Opstelten is arrogant en dom…

Hebben we eindelijk weer eens iemand die net als de overtreders vindt dat de boetes wel erg hoog zijn, moet ie zijn mond houden. Politiechef Hans Vissers van de regionale eenheid Zeeland en West-Brabant moet het door de overheid vastgesteld beleid gewoon uitvoeren. En voor de rest niet zeuren. Gewoon dat doen wat de politie behoort te doen.

Bijvoorbeeld een bon van 340 euro uitschrijven als iemand de parkeerplaats van een invalide ten onrechte bezet houdt. Of een keer onnodig de claxon gebruikt. Je kunt tegenwoordig beter een winkeldiefstal plegen. Of iemand een tik op zijn neus geven. Is een stuk goedkoper. Agenten vrezen dat de extreme boetes tot meer agressie onder overtreders zal leiden. Minister Ivo Opstelten vindt dat kennelijk onzin. Daar zijn volgens hem ‘geen indicaties’ voor. In lekentaal betekent dat ook wel ‘slap gelul.’

De bewindsman zou beter moeten weten. Er is al eerder een storm van kritiek losgebroken toen verkeersboetes werden verhoogd. Per overtreding met maar liefst 140 euro. En de onvrede daarover blijft groeien. Over het feit dat de schatkist gevuld moet worden met euro’s die je gemakkelijk uit de zak van de burger klopt.

Natuurlijk, de politie zal het in onze ogen nooit goed doen. Elke boete die we moeten betalen zal er eentje teveel zijn en onze ergernis opwekken. En toch heeft Vissers gelijk met zijn kritiek. Hij beseft namelijk heel goed dat de verhouding tussen overtreding en straf helemaal zoek is. En daar durft hij gewoon voor uit te komen.

Maar zoals gezegd, dat mag niet van Opstelten. Het is zijn pluche en daar gaat niemand anders op zitten. Je vraagt je af waarom de minister zo krampachtig reageert. De boze schoolmeester uithangt die een van zijn leerlingen wel even in de hoek zal zetten. Politiemensen moeten hun werk doen. Anders wordt het een chaos in Nederland. Maar mag een politiechef zich zorgen maken en daar uiting aan geven? Niet in de klas van meester Ivo. Een tik met de lineaal kan Vissers krijgen. Dat zal hem leren.

Waarom mag je geen kritiek leveren op een systeem waar je niet achter staat? Mensen die met de praktijk te maken krijgen zijn degene die door de overheid aangereikte instrumenten moeten gebruiken. En als die ondeugdelijk blijken te zijn, moet je daar iets van kunnen vinden. Dat is niet meer dan normaal.

Opstelten gaat een met argumenten onderbouwde discussie vooralsnog uit de weg. Signalen zoals die van Vissers negeren is niet alleen arrogant maar zelfs dom te noemen. Het is namelijk niet ondenkbeeldig dat agenten in de nabije toekomst wat vaker een oogje zullen toeknijpen. Het bij een waarschuwing laten. Al was het alleen maar om zelf niet in de hoek te worden gezet. Door iemand die met iets anders dan een lineaal naar de bonnen schrijvende dienders zal uithalen.

Begaat u een overtreding en u weet zich niet te beheersen? Dan hoop ik voor u dat het bij een draai om de oren is gebleven. Dat valt nog onder de categorie lichte mishandelingen. Uw straf? Hoogstwaarschijnlijk een boete die lager uitvalt dan parkeren op de plek die voor een invalide is gereserveerd.

Oplichter pootje gelicht…

Met de aanhouding van een 24-jarige man uit Stadskanaal en een 25-jarige man uit Vledderveen denkt de Politie Noord-Nederland zeker 89 aangiften van oplichting te hebben opgelost. De verdachte heeft zich in de maand september van het afgelopen jaar in korte tijd veelvoudig aan oplichting via het internet schuldig gemaakt.

De politie in het hele land werd op een gegeven moment geconfronteerd met veel aangiften van oplichting via internet. Alle gevallen van oplichting kwamen uit bij de internetsite Prolecto.nl. Op de site werd vooral witgoed en andere elektrische apparatuur aangeboden voor aanmerkelijk lagere bedragen dan de detailhandel. Veel mensen bestelden goederen en maakten het geld rechtstreeks over op de rekening van de oplichter. Toen de gedupeerden geen goederen kregen, deden zij aangifte.

De districtrecherche van Winschoten startte een onderzoek naar de bewuste internetsite. De recherche kwam er al snel achter dat de site werd beheerd door een bekende 24-jarige veelpleger uit Stadskanaal. In de zomer van het afgelopen jaar had de politie de Kanaalster al eens aangehouden voor internetoplichting met toegangskaarten voor concerten. Toen werd hij na verhoor naar huis gestuurd. Kort daarna ontving de recherche Winschoten van de Regiopolitie Kennemerland, de Dienst Bovenregionale Recherche, Bureau Fraude Meldpunt zeker 70 Internetaangiftes van  oplichtingspraktijken van de internetsite Prolecto.nl.

De rechercheurs verzetten veel werk bij het uitzoeken van de vele aangiften. Daarbij onderzocht de recherche ook de financiële handel en wandel van de jonge oplichter. Hierbij werd in beeld gebracht wat de 24-jarige man vermoedelijk aan de oplichtingspraktijken had verdiend. Het landelijk programma Tros Opgelicht besteedde eind vorig jaar al uitgebreid aandacht aan de praktijken en de werkwijze van de man.

De man werd begin vorige week in een woning in Wolvega aangehouden. Hij werd voor verder onderzoek ingesloten. De recherche trof in het huis veel nieuwe en luxe goederen aan. Ook was de woning totaal nieuw ingericht met luxe meubels. Omdat de politie vermoed dat de goederen zijn gekocht met crimineel geld werden deze in het kader van ontneming in beslaggenomen. Ook werden twee personenauto’s meegenomen.

Maandag werd een 25-jarige man uit Vledderveen aangehouden. Hij wordt verdacht van het verlenen van financiële en praktische hand- en spandiensten. De politie denkt dat hij een beperkte rol heeft gespeeld.

De recherche heeft de Stadskanaalster verschillende malen verhoord. Hij werd geconfronteerd met veel onderzoeksgegevens. De man beriep zich telkens op zijn zwijgrecht en werd vrijdag aan de rechter-commissaris voorgeleid. Deze heeft beslist dat de verdachte langer vast blijft zitten. Het 25-jarige hulpje mocht na verhoor, in afwachting van zijn strafzaak, het politiebureau weer verlaten.

De politie heeft het onderzoek nog niet afgerond. De recherche zal het uitgebreide dossier opmaken en naar het Openbaar Ministerie sturen. De officier van justitie beslist op grond van het dossier wat er met de verdachten moet gebeuren.

Bron: Politie.nl

Wanhoop, een bom en Twitter…

vuurwerkbomHet is een avond zoals zovelen zouden kunnen zijn. We zitten in een denkbeeldige leegte tussen Kerst en jaarwisseling. De gloed van de lampjes in de naaldboom zwerft door het huis. Op de televisie komen programma’s voorbij die ieder jaar rond deze tijd worden vertoond. Het lijkt alsof de maatschappij op adem moet komen. Zich prepareert op het immense vuurwerk dat het nieuwe jaar gaat inluiden. Zelfs op de social media is het betrekkelijk rustig. Zo lijkt het althans.

Ineens komt er een berichtje op Twitter voorbij. Van iemand die een explosief in handen heeft. Zelf in elkaar geknutseld. En wat daarmee moet gebeuren laat zich raden. Het ding gaat de lucht in. Samen met de drager van het projectiel. Als ik de bom op een plaatje zie schrik ik me wezenloos. Het kruit van veertig nitraatbommen zit in een potje. Een kleine lont steekt er bovenuit. Je moet er niet aan denken wat er zou gebeuren als dat tot ontploffing wordt gebracht. De klap zou enorm veel schade aanrichten. Misschien wel een mensenleven kosten.

Zou het een smakeloze grap zijn? Zo ja, dan is het een hele slechte. Of is het serieus bedoelt. Is er inderdaad iemand die zich geen raad meer weet? In dat geval moet ik snel handelen. Hoewel niet erg conventioneel probeer ik uit te vissen wat de maker voor ogen heeft. Dat wordt me al snel duidelijk. Een einde aan haar leven maken. Omdat ze dat verdient, zo zegt ze zelf.

Ik probeer haar uit alle macht aan de praat te houden. Te voorkomen dat er straks een knal klinkt die ik niet kan horen. Het aan de andere kant van de digitale lijn straks heel stil zal blijven. ‘Waar ben je? Moet ik naar je toe komen? Wil je praten?’ Nee, dat wil ze niet. Ze wil maar één ding. De voor haar alles bevrijdende dreun horen.

Alles wordt uit de kast getrokken. Ik moet zien te voorkomen dat ze het twittergesprek stop zet. Ondanks dat ze niet veel loslaat kom ik er wel achter waar ze zich ongeveer moet bevinden. Ondertussen worden hulptroepen ingeschakeld. Alle denkbare ondersteuning is welkom. Na de zoveelste poging om tot haar door te dringen gebeurt precies dat waarvoor ik had gevreesd. Ze antwoordt niet meer. Zou ze de daad bij het woord hebben gevoegd?  De bom hebben laten ontploffen?

Ze zegt dat ze het explosief heeft weggegooid en lijkt nu rustig te zijn.

Het wordt mij te link. De politie wordt gewaarschuwd. Ze kunnen in eerste instantie niet veel doen. Het te doorzoeken gebied is te groot. De informatie te summier. Ik besluit terug te bellen zodra ik meer weet. Ondertussen worden nieuwe pogingen ondernomen contact te leggen. Maar wat moet je als je slechts 140 tekens hebt om iemand te bereiken. Wat kun je doen als je niet weet met wie je werkelijk te maken hebt. Iemand die geen zin heeft om te reageren. Verdorie… Wat moet ik doen.

Na een poosje komt er toch weer een tweet binnen. Opluchting maakt zich van mij meester. Ze is nog onder ons. De vreugde is van korte duur. Haar boodschap is kort. ‘Kom maar niet. Sorry…’ De mededeling klinkt als een verkapt afscheid. Een alarmerende gedachte. De adrenaline giert door mijn lichaam. Ik grijp de telefoon en trek opnieuw bij de politie aan de bel. Geef ze wat extra aanknopingspunten. ‘We gaan kijken. Aan de hand van wat u ons nu vertelt denken we wel te weten waar en bij wie we moeten zijn’, zegt de dienstdoende agent. Het vriendelijke verzoek om mij op de hoogte te houden wordt gehonoreerd.

Het blijft daarna veel te lang stil. Naar mijn zin althans. De minuten gaan tergend langzaam voorbij. Het lijkt een eeuwigheid te hebben geduurd als de telefoon gaat. Het is dezelfde agent. ‘We hebben haar getraceerd. Ze zegt dat ze het explosief heeft weggegooid. Lijkt nu rustig te zijn. Er wordt met haar gepraat.’

Ik voel me een stuk opgeluchter nu ik weet dat alles op zijn pootjes terecht is gekomen. Omdat je nooit kunt weten of iemand zichzelf ook daadwerkelijk zal opblazen. De agent wordt bedankt voor het kordate optreden en hij bedankt mij. ‘Het is goed dat u gebeld heeft’, zegt hij. Zo heb ik het zelf ook ervaren. Had het mezelf nooit vergeven  als er een bericht in de krant was opgedoken waarin zou staan dat iemand zich van het leven had beroofd.  Zonder dat er ook maar iets was gedaan om het te voorkomen. Nu is er in ieder geval het gevoel dat je er voor iemand bent geweest. Zonder er daadwerkelijk te zijn…

Verknal uw toekomst niet…

vuurwerkHet is al een poosje onrustig in het deel van Delfzijl waar wij wonen. Enorme dreunen verstoren de avondrust. Hoewel je weet dat het ieder jaar rond deze tijd gebeurt, schrik je elke keer weer. Omdat het net lijkt alsof de klappen steeds zwaarder worden. De gedachten gaan meteen uit naar mannen die in een kil en schemerig schuurtje aan het knutselen zijn. Ik heb namelijk nog nooit gehoord dat ze een vrouw voor dat soort zaken hebben opgepakt. De kortzichtige avonturiers  experimenteren met zelfgemaakte vuurwerkbommen om deze vervolgens op straat uit te proberen.

Op het moment dat Johan Derksen in het programma VI het over vuurwerk op het voetbalveld heeft, gaat er weer een explosief af. Je moet er niet aan denken wat er kan gebeuren als zo’n brouwsel je in de handen ontploft. Afgerukte vingers, verwondingen in het gezicht. Valt wel mee denkt u? Nou, sla de cijfers er maar eens op na hoe veel vuurwerkslachtoffers er ieder jaar bij de poorten van de diverse ziekenhuizen aankloppen. Als ze dat tenminste nog kunnen doen.

Deze week werd in Delfzijl een 23-jarige man aangehouden. Hij voldeed wel een beetje aan het plaatje van de doorsnee fabrikant van illegaal vuurwerk. In de woning van de Havenkanter troffen de agenten onderdelen van vuurwerk en drie complete vuurwerkbommen aan (zie foto). In een berging lag een behoorlijke hoeveelheid grondstoffen voor het vervaardigen van vuurwerk. Alle grondstoffen van vuurwerk en de vuurwerkbommen zijn in beslag genomen. De verdachte kreeg een gratis ritje naar het cellencomplex in Groningen aangeboden.

Afgelopen maand  werden drie inwoners uit de gemeente Eemsmond aangehouden omdat ze zwaar en illegaal vuurwerk in huis hadden. En het meest erge was nog wel dat de ouders van twee knapen er van op de hoogte waren dat ze vlinderbommen, lawinepijlen en nitraatbommen onder hun dak hadden liggen. De beide heren hadden een handeltje opgezet. Paps en mams zullen er misschien niet op gerekend hebben maar zijn mede-verantwoordelijk. En dus niet alleen ongelofelijk dom bezig maar ook nog eens strafbaar.

oogletselDe politie doet een dringend beroep op ouders om hun verantwoordelijkheid te nemen en hun kinderen te beschermen tegen de gevaren van illegaal zwaar vuurwerk. ‘Sta niet toe dat kinderen dit zware illegale vuurwerk kopen en thuis bewaren.

Op het moment dat ik dit verhaal maak klinkt er opnieuw een dreun waar je U tegen zegt. Er lopen dus kennelijk nog meer mensen rond die misschien wel weten wie het buskruit heeft uitgevonden maar niet beseffen hoe gevaarlijk het goedje kan zijn als het in ondeskundige en dus verkeerde handen terecht komt.

Het gedraai van Goos…

Verslaggever Goos de Boer van RTV Noord doet toch geen aangifte tegen de ME’er die hem tijdens de rellen in Haren een paar tikken heeft verkocht. Formeel heet het dat de aangifte niet is ingetrokken, maar niet is doorgezet.

Volgens de zender zelf is dat gedaan na een goed gesprek met de betrokken agenten. ‘Zonder aangifte was er geen gesprek gekomen en was het niet uit de wereld geweest. Punt gemaakt, zand er over’, twitterde De Boer later. Klinkt een beetje als het obligate gezwam van een voetbaltrainer die na goed overleg binnen de club een schop onder zijn hol krijgt.

Een ‘op tilt geslagen ME-er, angstig en met een waas voor de ogen’ wordt niet op het matje geroepen door zijn slachtoffer. Vreemd als je het voorval op de beeldbuis in eerste instantie wat lacherig naast je neerlegt. Zelfs begrip voor de man zegt te hebben. Om dan een paar dagen later toch naar de politie te stappen. Op je eigen blog te roepen dat er een duidelijk signaal moest uitgaan van de aanklacht tegen de meppende ME-er. En terecht, want een journalist die zijn werk doet behoor je niet zo te behandelen.

Maar nee hoor, vergeten is het leed dat de journalist is berokkend. Zand er over. Ons aller Goos is vergevingsgezind. Heeft zijn punt gemaakt. Of zou er een andere reden zijn waarom hij van een aangifte heeft afgezien. Zou het misschien zo kunnen zijn dat Goos alles niet even duidelijk heeft waargenomen? Dat zijn beweringen een beetje naast de werkelijkheid liggen?

Er is nog wat anders dat uiteindelijk doorslaggevend is voor het besluit toch aangifte te doen. En dat is een hernieuwde kennismaking met mijn belager diep in de Harense nacht. Nadat eindelijk (en ook tot mijn opluchting) de rust wat was teruggekeerd en de klus er op zat, kwam hij opnieuw op me af lopen. Nu zonder wapenstok, maar samen met collega. Zijn eerste woorden: ‘Ik had je toch gewaarschuwd en mijn collega is getuige.’ Vooral de toon was niet oke. Dat was er eentje in de stijl van ‘politie-tegen-overtreder’.

Zie je het nog staan op je blog Goos? Dan ga je dat nu zeker wel even rechtzetten? Omdat het verhaal dus niet klopt. Ik weet namelijk dat je met verschillende agenten te maken hebt gehad.

Ach ja, ze hebben ook allemaal hetzelfde uniform aan en hakken met dezelfde soort knuppel op weerloze burgers in. Een vergissing is dan snel gemaakt. Misschien was je wel angstig. Net als al die onschuldige Harenaars. Had je wellicht ook een waas voor je ogen.

De Boer is er in ieder geval klaar mee. Hij hoopte dat, zoals hij eveneens op zijn weblog schreef, een aangifte effect zou hebben. Opdat het blauwe hesje waarin hij en zijn collega’s lopen een volgende keer wel de waarde krijgt die het verdient.

Dat respect moet je dan wel verdienen Goos. En het helpt niet als je dat op jouw manier probeert te bewerkstelligen. Ik zal niet zeggen dat je hebt gelogen. Laten we het er op houden, om het in Haags jargon te zeggen, dat je een onwaarheid hebt verteld. Dat is niet netjes. Maar goed. Zand er over. Ik heb mijn punt gemaakt.

Je bent een beest…

De politie kan een van een misdaad verdachte persoon op verschillende manieren verhoren. Daarvoor bestaan bepaalde technieken. En wie kent ze niet, de scenes uit films als The Usual Suspect met Kevin Spacey en de uitdagende Sharon Stone in Basic Instinct. De rauwe werkelijkheid spreekt een stuk minder tot de verbeelding.

In mijn loopbaan als rechtbankverslaggever heb ik heel wat mensen in het beklaagdenbankje zien zitten. Ze hadden allemaal hun eigen verhaal, maar waren het over één ding vaak eens. De verklaring die ze tijdens de verhoren bij de politie hadden afgelegd, waren onder druk tot stand gekomen. Niet op papier gezet zoals het was besproken.

Het is lang niet iedere politieagent gegeven om een goed verhoor af te nemen. Dat vereist heel wat vaardigheden, waaronder mensenkennis, geduld en overredingskracht. Mensen denken dat ze geheimen kunnen bewaren. Niets is echter minder waar. Als hun lippen verzegeld zijn praten ze met hun lichaam. Het verraad werkt zich door elke porie naar buiten. Of ze het nou willen of niet.

Het verhoor van een verdachte van kindermoord is nog maar nauwelijks begonnen als één van de rechercheurs zijn aanvankelijk zachte benadering plotsklaps laat varen. Het is het begin van een uren durend verhoor, waarbij de verdachte voortdurend wordt uitgescholden.

,,Je bent geen mens, maar een beest. Je hebt je kind afgeslacht. Omdat de vader niet met zijn neukertje wilde trouwen. Weet je wat je bent? Een ordinaire hoer. Een monster, een beest. Dat zulke mensen bestaan. Je bent echt gek en liegt dat je barst. Hoe ziet dat eruit, een kind spartelend in doodsstrijd? Zie je haar dode hoofd voor je? Heb je haar de keel afgesneden? Vies hè, het bloed spuit alle kanten op terwijl het hartje nog doorklopt. Heb je het toen als een varken opgehangen om uit te laten bloeden?’’

Rond twee uur in de middag wordt het verhoor tijdelijk onderbroken. Om kwart over twee zetten twee andere rechercheurs de ondervraging voort. Zij hanteren een andere aanpak en behandelen de verdachte zachtaardig.

De vrouw blijft echter ontkennen en barst meerdere keren in tranen uit. Om vijf uur ‘s middags is het verhoor ten einde. De vrouw kan niet meer. Ze  is bezweken en legt een bekentenis af.

Tijdens rechtszaken heb ik nog niet veel verdachten gezien die ijzig kalm op hun stoel kunnen blijven zitten. Ze grijpen voortdurend naar het bekertje water voor hun neus, maken zenuwachtige bewegingen met handen en voeten, transpireren, praten soms snel of laten juist pauzes in een gesprek vallen. Allemaal signalen waaruit je zou kunnen afleiden dat iemand zit te liegen. Zonder overigens te beweren dat dit ook daadwerkelijk het geval is.

Het ontmaskeren van een leugen is een vak op zich. Het is opletten geblazen. Je krijgt namelijk nooit een tweede kans om een overtuigende eerste indruk te maken. Ook niet als verdachte in een moordzaak.