Pedojagers live…!!!

Pedojagers hebben in Duitsland een nieuw podium gekregen om hun activiteiten te etaleren. Ze hebben hun jachtterrein verlegd naar de televisie. Met dank aan programmabonzen die waarschijnlijk last hebben gehad van een creatieve dip. Er worden tegenwoordig heel wat gekke capriolen uitgehaald om het volk aan de beeldbuis gekluisterd te houden. En daarbij overschrijdt men met gemak allerlei grenzen.

Helemaal nieuw is het idee niet, want in Amerika bestaat dit fenomeen al langer. Op een vrij onbeschaamde manier worden daar jonge meisjes en jongens als lokaas ingezet om pedofielen ten val te brengen. Hoezeer ik pedofilie ook verafschuw, in dit land geldt nog altijd dat je onschuldig bent tot het moment dat je schuld is bewezen.

Het zal je maar gebeuren dat je met je hoofd op de beeldbuis verschijnt tijdens zo’n actie en achteraf kan niet worden aangetoond dat je onzedelijke bijbedoelingen hebt gehad.  Dan sta je er mooi gekleurd op. Roepen dat je onschuldig bent heeft geen enkele zin. De beelden zijn door miljoenen ogen bekeken. Het publiek heeft je al veroordeeld. Dit soort programma’s moeten wij niet willen. Je kunt het zelfs kwalificeren als uitlokking.

Agenten in burger spreken u op straat aan en vragen of u voor een zacht prijsje een bestekset wilt kopen. Van de vrachtwagen gevallen, u kent dat wel. U hapt toe. In plaats van mooie roestvrije messen en vorken krijgt u echter een setje handboeien om.

Slaat natuurlijk helemaal nergens op, maar het gaat in dit geval om de vraag in hoeverre er grenzen getrokken moeten worden. Hoe ver mag justitie gaan bij het opzetten van vallen voor potentiële criminelen? In hoeverre is er daarbij sprake van provocatie? Het verleiden van iemand tot het plegen van een strafbaar feit?

De Hoge Raad is van mening dat uitlokking niet aan de orde is zolang de stiekeme dienders zich niet actief bemoeien met de val die ze hebben opgezet. Anders gezegd: ‘Er is geen sprake van onrechtmatig handelen door de politie als de handelingen van de potentiële dader niet anders zijn dan die waarop zijn opzet reeds tevoren was gericht.’  

De misdaad bestrijden is een ding. De publieke opinie daarbij inschakelen is evenmin verkeerd, maar dan wel op een verantwoorde manier. En hoe je het ook bekijkt, aan een televisieprogramma vol lokvoer kan ik niks verantwoords ontdekken.

Help, ik ben een pedofiel…(2)

Zit je rustig achter de computer wat dingen op te zoeken, verschijnt rechtsonder een pop-upje. Mijn emailbox wordt gevuld. Niet echt bijzonder. Overkomt me wel vaker. Omdat ik van nature nogal nieuwsgierig ben aangelegd, besluit ik even te kijken of er iets belangrijks tussen zit. Veel mailtjes hoeven niet eens beantwoord te worden. Sommigen krijgen binnenkort antwoord op hun vragen en van een aantal sta ik toch wel even te kijken.

Een daarvan is het mailtje van een man die nogal boos is. En dan druk ik mij voorzichtig uit. Hij is not amused omdat ik in een eerder verhaal Janus een pedofiel heb genoemd. Omdat Janus zich aan kleine kinderen heeft vergrepen. Ik heb Janus veroordeeld. Dat vindt de beste man althans. Plank beetje misgeslagen denk ik. Janus heeft toegegeven dat hij de kleintjes heeft misbruikt. Meerdere keren zelfs. Knappe rechter die dan nog tot een vrijspraak weet te komen. Janus is een pedofiel. Hij heeft zichzelf veroordeeld. Daar heeft hij mijn hulp niet voor nodig gehad.

Voor de boze meneer deze uitleg: Pedofilie is de fysieke en emotionele aangetrokkenheid door kinderen van een volwassen persoon. Iemand die deze aantrekking ervaart noemen we een pedofiel. Iedereen heeft het recht om boos op mij te zijn. Als dat terecht is trek ik het boetekleed aan. Is het onterecht, dan sla ik terug met mijn toetsenbord. In dit geval kan de schrijver van de email roepen wat hij wil, maar als dit op een site als http://www.pedofiel.nl staat, vraag ik me af wie hier nou met oogkleppen op loopt.

En als je aan het zoeken slaat op het worldwideweb kom je van alles tegen wat met dit onderwerp te maken heeft. Zoals bijvoorbeeld het bericht dat een pop voor sommige pedofielen een uitkomst kan zijn. Een knuffelpop om precies te zijn. Eentje die een kind moet voorstellen. Het spul schijnt alleen maar vanuit Japan te worden verkocht. Stel nou eens dat dit soort dingen in Nederland gemakkelijk verkrijgbaar is? Kunnen we de kinderen dan inderdaad weer rustig op straat laten spelen?  Zonder bang te moeten zijn voor de Janussen in onze maatschappij?

Critici spreken schande van de knuffelpoppen. De kritiek richt zich met name op het jonge uiterlijk. Kinderlijke gezichten en kleine lijven met dito borsten. Stel dat  de Janussen nou echt met hun vingers van kleine kinderen kunnen afblijven door zich af en toe op een sekspop te storten? In dat geval zou ik zeggen; importeren dat spul. Maar ja, nadat ik decennia geleden hoogstpersoonlijk tot de ontdekking kwam dat Sinterklaas niemand minder dan mijn oom was, ben ik nog nooit weer goedgelovig geweest.  Geef me maar een reden om daar weer mee te beginnen.

Offer zonder risico…?

Soms moet ik even twee keer nadenken alvorens besloten wordt of een verhaal wel geschikt is om op mijn blog te plaatsen. Ik heb vaak met rechtszaken te maken en niet zelden zijn dat zedenzaken. Je luistert naar het verhaal van slachtoffers en daders, hoort vervolgens wat justitie er van vindt en kristalliseert er dat uit wat er voor het krantenartikel gebruikt gaat worden. Daarmee is voor mij de kous af. Ik kan en wil het me niet veroorloven om lang bij dergelijke zaken stil te staan. Dat doet niets af aan het feit dat ik een duidelijke mening heb over misbruik. Ik verafschuw het. En toch wil ik ook op dit blog ieder mens met een verhaal een podium bieden. Vandaar onderstaande bijdrage…  

Met dit verhaal geef ik aan dat ik een beetje twijfel aan de juistheid van de volgorde waarin ons rechtssysteem zaken met verdachten afhandelt, die duidelijk aan een behandeling toe zijn. Wat zou nou beter zijn. Eerst berechten en dan maar zien wat er van de al dan niet gedwongen behandeling komt, met het risico dat die behandeling er niet komt. De verdachte dus ter verantwoording roepen in de toestand waarin hij in feite niet volledig ter verantwoording te roepen is… zowel tijdens de daad alsook tijdens de strafzaak. Of de verdachte eerst behandelen. Zijn toestand tijdens de daden kun je niet meer veranderen. Zijn verantwoorden, zijn gevoel voor die verantwoording wel. Verdachte zou veel beter kunnen beseffen wat hij heeft aangericht.

Laat ik heel duidelijk zijn over mijzelf. Ik heb twee keer terecht gestaan voor ontucht met minderjarigen. Twee keer heb ik dit op het moment van de afhandeling ervaren als een vreselijke aanval op mijn persoon. Een wereld die mij en mijn liefde voor kinderen niet begreep. Het lag niet aan mij, het lag aan iedereen, maar vooral niet aan mij. Dat ik daar stond was een onrecht en mij daarheen slepen gewoon machtsmisbruik. Twee keer heb ik de tijd van vrijheidsontneming gezien als een mij aangedaan onrecht. Ik heb die straf niet aanvaard en niet begrepen. Twee keer was derhalve deze maatregel absoluut niet effectief. Nou ja, ik was totaal een jaar en drie maanden van de straat, maar beide keren na mijn vrijlating nog veel gevaarlijker dan daarvoor.

Nu een ommezwaai. Ik laat de redenen en de manier waarop maar even weg in dit verhaal, het zou een boek worden. Waar het me om gaat is dat gevoel nu. Ik heb twee keer door mijn houding, en zeker door mijn gedrag na de straf, geen enkele inkeer getoond naar de slachtoffers. In feite heb ik me zelfs zodanig ingekapseld en afgesloten dat er van een bewust ondergaan van de straf geen sprake is geweest.

Ergens zou ik me nu moeten verantwoorden voor die dingen die er gebeurd zijn, maar ook voor mijn verdere gedrag daaromheen. Natuurlijk, mijn vrijheidsdrang sputtert tegen, zo hard het kan. Alle logische denken zegt dat ik hartstikke gek ben. Maar mijn rechtvaardigheidsgevoel schreeuwt om een nieuwe berechting, juist nu. Laten zien dat ik veranderd ben, verantwoorden dat ik fout zat en de beoordeling uit handen geven. Zelfs een nieuwe straf aanvaarden als dat noodzakelijk wordt geacht.

Ik ben hartstikke zot, ik weet het. Maar daar heb ik het niet over. Ik weet verdomde goed wat ik hier zeg en waar het om gaat is dat rechtvaardigheidsgevoel. Juist nu zou ik me moeten verantwoorden omdat, als ik nu mijn hoofd buig, dit een gebaar is naar de slachtoffers en niet een in tranen naar mezelf kijken hoe zielig ik ben.

Ons rechtssysteem kent hier geen oplossing voor en als ik dit schrijf lijkt het toch maar zo’n offer zonder risico. Maar dat gevoel is echt. Hoe heet dat, spijt of wroeging? Als ik daar dan niet van loskom, dan is dat mogelijk mijn straf. Maar heel eerlijk, ik zie het liever afgestraft. Ik speel liever geen verstoppertje meer.

Ik heb besloten om de naam van de schrijver weg te laten. Dat ondanks dat hij mij heeft verzekerd er geen enkel probleem mee te hebben als dat niet was gebeurd. Het is echter niet aan mij om iemand te straffen of publiekelijk aan de schandpaal te nagelen, ook niet als de persoon in kwestie daar min of meer om vraagt…

Minister wil pedo’s verhuizen…

Als het aan minister Hirsch Balin van justitie ligt kunnen veroordeelde pedofielen binnenkort verhuisdozen laten aanrukken. Hij wil ze namelijk verplichten te verhuizen. Daarnaast vindt de bewindsman tevens dat er een reisverbod voor hen moet komen naar landen waar sekstoerisme floreert. Het is nog lang niet zover, maar er is inmiddels wel een brief naar de Tweede Kamer onderweg waarin Hirsch Balin de rechtmatigheid  van een dergelijke maatregel laat onderzoeken. Mag een pedofiel, nadat hij zijn straf heeft uitgezeten terug naar de wijk waar hij heeft gewoond of is het beter dat hij zich elders gaat vestigen? Laat me weten wat u ervan vindt…..

Pedofielen ontsnappen altijd…

Pedofielen kruipen steeds weer door de mazen van de wet. Misschien even een verhaal over een dappere jongeman. Z’n ouders zijn jaren geleden gescheiden en omdat het bij moeder thuis niet zo lekker liep, heeft hij maar het besluit genomen om weer contact met zijn vader te zoeken. Dit verliep redelijk goed en na vele beloftes van pa besloot hij om daar maar eens een tijdje te gaan wonen.
Zestien jaar en lekker eigenwijs. Tas en spullen ingepakt en zonder zijn moeder te verwittigen de benen genomen naar pa die stiekempjes al heel veel dingen had geregeld. Moeder schakelt hulp in maar heeft geen been om op te staan want wanneer je zestien bent mag je zelf beslissen bij welke ouder je wilt gaan wonen.

Nu na anderhalf jaar is de gevlogene weer terug op het oude nest. Helaas nog meer geschonden dan hij al was. Hij was er namelijk achter gekomen dat zijn vader pedofiel is. Volledig in shock wist hij niet hoe hier mee om te gaan, maar door bedreiging van zijn vader naar zijn moeder toe knapte er iets in hem. Dat gaf hem de moed om zijn eigen vader aan te geven. De politie heeft de zaak onderzocht maar vond de gevonden fotoos niet ernstig genoeg en tevens verjaard.

Pa had al een paar keer een paar nachtjes in het gevang gezeten maar doordat zijn slachtoffers geestelijk beperkt zijn en daardoor makkelijk te intimideren, wil niemand tegen hem getuigen waardoor hij zijn vrijbrief mag houden.Zijn zoon is hij kwijt. Misschien is dat nog een soort van straf, maar de jongen is nog meer geschonden dan hij al was. Voor hem is de zaak nog lang niet afgedaan maar voor de politie is het CASE CLOSED!!

Pedofiel of pedoseksueel?

De afgelopen dagen heb ik veel reacties ontvangen op mijn blog Schreeuw om hulp. Iedereen had het zijne of hare over het onderwerp te vertellen. Sommige reacties heb ik niet geplaatst. Bewust, want het taalgebruik van de schrijvers ging alle perken te buiten. Ik ga het voeren van een discussie echt niet uit de weg, maar dan wel op een beschaafde manier… Sterker nog, zelfs een voorstander zou ik aan het woord laten. Al was het alleen maar omdat ik het principe van hoor en wederhoor graag blijf toepassen. Zo, dat moest ik even kwijt. Dat geldt ook voor onderstaande.

Op diverse sites valt te lezen dat de term pedofilie op twee manieren vaak foutief wordt gebruikt. Ten eerste slaat pedofilie alleen op het verlangen naar seksueel contact met kinderen, niet op het daadwerkelijk hebben van seks met kinderen. Dat laatste heet pedoseksualiteit. In het dagelijks gebruik wordt echter vrijwel uitsluitend van pedofiel en pedofilie gesproken, ook als men pedoseksueel of pedoseksualiteit bedoelt.

In de jaren zeventig werd door sommigen voor verlaging van de minimumleeftijd voor seksuele contacten gepleit. Er verschenen publicaties waarin de conclusie werd getrokken dat homoseksuele pedofiele contacten niet in alle gevallen schadelijk voor een kind zijn. Er waren echter ook rapporten waaruit bleek dat al dan niet afgedwongen seksualiteit tussen kinderen en volwassenen tot ernstige en langdurige psychische en/of lichamelijke problemen kan leiden, ongeacht de sekse en leeftijd van dader en slachtoffer en de aantallen keren waarop het voorval zich voordeed. Onze maatschappij verwerpt seks met kinderen. Een belangrijk argument daarbij is het machtsverschil tussen volwassenen en kinderen, waardoor er voor het kind geen werkelijke keuzevrijheid bestaat.

Het Wetboek van Strafrecht (artikel 247) is er in ieder geval duidelijk over. Ontucht met iemand die jonger is dan zestien jaar waarmee men niet is getrouwd, is strafbaar. Volgens artikel 248b is dit ook verboden met een man of vrouw van zestien of zeventien die zichzelf prostitueert. Artikel 244 en 245 behandelen zwaardere gevallen. Zo is volgens artikel 244 het verrichten van seksuele handelingen met minderjarigen tot twaalf jaar oud, waarbij het lichaam wordt binnengedrongen, strafbaar met als straf maximaal twaalf jaar gevangenisstraf.

In de zedenalmanak van het ministerie van justitie worden pedoseksuele handelingen geschaard onder seksueel geweld. De leeftijd is geobjectiveerd: ‘Ik wist niet dat het meisje maar vijftien was, ze zag eruit als achttien’ wordt in principe niet als verweer gehonoreerd. Ook indien wederzijdse toestemming bestaat is dit in principe geen reden om niet tot vervolging over te gaan. Bescherming van minderjarigen wordt van groter belang geacht. Tot justitiële vervolging kan worden overgegaan, ongeacht of het minderjarige slachtoffer weerstand biedt aan, of zelfs uitnodigt tot de handelingen.

En voor wie nu nog steeds een discussie wil voeren. U weet mij te vinden.