Geluk gezocht. Dood gevonden…?

Peter R. de Vries heeft zondagavond opnieuw aandacht gevraagd voor de verdwijning van Ilham Benchelh uit Siddeburen.  Er zijn na de uitzending 29 tips binnen gekomen en justitie wil graag in contact komen met een anonieme beller.

Waarom verdween Ilham Benchelh. Wat is de rol van haar echtgenoot en waar is haar lichaam? Op zondag 10 januari 2010 verliet de dan 36-jarige vrouw de echtelijke woning. Dat zegt althans haar man Kasper. Een Nederlander die zich tot de islam heeft bekeerd en zich vanaf dat moment Kasem noemt.  Gezien heeft hij het niet. Hij hoorde slechts het dichtslaan van de voordeur op die bar koude en volgesneeuwde winterdag. Sindsdien is er nooit meer iets van haar vernomen. Een simpele vermissing? Een volwassen vrouw die misschien zelf wel wilde verdwijnen?

Het ging helemaal niet goed tussen de twee Siddebuursters. Ze sliepen zelfs apart en wilden al eerder scheiden. De geboorte van een zoon weerhield haar daar van. Op een gegeven moment ging ze met haar kind weg. Ze kon het thuis niet meer volhouden. Toch keerde ze terug. Om kleren voor de kleine op te halen. De dreiging dat ze haar kind zou kwijtraken deed Ilham besluiten om te blijven.

En dat terwijl de geestelijke strijd tussen het duo steeds heviger werd. Het was bijna tot een definitieve breuk gekomen. Ware het niet dat Ilham nooit op de afspraak met haar advocaat zou verschijnen. Zou Kasem onraad hebben geroken? Zou het uiteindelijk tot een handgemeen zijn gekomen waarbij de vrouw het leven heeft gelaten?

Kasem gedroeg zich na de verdwijning steeds vreemder. Moffelde zaken weg die hem kennelijk in verband konden brengen met de verdwijning van zijn vrouw. Dat was althans de mening van de politie. Men besloot de man op te pakken. Het zoontje kwam in een pleeggezin terecht.

Het leek de vrijwilliger van Vluchtelingenwerk allemaal niets te doen. Hij bleef volhouden niets met de verdwijning van zijn vrouw te maken te hebben. Ook niet nadat de technische recherche het huis overhoop had gehaald. En bloedsporen van de vrouw vond. Verdacht, maar niet bijzonder. Een bloedneus of huishoudelijk ongelukje. Sporen van een eerdere mishandeling. Het kon allemaal.

Maar er waren ook vreemde dingen. Zoals het dumpen van zogenaamde poetslappen en het laten verdwijnen van een matras. Nog merkwaardiger is het dat er een tekening van de vrouw werd gevonden. Met maten en gewichten. Is daarop nauwkeurig berekend hoe je een lichaam het beste zou kunnen ontleden? Zou het mogelijk zijn dat Kasem haar in stukken heeft gesneden?

Het lijkt een scene uit een horrorfilm maar zou ook uit de serie Dexter kunnen komen. Waarin de seriemoordenaar met chirurgische precisie vermoorde mensen in stukken sneed. In plastic zakken verpakte en vervolgens liet verdwijnen. Zou hij zich daardoor hebben laten inspireren? Moord of doodslag zonder een lijk is moeilijk te bewijzen. Toch zou je kunnen vaststellen dat er wel sprake van een misdrijf moet zijn. Daarvoor zijn de aanwijzingen talrijk genoeg.

Kasem is geen gewone man. Toen hij nog Kasper heette moest hij vier jaar brommen voor twee bankovervallen.  Decennia later staat hij opnieuw in de schijnwerpers. Nu voor de verdwijning van zijn echtgenote. Hij brengt negen maanden door in voorarrest, wordt op een gegeven moment echter naar huis gestuurd. Hij is nog steeds verdachte en Justitie gaat er van uit dat hij iets met de verdwijning van Ilham te maken heeft. De vrouw die het geluk in Nederland zocht maar naar alle waarschijnlijkheid de dood heeft gevonden.

Kinderporno vorm van kunst..?

Waarom weet ik niet, maar toen ik mijn rechtbankzaken doorworstelde viel mij op hoeveel verschillende ‘excuses’ er worden gebruikt om naar kinderporno te kijken. Je staat er versteld van wat mensen verzinnen om plaatjes en films met daarop kinderporno te bekijken.

De meest krankzinnige kwam nog wel van Jan Willem. Voor hem was het een vorm van kunst. Hij was zich dan ook van geen kwaad bewust. Er werden geen seksuele handelingen verricht en dus was er volgens Jan Willem ook geen sprake van kinderporno.

Jan Willem had heel veel plaatjes, videobanden en tijdschriften met kinderporno verzameld. Hoe dat allemaal in zijn huis terecht was gekomen, was hem een raadsel. Hij wist niet eens dat hij het had. Zijn advocaat wilde de zaak graag achter gesloten deuren laten behandelen omdat hij vreesde dat zijn cliënt zich van het leven zou beroven als de kwestie in de publiciteit zou komen. De officier weigerde daarin toe te stemmen. ,,Dit soort vuiligheid speelt zich misschien in achterkamertjes af. Daar hoeven wij niet aan mee te werken’’, luidde het oordeel.

Klusjesman ome Dirk vond het niet meer dan ‘liefdevol digitaal geknuffel’ toen de rechtbank hem ooit vroeg wat hij met de bij hem gevonden foto’s moest. Dirk was evenmin van mening dat hij iets strafbaars had gedaan. Hij had er zelfs nooit erotische gevoelens bij gehad.

Dirk was gek op kleine kinderen, maar was nog nooit op het idee gekomen om zich aan een minderjarige te vergrijpen. Niks aan de hand. Niemand had er schade door opgelopen en dus vond Dirk dat hij vrijuit ging. Hij was de enige die dat standpunt huldigde.

Alex werd door de rechtbank een nachtmerrie genoemd. Een onverbeterlijke pedofiel die niet meer te redden zou zijn. Nu heb ik van mezelf een rotsvast vertrouwen in de mensheid, maar lieden als Alex stellen dat vertrouwen danig op de proef.

Deskundigen waren van mening dat zelfs TBS niets meer zou uithalen omdat Alex niet wilde inzien dat hij fout bezig was. Hij was al meer dan eens met justitie in aanraking gekomen vanwege onzedelijke handelingen met kinderen en het in bezit hebben van kinderporno.

Toch wilde Alex zichzelf geen gevaarlijke man noemen. Dat hield hij zelfs vol toen hij ronduit had toegegeven dat hij wel eens een jong meisje wilde ontmaagden, maar dan alleen als ze er zelf aan toe zou zijn. De mensen die er voor doorgeleerd hebben dachten er heel anders over.

Het zijn slechts een paar voorbeelden, maar wel tekenend voor de houding van de mensen die niets kwaads in kinderporno zien. Net als de rechtbank heb ik ook vaak het gevoel dat mensen als Jan Willem, ome Dirk en Alex niet in de gaten hebben wat ze aanrichten.

Zoals in een eerder geschreven bijdrage is de wet op het in bezit hebben van kinderporno behoorlijk aangescherpt. Critici denken dat de maatregel alleen maar zal leiden tot een toename van ondergrondse netwerken die kinderporno verder zullen verspreiden. Vallen zij onder de categorie doemdenkers? De tijd zal het leren…

Digitale sluipmoordenaar…

Cyberpesten. Ik heb dit onderwerp al een keer aangekaart. En ja, ik doe het gewoon nog een keer. Omdat één waarschuwing kennelijk geen waarschuwing is. Omdat we deze week weer opgeschrikt zijn door een verschrikkelijke gebeurtenis waar het internet misschien wel medeschuldig aan is geweest. En omdat ouders op hun hoede moeten blijven. Overigens niet alleen zij, want ook volwassenen kunnen elkaar op een ongelofelijke manier een hels bestaan bezorgen.

De vader van een in januari vermoorde Nederlandse 15-jarige tiener heeft eerder deze week een emotionele oproep in EenVandaag gedaan. Zijn dochter werd om het leven gebracht na een ruzie die via social media volledig uit de hand was gelopen. Hij drukte ouders op het hart het internetgedrag van hun kinderen goed te volgen.

En om het allemaal nog wat erger te maken is er een tweede dode gevallen. Een 13-jarig meisje heeft zelfmoord gepleegd omdat volgens hardnekkige geruchten via het internet haar naam op een ‘sletjeslijst’ was opgedoken.

Mensen staan er vaak niet bij stil wat ze doen als ze een bericht op internet plaatsen. Een in hun ogen misschien wel onschuldig stukje tekst. Waarvan ze slechts kunnen raden wat de impact is. Honderdveertig tekens die een verwoestend karakter in zich kunnen hebben.

Bij alle ongewenste praktijken kunnen we nu dus het fenomeen Bangalijst toevoegen. Lijstjes die niet nu ineens opduiken, maar door de zelfmoord volop in het nieuws zijn gekomen. Lijstjes die scholieren doorsturen en niets meer of minder zijn dan een top tien van meisjes die volgens de jongeren de grootste sletten zijn. Tienertalk? Kinderachtig tijdverdrijf dat je niet serieus moet nemen?

Misschien zouden we dat eens aan de ouders moeten uitleggen van de beide meisjes die het leven hebben verloren. De een door de  messteken van een 14-jarige, de ander omdat ze zichzelf van het leven heeft beroofd. Omdat haar naam op een ‘sletjeslijst’ zou staan. Nogmaals, volgens de geruchten. En zoals dat op social media gaat werd het vuurtje nog eens flink opgestookt. Was ‘Bangalijst’ ineens trending topic. Al vrij snel bleek dat er veel meer aan de hand is geweest. Dat ze misschien niet eens op zo’n lijst heeft gestaan. Wat haar uiteindelijk tot zelfmoord heeft gedreven, zullen we nooit te weten komen. Feit is wel dat er weer twee levens weggenomen. Hele families in rouw en voor de rest van hun leven getekend.

En ondertussen blijft recht overeind dat het fenomeen cyberpesten mensen tot gekke dingen kan aanzetten. Het is allang geen onschuldig virus meer dat met een griepje vergeleken kan worden. Het is een uiterst besmettelijke plaag die wereldwijd om zich heen grijpt. Vroeger kon je jezelf nog terugtrekken achter de muren van je eigen beschermde woonomgeving. Daar is met de digitale snelweg echter een definitief einde aan gekomen. De belagers sluipen tegenwoordig gewoon via de social media naar binnen. Onstuitbaar en vaak anoniem bedienen ze zich van taalgebruik waar de honden geen brood van lusten.

Nu zou je kunnen stellen dat dit een gevolg is van het feit dat de jeugd tegenwoordig  alleen maar druk is met twitteren, chatten en weet ik veel wat nog meer. En dat we de schuld niet altijd meteen bij de social media neer moeten leggen. Kern van het probleem blijft echter de anonimiteit. En daardoor het ontbreken van verantwoordelijkheid. Iedereen kan wegkruipen achter een ‘alias’. Niemand die hem of haar terecht wijst. We gebruiken in sommige gevallen de social media voor anti-sociaal gedrag en helaas zijn er te veel excessen.

En ondertussen kijken we elkaar allemaal aan en wordt er te weinig aan gedaan.  Iedereen kent het probleem, niemand komt met een oplossing. De pestkop die je vroeger gewoon vertelde wat hij of zij van je dacht is, hoe triest ook te moeten concluderen, gewoon met de tijd meegegaan.

HIV-zaak moet over…

De Hoge Raad heeft geoordeeld dat het hoger beroep in de geruchtmakende Groninger hiv-zaak opnieuw moet worden behandeld omdat nog onvoldoende is uitgesloten dat ieder slachtoffer zijn hiv-besmetting ook via onbeschermde seks had kunnen oplopen.

De verdachten organiseerden in 2005 en 2006 in Groningen en in Scharmer seksfeestjes voor homoseksuele mannen. Deelnemers werden uitgenodigd via internet en homo-ontmoetingsplaatsen. Op de feestjes hadden aanwezige mannen beschermde of onbeschermde seks met elkaar. De beide verdachten Peter M. en Hans J. waren drager van het aids veroorzakende hiv-virus en waren hiervan op de hoogte. Verdachte Peter M. opperde het plan andere mannen bewust met hiv te besmetten met het doel binnen deze besmette groep met mannen onbekommerde seks te kunnen hebben. Dit plan hebben ze vervolgens uitgevoerd. Vanaf augustus 2005 zijn vier mannen tegen hun wil en zonder dit te weten geïnjecteerd met het hiv-geïnfecteerde bloed van verdachte Hans J. Alle vier zijn zij in de betreffende periode daadwerkelijk met hiv geïnfecteerd geraakt.

De rechtbank Groningen veroordeelde in november 2008 de beide verdachten tot respectievelijk negen jaar en vijf jaar gevangenisstraf voor onder meer poging tot zware mishandeling met voorbedachte rade.  Het hof in Leeuwarden sprak op 22 januari 2010 straffen uit van respectievelijk twaalf (Peter M) en negen jaar (Hans J.) cel uit voor onder meer zware mishandeling met voorbedachten rade. Volgens het hof is het niet bij een poging tot zware mishandeling gebleven, maar is bewezen dat de verdachten door het injecteren met besmet bloed de hiv-besmetting van de slachtoffers daadwerkelijk hebben veroorzaakt. Men vindt dat er daadwerkelijk een direct verband bestaat tussen het injecteren en de hiv-besmetting. Volgens het hof kan voldoende worden uitgesloten dat de vier slachtoffers besmet zijn geraakt door de onbeschermde seksuele contacten die zij met de verdachten en/of anderen op de seksfeesten hebben gehad. Het hof heeft daarbij overwogen dat in het algemeen de kans op besmetting door injectie veel groter is dan door onbeschermde seks.

De verdachten hebben daarna beroep in cassatie aangetekend. Zij maakten bezwaar tegen het door het hof vastgestelde causale verband tussen de injecties met geïnfecteerd bloed en de hiv-besmetting van de slachtoffers. Advocaat-generaal Silvis heeft de Hoge Raad vorig jaar geadviseerd deze klacht ongegrond te verklaren.

De uitspraak van de Hoge Raad luidt als volgt:

Het gaat hier om een uitzonderlijk geval waarin onzeker is of het gedrag van de verdachten (het injecteren met besmet bloed) de hiv-besmetting van de slachtoffers heeft veroorzaakt of dat die besmetting het gevolg is van onbeschermde seks met anderen. Het hof heeft vastgesteld dat in algemene zin de kans op besmetting met hiv door injecties met geïnfecteerd bloed veel groter is dan de kans dat dit via onbeschermde seks gebeurt. Dat levert wel het vermoeden op dat de verdachten de besmetting hebben veroorzaakt. Maar het hof heeft niet vastgesteld dat het hoogst onwaarschijnlijk is dat de hiv-besmetting van ieder van de slachtoffers het gevolg is van onbeschermde seks met een besmet persoon. Dat de kans op hiv-besmetting door seks met derden veel kleiner is dan de kans op besmetting door het injecteren door de verdachten, betekent nog niet dat het hoogst onwaarschijnlijk is dat de besmetting het gevolg is van onbeschermde seks. Het hof heeft dus nog onvoldoende uitgesloten dat ieder slachtoffer zijn hiv-besmetting ook via onbeschermde seks had kunnen oplopen. Dat moet alsnog worden onderzocht. Daarom wordt de uitspraak van het hof Leeuwarden vernietigd.

De Hoge Raad merkt nog op dat onzekerheid over het noodzakelijke causale verband tussen de gedraging van een verdachte en het voltooide delict meestal geen probleem zal zijn om een poging tot dat delict aan te nemen.

Gevolg van deze uitspraak is dat beide zaken opnieuw behandeld moeten worden, ditmaal door het hof Arnhem.

Bron: www.rechtspraak.nl

Op zoek naar de waarheid…

Het is koud en regenachtig. De wind giert om het huis van Veronique. Ze maakt zich op voor een avondje lekker op de bank hangen. Gewoon relaxen na een drukke werkdag. Even tot rust komen. Om een uur of tien gaat de deurbel. Ze kijkt enigszins verschrikt op. Wie moet er op dit tijdstip nog iets van haar?

Even is er een aarzeling. Dan besluit ze de deur toch open te doen. Het is Johan. Hij is doorweekt. Wil even met Veronique praten. Graag weten waarom zij onlangs een streep onder hun relatie heeft gezet. Eigenlijk heeft ze helemaal geen zin om het nog een keer uit te leggen. De aanblik van de verregende Johan doet haar echter smelten. Ze besluit hem binnen te laten.

Aanvankelijk verloopt het gesprek in een gemoedelijke sfeer. Al snel ontaardt de discussie echter in een felle woordenwisseling. Zo fel zelfs dat Veronique zich ongemakkelijk begint te voelen en aan haar ex vraagt of hij wil vertrekken. Johan lijkt daar mee in te stemmen. Vraagt nog wel of hij wat water mag drinken. Veronique staat dat toe en blijft in de kamer achter als Johan naar de keuken loopt.

Hij lest echter niet zijn dorst maar grist een mes van het keukenblad en gaat terug naar de kamer. Veronique staat stijf van de schrik. ,,En nu hou je je kop, anders ben je er geweest’’, bijt hij haar toe. Voor ze beseft wat er gebeurt, wordt ze door Johan verkracht. Dat is althans de lezing van Veronique.

Johan heeft een ander verhaal. Hij belt aan. Is drijfnat van de regen. Ja, hij was naar haar toe gegaan om wat dingen uit te praten. Dat was alles. Als de deur opengaat staat hij enigszins verbaasd te kijken naar een half ontklede Veronique. In haar ene hand heeft ze een setje handboeien, in de andere een rijzweepje. Ze verwacht kennelijk bezoek, maar niet dat van Johan. Hij vraagt haar waar ze in hemelsnaam mee bezig is. Ze maakt hem duidelijk dat hem dat niets aangaat. Het stel komt in de woonkamer terecht.

Johan begrijpt er niets van. Het was nog maar enkele weken geleden dat hun relatie op de klippen was gelopen. ,,En nu loop je er al weer zo uitgedost bij? Ben je zo snel vergeten dat we iets hebben gehad? Of stelde het gewoon niets voor?’’ Vragen die onbeantwoord blijven omdat Veronique ongemeen fel van leer trekt en hem met een mes dreigt toe te takelen als hij niet meteen vertrekt. Om erger te voorkomen besluit Johan dat te doen.

Is Veronique inderdaad het slachtoffer geworden van een volledig uit de hand gelopen ruzie? Of heeft ze alles uit haar duim gezogen om haar ex in een kwaad daglicht te stellen? De rechtbank mag uitzoeken wie de waarheid heeft gesproken. Dat zal een moeilijk verhaal worden. Getuigen zijn er niet. Er zijn slechts de verklaringen van twee tot op het bot verdeelde ex-geliefden.

David en Goliath…

Wie kent niet de mythe van de herdersjongen David die de reus Goliath met een welgemikte steen wist te vellen. Waarna hij, het zekere voor het onzekere nemende, terugkwam op zijn eerdere besluit geen zwaard te hanteren en Goliath met diens eigen zwaard een kopje kleiner maakte.

Ik moest er aan denken toen ik eind vorig jaar het verhaal hoorde van kapper Gihad Botros uit Groningen. De geboren Syriër begon zes jaar geleden in de Gelkingestraat met het knippen van haren. Het pand dat hij huurde was niet bepaald een uithangbord, maar Botros liet zich niet uit het veld slaan. Met een flinke subsidie en een lening van de bank besloot hij zijn kapperszaak onder handen te nemen. Een flinke klus, maar met zelfwerkzaamheid kom je een eind.

Toen de klus er op zat kreeg de kapper het deksel op de neus. De eigenaar verkocht het pand aan de naamloze vennootschap Wonen boven Winkels. Ook twee andere panden werden in de koop betrokken. De NV, een samenwerkingsverband van gemeente Groningen en woningcorporatie Lefier (hierna te noemen: Goliath) was er van uit gegaan dat Gihad Botros geen rechtsgeldige huurovereenkomst had. Even heel kort gezegd. De kapper (hierna te noemen: David)  moest vertrekken. Men wilde hem uit de weg hebben. Natuurlijk weigerde David dat. Hij besloot een advocaat in de arm te nemen omdat met stenen gooien ook niet meer van deze tijd is.

De man met het wetboek in de hand maakte Goliath duidelijk dat hij een vergissing had begaan. Een pand verkopen betekent niet dat je de huurder zomaar op straat kunt gooien. Klaar is David zou je denken. Niet dus. Goliath gooide het over een andere boeg. De beide andere panden werden in de steigers gezet en ook de kapsalon had er onder te lijden. Bouwmaterialen werden voor de deur geparkeerd, er was sprake van veel lawaai en uiteindelijk bleven de klanten weg. De reus had David in een hoek, wachtend op het moment dat hij de genadeklap kon geven. Het kleintje gaf zich echter niet zonder slag of stoot gewonnen.

De kemphanen kwamen elkaar bij de rechter tegen. Die besliste dat David voor elke week dat hij niet zou kunnen werken 1000 euro zou krijgen. Als hij Goliath echter zou dwarszitten, kostte hem dat 6000 euro. Ondertussen gebeurde er van alles achter de coulissen van deze soap.

Onderzoek leerde dat Goliath de bestemming van de kapsalon van bedrijfs- in woonruimte had veranderd. Er zouden drie appartementen gerealiseerd worden. Ook zou David nogal bedreigend zijn geweest en had hij zich een ruimte toegeëigend die niet van hem was. Zegt Goliath.  Volgens de reus waren er redenen genoeg om David op de keien te zetten.

Er kwam nog wel een voorstel op tafel. David kon zijn spullen laten inpakken en naar een pand een eindje verderop verhuizen. Dat stond namelijk leeg. Geen slecht idee, ware het niet dat er allerlei aanpassingen uitgevoerd moesten worden. De kosten bedroegen 7000 euro. Het voorstel kwam van Goliath, dus leek het niet meer dan redelijk dat hij de portemonnee zou trekken. De reus had daar geen zin in. David had zich al jaren geen goed huurder getoond en moest wijken. En daarmee basta.

Dat vindt de rechter uiteindelijk ook. Verstoorde verhoudingen of hoe je het ook maar wilt noemen, de reus buldert van het lachen. Het is hem uiteindelijk gelukt om een mythe te ontzenuwen. Dat kleintjes vaak het onderspit moeten delven tegen machtige apparaten die de middelen hebben om mensen zoals David een kopje kleiner te maken. Het lijkt erop dat Gihad Botros kapot geprocedeerd is. Hij moet 8 september zijn zaak uit.