krijgt de meldkamer te horen. Twee agenten rijden vervolgens naar de ‘plek des onheils.’

Onderweg naar de nietsvermoedende slaapkop spreekt het duo al over de mogelijkheid om hun slachtoffer naar een andere plek te brengen. Er wordt met de wapenstok gezwaaid en geprikt. De man wordt in het politiebusje gezet en afgevoerd. Naar het bureau denkt U? Mooi niet dus. De dienders hebben andere plannen.

Nadat er enige niet al te vleiende teksten worden gebezigd, besluit het tweetal een doodlopend afgelegen landweggetje op te rijden. Daar stappen ze uit. De verbouwereerde man wordt mee de bosjes in genomen. Daar wordt hij op zijn knieën gedwongen. Krijgt een schep en onder bedreiging van een pistool de boodschap dat hij maar met graven moet beginnen. Het slachtoffer denkt dat zijn laatste uur heeft geslagen. Dat hij zijn eigen graf moet graven. Dat ze hem zullen executeren. Er gebeurt echter niets. De agenten vertrekken. Ze laten de huilende man aan zijn lot over.

Het lijkt een scene uit een slecht geregisseerde gangsterfilm waarbij de indruk wordt gewekt dat er iemand standrechtelijk om zeep wordt geholpen. Niets is echter minder waar. Het voorval vond in augustus 2009 plaats. In het District Rotterdam-Noord van de politieregio Rotterdam-Rijnmond om precies te zijn. De betrokkenen zijn de 35-jarige hoofdagent Jurian W. en aspirant Jan D. (27). Het slachtoffer een dakloze Pool.

De man denkt dat zijn laatste uur heeft geslagen. Dat ze hem zullen executeren.

De rechtbank vindt dat er sprake is van ‘zeer ernstige feiten.’ Ontvoering, doodsbedreiging en misbruik van het gezag. Het is ook niet niks. Dat deze door twee politieagenten zijn gepleegd wordt omschreven als ‘verbijsterend, onterend en in strijd met de waarden en normen die de Nederlandse politie hoog in het vaandel heeft.’

De agenten houden zich acht maanden stil. Omdat er echter steeds meer verhalen de ronde doen op het bureau, stapt aspirant-agent Jan D. naar een leidinggevende. Hierna kan het slachtoffer, dat inmiddels weer in Polen verblijft, opgespoord en gehoord worden.

De rechtbank vindt dat op dergelijke feiten niet anders gereageerd kan worden dan met het opleggen van een gevangenisstraf. En dat is dan ook gebeurd. De hoofdagent krijgt zes maanden cel, waarvan drie voorwaardelijk. Dat zal hem leren…

Kunt u het nog volgen? Niet? Dan leg ik het even uit. De rechters hebben namelijk meegewogen dat de diender nog nooit eerder voor soortgelijke strafbare feiten is veroordeeld. Daarnaast is rekening gehouden met het tijdsverloop tussen de aanvang van het onderzoek in april 2010 en de behandeling van de zaak. De gevolgen voor de agent zijn ingrijpend geweest. Hij is zijn baan kwijt en volgens eigen zeggen in een sociaal isolement terecht gekomen. Ook daar is bij de strafoplegging rekening mee gehouden. De aspirant-agent krijgt overigens een werkstraf van 240 uur en drie maanden voorwaardelijk opgelegd.

Waarom dit verhaal? Omdat een 27-jarige man flink in de piepzak zit die een inbreker (18) in zijn kraag wist te grijpen. Hem vernederde. Anderhalf uur lang opgesloten heeft gehouden. Omdat de dader 2,5 jaar cel boven het hoofd hangt. Omdat er iemand 16 maanden onvoorwaardelijk heeft gekregen voor het beramen van een overval.  Begrijpt u waar ik heen wil? Praat ik nu krom wat recht is? Of is het recht hier een beetje krom… Oordeel zelf en reageer.

Zusjes ontvoerd of bevrijd…?

De politie en Bureau Jeugdzorg zijn met man en macht op zoek naar drie meisjes uit Hoogezand. De zusjes worden sinds vorige week vrijdagmiddag vermist. De politie gaat ervan uit dat ze door hun biologische ouders zijn meegenomen.

Een simpele kidnapping is het niet. Als je daar al van spreken kunt.  Vooral als men bedenkt dat er wel iets meer aan de hand is. Dat dit een zaak met een allerminst fraaie geschiedenis is. Eentje die tot over de landsgrenzen reikt.

Het is het zoveelste hoofdstuk in de wrange zaak rond Catharina (6), Carmen (4) en Caithlyn (2), die inmiddels tot aan de Hoge Raad wordt uitgevochten. De ouders van de meisjes zijn al langer bekend bij Bureau Jeugdzorg, zij het volgens henzelf en hun advocaat volkomen ten onrechte. De voorgeschiedenis in een notendop.

Problemen binnen het gezin deden vader en moeder zich bij de huisarts te melden. De arts kon niet helpen en vervolgens zocht het paar hulp bij het Advies- en Steunpunt Huiselijk Geweld (ASHG).

Daar werd ze aangeraden bij de politie aangifte tegen elkaar te doen. Omdat ze anders geen grond hadden om de ouders te helpen. De ouders vonden dat vreemd, maar besloten op advies van het ASHG elkaar van onder andere mishandeling te beschuldigen. Het gevolg was dat de vrouw twee maanden later een huisverbod kreeg opgelegd.

Vervolgens besloot de kinderrechter in november 2011 dat de drie zusjes onder toezicht van Bureau Jeugdzorg (BJZ) moesten komen. Vlak voor de uitspraak verhuisden de ouders echter met hun drie dochters van hun woonplaats Stadskanaal naar het Duitse Esterwegen, vlak over de grens. Op dat moment gold er geen reisverbod voor het gezin, stonden ze niet onder toezicht en woonden de kinderen dus gewoon thuis.

Jeugdzorg vreesde voor het lot van de kinderen en ontvoerde, met assistentie van de Duitse zusterorganisatie Jugendamt, de kinderen terug naar Nederland. Ze werden ondergebracht op twee geheime adressen bij pleeggezinnen in Hoogezand ondergebracht.

De ouders spanden tegen deze ‘gijzeling’ van hun drie dochters een rechtszaak aan. Jeugdzorg zou volgens hen niet bevoegd zijn in te grijpen bij een gezin dat in het buitenland woont. Bovendien was uithuisplaatsing volgens hun Amsterdamse advocaat Huib Struycken onnodig. De meisjes leefden thuis niet in een bedreigende situatie. De ouders werden in het ongelijk gesteld. Dat gebeurde ook in hoger beroep.

Directeur Martin Sitalsing van BJZ is wat dat betreft een andere mening toegedaan. Uit oogpunt van privacyredenen wil hij daar niet verder op ingaan. Wel laat hij weten dat er sprake is geweest van ‘zeer onveilige situaties’ en ‘verschillende escalaties.’

Er werd de ouders een bezoekregeling toegestaan, waarbij ze eens per twee weken, onder toeziend oog van twee gezinsvoogden, de kinderen een uurtje mochten zien. Dat was ook vorige week het geval. Caithlyn, Carmen en Catharina zijn die dag niet meer bij hun pleegouders teruggekeerd. Ze werden door hun eigen ouders mee teruggenomen. Dat gebeurde bij Bureau Jeugdzorg in Groningen. De ouders zouden na afloop van de omgangsregeling ‘in de gemoedelijkheid van het weggaan’ hun drie dochters in de auto hebben gezet en er vervolgens vandoor zijn gegaan.

Struycken is verbolgen dat Sitalsing het woord ‘ontvoering’ in de mond neemt. ‘De kinderen zijn niet ontvoerd, maar uit de klauwen van Jeugdzorg bevrijd. Het gaat Jeugdzorg ook helemaal niet om de belangen van de kinderen, maar om die van de eigen organisatie. Jeugdzorg kan zich geen gezichtsverlies in deze zaak permitteren.’

Het gezin bevindt zich volgens de advocaat in Duitsland. Het heeft elk contact met de buitenwereld verbroken. Het probeert nu zijn gelijk te halen bij een Duitse rechter, die de uitlevering van de kinderen door het Jugendamt als onrechtmatig moet bestempelen. Struycken: ‘Het gezin heeft meer vertrouwen in de Duitse, dan de Nederlandse rechtspraak.’

De kinderen lopen volgens hem geen gevaar. ‘Het zijn gewone ouders. Ik verwacht niet dat ze door het lint gaan. De meisjes waren ongelofelijk blij dat ze met hun ouders konden vertrekken.’ Woorden van gelijke strekking hebben de beide echtelieden vandaag middels een email aan de Telegraaf ook geuit. De Groninger politie heeft een opsporingsverzoek uitgevaardigd naar de verdwenen kinderen.

Ook op dit weblog is er aandacht voor deze zaak. Dit heeft tot een aantal verontwaardigde reacties geleid omdat sommige mensen de mening zijn toegedaan dat het terughalen van de kinderen door beide ouders een legitieme reactie betrof op de illegale ontvoering door BJZ.

Dat is mogelijk, maar we hebben ons in eerste instantie beperkt tot het plaatsen van de oproep die de politie heeft gedaan. Omdat alle feiten op dat moment niet bekend waren. Dat het woord vermissing beter op zijn plaats is dan ontvoering is nu wel duidelijk.

In een email aan de Telegraaf heeft het echtpaar vandaag verteld dat het uiterst goed gaat met de kinderen en dat ze erg blij zijn dat ze weer bij hun ouders zijn.

Het is te hopen dat deze zaak op een rechtvaardige manier zal aflopen. En dat er in ieder geval ook naar de kinderen geluisterd zal worden.

Met dank aan Dossier Vermist en Jeugdzorg Dark Horse

Kids door ouders meegenomen…

De politie en Bureau Jeugdzorg zijn op zoek naar drie minderjarige meisjes van respectievelijk 2, 5 en 6 jaar oud uit Hoogezand. De zusjes worden sinds vrijdagmiddag vermist. De politie gaat ervan uit dat ze door hun biologische ouders zijn meegenomen. Dat heeft men zaterdag laten weten.

De drie zusjes verbleven bij pleegouders. De biologische ouders van de meisjes waren uit de ouderlijke macht ontzet. In het kader van een omgangsregeling hadden de biologische ouders vrijdagmiddag een ontmoeting met hun kinderen. De kinderen werden na deze ontmoeting niet meer teruggebracht naar hun pleegouders.

De ouders hebben de kinderen vermoedelijk meegenomen in een grijs kleurige Opel Vectra met het kenteken PT-JG-39.

Mensen die iets weten over de verdwijning van de drie kinderen, ze zien of hebben gezien, worden verzocht contact op te nemen met Regiopolitie Groningen, via het landelijke telefoonnummer 0900-8844 (landelijk tarief) of met Meld Misdaad Anoniem op 0800-7000.

De zaak Jordy…

Ik moet aan Jordy denken.  Ineens schiet het me te binnen dat het al een half jaar geleden is dat zijn geruchtmakende ontvoering landelijk nieuws was.

Het kereltje werd door de gezinsverzorgster aan de ouderlijke macht onttrokken. Omdat hij verwaarloosd en mishandeld zou worden. Foto’s van een rommelige kamer en hondenpoep in een hoekje van het huis moesten het bewijsmateriaal vormen. 

Jordy heeft een tijdje ondergedoken gezeten en werd vervolgens in een pleeggezin geplaatst. Daar zit hij nog steeds. Omdat de ambtelijke molens nu eenmaal langzaam draaien. Omdat het bureau Jeugdzorg nog steeds niet in staat is geweest een afgerond onderzoek te presenteren.

De rechtbank in Groningen kon onlangs dan ook niets anders doen dan de uithuisplaatsing van Jordy verlengen. Zeer tot ongenoegen van zijn advocaat overigens. Die beklaagt zich over het feit dat het allemaal zo lang moet duren. Omdat sommige deskundigen al hebben geconstateerd dat er van mishandeling geen sprake is geweest.  

Ik vraag me af hoe het met Jordy gaat. Zou hij zich eigenlijk wel gelukkig voelen in het pleeggezin? Omdat hij eindelijk verlost is van zijn moeder. Die hem wel eens sloeg omdat hij dat lekker vond? Hem onvoldoende te eten gaf en zich te weinig om zijn opvoeding bekommerde?

Of zou hij het liefst weer naar zijn ouderlijk huis willen. Naar de vrouw die hem heeft grootgebracht. Die hem met open armen zal ontvangen als hij weer bij de voordeur staat. Het mannetje met liefde zal omringen. Een onbezorgde jeugd geeft zodat hij kan uitgroeien tot een zelfbewuste man.

Iemand die later misschien ook wel kinderen krijgt. En hen dezelfde opvoeding gunt die hij heeft verdiend.

Ontvoering of reddingsactie…

Wat doe je als je merkt dat een kind verwaarloosd en mishandeld wordt. Althans, als je het vermoeden hebt dat dit gebeurt. Dan grijp je de eerste de beste gelegenheid aan om het kind bij zijn ouders weg te halen en slaat vervolgens eens flink op de tamtam van de hulpverlening. Simpel toch?

Zou je denken, maar dat is niet zo. Zegt kinderrechter Dia Flinterman van de Groninger rechtbank. ,,Je kunt een kind niet zomaar even uit zijn vertrouwde omgeving weghalen. Dat heet voor eigen rechter spelen en is ontoelaatbaar.’’

Er zijn in dit land regels die bepalen wat een hulpverlener wel of niet mag doen. In geen enkele handleiding voor de hulpverlening zult u een paragraaf vinden die ontvoering rechtvaardigt. Flinterman: ,,Als we allemaal op deze manier gaan handelen, is er sprake van willekeur. Je haalt de kinderen van je buren toch ook niet meteen uit huis als je ze een keer hoort krijsen?’’

En toch was er afgelopen zomer veel begrip voor de actie van een gezinshulp die een kereltje van negen jaar bij zijn moeder weghaalde.  Omdat zij inderdaad vermoedde dat er iets aan de hand was. En omdat de betrokken instanties volgens de hulp veel te laks reageerden. De ontvoering die zij als reddingsactie bestempelde werd landelijk nieuws. De ene helft sprak er schande van, de andere helft verklaarde de hulp heilig. 

Het mannetje is niet meer thuis, de moeder is in zekere zin gevlucht. Ze werd in haar woonplaats met de nek aangekeken. Het gekke is dat nu blijkt dat mishandeling niet bewezen kan worden. Daar zijn geen zichtbare sporen van. Maar is dat dan nodig? Volgens Flinterman niet. Iemand verwaarlozen is volgens haar ook een vorm van mishandeling.

Wat dat betreft gaan ze in Engeland nog een flinke stap verder. Daar lopen ouders van kinderen met ernstig overgewicht zelfs de kans om uit de ouderlijke macht te worden gezet. Ernstige gevallen van obesitas worden beschouwd als verwaarlozing en kindermishandeling. In de meest extreme gevallen worden de kinderen bij de ouders weggehaald.

Welke reden ook ten grondslag ligt aan het uit huis plaatsen van een kind, het lijkt me in ieder geval een erg traumatische ervaring. Leg hen maar eens uit dat je bij wildvreemden aan tafel zit omdat mama niet voor je kan zorgen. Velen zullen het niet of nauwelijks begrijpen.

Reddingsactie of ontvoering…

Mag een gezinshulp zomaar een kind aan de ouderlijke macht onttrekken? Mag zo iemand een kind ‘ontvoeren’ omdat zij denkt dat dit beter is? Omdat de ouders niet in staat zijn hun telg op een fatsoenlijke manier op te voeden? Omdat het vermoeden bestaat dat er sprake is van mishandeling? In een klein Noord-Groninger dorpje is dat gebeurd.

Een 8-jarig ventje werd door de gezinshulp bij de politie afgeleverd met de mededeling dat hij het thuis niet zou redden. Slecht eten, geen regelmatige verschoning, wekenlang in een ondergeplast bed moeten slapen en in huis kakkende honden waren de omstandigheden waarin het kereltje zich staande moest houden. Tot overmaat van ramp zou hij ook nog geslagen worden. Maar dat was volgens de ouders niet erg. Hij vond het namelijk wel lekker dat hij af en toe een mep kreeg. Dat wordt althans beweerd door de gezinshulp. Het jongetje is inmiddels door het bureau Jeugdzorg in een pleeggezin geplaatst in afwachting van de resultaten van het onderzoek dat men heeft opgestart.

Het gekke van het hele verhaal is dat het Advies en Meldpunt Kindermishandeling (AMK)  op de hoogte was van de zaak. Het was zelfs meerdere keren gemeld dat het mis ging binnen het bewuste gezin. Vreemd is ook dat het AMK en Jeugdzorg Groningen in hetzelfde gebouw zijn gehuisvest. En nog weet men van elkaar niet wat er zich buiten de muren afspeelt? Het geeft te denken en voedt de forse kritiek die er de afgelopen jaren over de hoofden van Jeugdzorg is uitgestort.

Wat leven we eigenlijk in een gek land waarin je thuis kunt komen om te ontdekken dat ze je kind hebben weggehaald. Omdat de gezinshulp van mening is dat de ouders niet capabel zijn om als opvoeders te fungeren. Op z’n zachtst gezegd een beetje merkwaardig dat je zomaar het recht in eigen hand kunt nemen. Nu kan ik nog begrijpen dat zich situaties voordoen waarin er geen andere keus is. En dan nog moeten we hier erg voorzichtig mee zijn. Het is namelijk geen sinecure om een kind bij zijn of haar ouders weg te halen. De schade die is aangericht, als het tenminste allemaal waar is wat er in de media geroepen wordt, kon nog wel eens in het niet vallen bij het emotionele letsel die het jochie oploopt.

Er wordt een hoop gezegd en hoe je er ook over wilt denken, een ding staat vast. Het kind krijgt de rekening gepresenteerd en daar zit denk ik niemand op te wachten.