Over bikkels en bloemetjesjurken…

Er is me de afgelopen week iets heel erg duidelijk geworden. Iemand vertelde me dat ik in het verkeerde vel zat. Ik werd heel even panisch. Zag al spiegelbeelden van mezelf opdoemen. Getooid in een bloemetjesjurk en hoge hakken om mijn veel te grote voeten.

Erg aanlokkelijk was het bepaald niet. Zeg maar rustig een nachtmerrie. Ik moet ook heel eerlijk bekennen geen idee te hebben wat het is om in het verkeerde omhulsel te wonen.

De amateur-psycholoog zag mijn nadenkende blik en haastte zich te zeggen dat hij iets anders bedoelde. Dat ik helemaal niet in deze harde wereld paste. Niet tot de diehards behoor die tot het gaatje gaan om hun doel te bereiken. Bikkels met wasbordjes die dwars door muren lopen.

Crisis nog aan toe zeg. Zou ik mezelf zo slecht kennen? Een softy zijn die bij het minste zuchtje tegenwind de luwte opzoekt? Iedereen stelt zich wel eens kwetsbaar op. Daar is niks vreemds aan. En waarom zou ik dat niet mogen doen.

Het leven verloopt niet altijd over strak geasfalteerde wegen. Af en toe liggen er vervelende hobbels op slecht aangelegde paden. En ja, die kun je ontwijken. Om schade te voorkomen. Je kunt er ook domweg over heen knallen. Er op gokken dat het allemaal met een sisser afloopt.

Doe je het eerste dan ben je een softy. Of gewoon voorzichtig. Doe je het tweede dan ben je een bikkel. Of gewoon hartstikke dom. Het is maar net hoe je het bekijkt.

Ik moet ineens aan die ‘mannen van een zekere leeftijd’ denken. Dat nieuwe programma op televisie. Waarin vijftigers de schokkende ontdekking doen dat ze er eigenlijk niet meer bij horen. Dat ze heel voorzichtig in de markt zijn voor een cupmaatje A. In hun verwoede pogingen geaccepteerd te blijven gaan ze wat vaker naar de sportschool, letten ze op hun voeding, verven het haar en laten hun baard staan.

En opnieuw moet ik aan die woorden denken. Ben ik een softy aan het worden? Wat zou ik in dat geval moeten doen om in een bikkel te veranderen. Zodat ik er ook weer bij hoor? Moet ik mijn baard laten staan? Om er lekker ruig en onafhankelijk uit te zien? Mijn haar verven en me twee keer per week het apelazarus werken in de sportschool? Om mezelf daarna thuis op een verantwoorde shake te laten trakteren?

Als dat zo is kan ik de kledingkast van mijn wederhelft wel leegroven. Me voor de spiegel in de badkamer gaan optutten om de rest van de dag lekker in een bloemetjesjurk rond te lopen.

Ik zou me anders voordoen. Iemand spelen die ik helemaal niet ben. En dat zal nooit gebeuren. Zoveel is me wel duidelijk geworden.

Lekkere medicijnen…

Het is vooral in deze periode van het jaar dat mensen meer over stress klagen. Dat ze de vakantie gebruiken om de batterij te ontladen. Als herboren terug hopen te komen. En daar hebben we wel een paar duizend euro voor over.

Het kan echter ook veel goedkoper. En het mooie is dat we het eigenlijk al eeuwenlang doen. Daarnaast is het de allerbeste manier om je lekker te voelen, vet te verbranden en er jonger uit te zien.

Het is een goedkope truuk, maar volgens deskundigen is er geen beter medicijn tegen stress dan seks. Het haalt je uit de dagelijkse beslommeringen. Je kunt stress vergelijken met een overbelaste spier in je hersenen. Het beste dat dan werkt is niet doorpiekeren. Eerst even afstand nemen. Dat lukt meestal niet gemakkelijk. Met seks blijkt dat wel te lukken. Het effect ervan is zo verbluffend, dat het je gezond houdt.

Seks bevordert de bloedsomloop, laat goede dingen vrijkomen, werkt als een pijnstiller en is de perfecte workout voor tal van spieren. Ook zorgt seks voor een beter humeur en een mooiere huid, is het goed voor het natuurlijke afweersysteem en het hart. Daarnaast is het een prima middel tegen depressies, wordt het immuunsysteem er beter van en schijnt het zelfs dementie tegen te houden.

Seks is in alle opzichten dus goed voor de gezondheid. Een regelmatig en gezond seksleven heeft kennelijk positieve uitwerkingen  op de lichamelijke en geestelijke gezondheid. En dat geldt voor zowel man als vrouw. Ik vraag me af. Had ik mijn hernia kunnen voorkomen?

Als je dit soort dingen hoort, begin je je toch af te vragen waarom ze zoiets niet in het ziekenfondspakket opnemen. Of bij de huisarts als advies meegeven als het even niet zo lekker gaat. Nee, dan proppen ze je vol met allerlei pillen. Daar verdienen ze tenminste aan. En wij slikken ze klakkeloos. Omdat we niet beter weten. De medicijnmannen blindelings vertrouwen.

Mocht het gebeuren dat u mij de komende tijd ergens ziet rondhuppelen, dan kan het twee dingen betekenen. Ik volg de kuur die weinig geld kost en waar ik ook nog wat lol aan beleef, of een van de medicijnen die ik slik heeft zo verdovend gewerkt dat het gevoel is uitgeschakeld. Aan u de keus om uit te vogelen waar ik de voorkeur aan heb gegeven. Van mij zult u het namelijk niet horen.

He etterbak! Ik wil seks…

Abel staat niet al te vast op zijn benen als Klaas en ik hem vroeg in de morgen ontmoeten. In zijn ogen staat het woord ‘gelukzaligheid’ geschreven. Het is alsof hij een avond eerder zwaar aan de drank is geweest. Dat vraag ik hem dan ook. Het antwoord dat ik krijg lijkt er niet op.

,,Mijn vrouw en ik hebben ruzie gehad. Ze kan soms een verschrikkelijke etterbak zijn. Je het bloed onder de nagels vandaan halen. Meestal duren onze ruzies nooit lang. Dan maken we het weer goed met seks. Dat is gisteren ook gebeurd. En ik zweer het je, het was geweldig. Ik zou iedereen aanraden om eens flink ruzie te maken’’, grinnikt hij. Seks als middel om iets te repareren waar een barst in gekomen is. Ik denk dat een hele hoop mensen het wel herkennen.

Eigenlijk best wel raar dat ruziënde echtelieden hun meningsverschillen tussen de lakens uitvechten. Als je dat tenminste zo mag noemen. Dat vindt Klaas althans. ,,Denk je nou echt dat mijn vrouw daar mee weg zou komen? Dat zou wel erg gemakkelijk zijn. Als wij een stevige ruzie hebben is seks wel het laatste waar ik aan denk.’’

Paul is er inmiddels ook bij komen staan en vangt het een en ander op. Hij kan zich wel vinden in de stelling van Klaas. ,,Straks gaat iemand nog met opzet ruzie maken om aan zijn of haar gerief te komen. Dat is in mijn ogen wel een erg zwak fundament om een relatie op te bouwen.’’

Er staat me een artikel bij dat ik ooit eens in een dagblad heb gelezen. Dat ging over een jongen die zijn vriendin had verkracht. Nou ja, zij noemde het verkrachting. De dader interpreteerde het heel anders. Hij noemde het goedmaakseks.

Het stel had wel vaker ruzie en dat werd dan steevast met seks weer goedgemaakt. Deze keer pikte het meisje dat niet. Ze deed aangifte tegen de knaap. De officier van justitie kon de redenering van de verdachte ook niet volgen. Verkrachting als dekmantel voor het oplossen van een ruzie. Volgens hem goed voor dertig maanden cel.

Met seks is niks mis. Als je het in een relatie maar niet als wapen gebruikt om een ander je wil op te dringen. Dan kun je nog zo vaak van bil gaan, maar is de relatie gedoemd te mislukken.

Gestikt in onbegrip…

Een vrouw lag al maanden in coma. Er was eigenlijk geen enkel teken van verbetering. Toch besloten de artsen, in overleg met de echtgenoot, om de stekker er niet uit te trekken. 

Op zekere dag kwamen verpleegsters in haar kamer om haar te wassen. Ze raakten daarbij ook de meer intieme delen van het lichaam van de vrouw. Merkwaardig genoeg sloeg de monitor uit als de verpleging dat deed. Ze kregen zowaar een reactie. Ze probeerden het nog een keer en warempel, ook de tweede keer gebeurde het.

Men besloot de echtgenoot er bij te roepen, want de kans was natuurlijk aanwezig dat de vrouw toch nog uit haar coma zou ontwaken.  De man kreeg te horen wat er was gebeurd. ,,Misschien zou orale seks kunnen helpen bij het proces om haar uit de coma te krijgen”, stelde de verpleging voor. De man was nogal sceptisch, maar de verpleegsters verzekerden hem dat hij geen last van pottekijkers zou hebben. Uiteindelijk stemde hij in.

Na een paar minuten gingen de alarmbellen rinkelen. Op de monitor was een vlakke lijn zichtbaar. Er viel geen pols- of hartslag meer waar te nemen bij de vrouw. ,,Wat is er in hemelsnaam gebeurd?”, vroegen de verpleegsters toen ze de kamer binnenstormden. De man trok wat met de schouders en zei: ,,Weet ik veel. Misschien is ze wel gestikt.”

De moraal van dit opmerkelijke voorval? Reken er bij voorbaat niet op dat mannen begrijpen wat vrouwen bedoelen.

Overspel is goed voor je relatie…

Af en toe moet ik in het weekend wel eens werken. Dat af en toe kan ik eigenlijk best weglaten, want het overkomt me elke vier weken. In de regel is de zaterdagmiddag gereserveerd voor het bezoek aan een of ander sportief vertier.

Kan heel leuk zijn. En ik verzeker u, minstens net zo leerzaam. Er wordt over verschillende onderwerpen gesproken terwijl de sporters hun best doen. Gesprekken die in de regel niets met sport te maken hebben, maar wat boeit mij dat.

Jan heeft zojuist iemand verrot gescholden omdat een van zijn favorieten een actie verkeerd heeft uitgevoerd. Op dat moment komt Klaas bij hem staan.Hij geeft Jan een klap op de schouder en zegt:  ,,Zo ouwe rukker, hoe was het gisteravond?’’ Jan kijkt schichtig om zich heen en vraagt of Klaas zijn stemvolume wat wil temperen. ,,Ik ken jou al jaren en weet dat ik je kan vertrouwen, maar het hele dorp hoeft het niet te weten hoor’’,  zegt hij op gedempte toon.

Gelijk heeft ie. Jammer alleen voor hem dat er aan mijn oren nog niks mankeert. Ik krijg het hele verhaal mee. Het wordt al snel duidelijk wat er is voorgevallen. Jan heeft buiten de pot gepiest. Het echtelijk bed verraden. Seks gehad met een collega. Ach ja, soms wil je wel eens wat anders. Ook als je al dertien jaar met iemand samen bent. Voor de afwisseling.  Klaas krijgt alle sappige details te horen. Zijn gezicht spreekt boekdelen. Dat lijkt hem ook wel wat.

Klaas denkt na. Na zoveel jaar hetzelfde gezicht te hebben gezien kent hij zijn vrouw door en door. Kan hij elk plekje wel uittekenen. Dan heb je wel eens de lust om iets nieuws te doen. De spanning voelen van het onbekende. Dat hoeft overigens helemaal niet te betekenen dat je niet van je eigen partner houdt of slechte seks hebt. Iedere dag een appeltje is lekker maar soms heb je ook wel eens trek in ander fruit. Waarom mag het dan geen verboden vrucht zijn?

Die behoefte is de mens niet vreemd. Sterker nog, het is zelfs heel natuurlijk. Je hele leven wijden aan een en dezelfde persoon is onnatuurlijk. Zeggen deskundigen. Dat is een regel die mensen hebben bedacht. Samen met religieuze instellingen. Vinden dezelfde mensen die er voor doorgeleerd hebben. Misschien heeft de partner van Klaas die behoefte ook wel. Wie zegt me dat ze die vrijheid inmiddels niet heeft genomen?  

De realiteit dringt zich weer aan mij op. Verantwoordelijk daarvoor is de telefoon in mijn jaszak. ,,Neem je op de weg naar huis wat te eten mee?’’, klinkt het aan de andere kant van de lijn. ,,Je weet wel wat ik lekker vindt.’’ Ja, na zoveel jaren weet ik dat maar al te goed…

Een akelige zaak…

Soms zit het mee, soms zit het tegen. We moeten als rechtbankverslaggevers wel eens uren wachten alvorens een geplande zitting begint. We laten ons echter ook wel eens verrassen. Dan zitten de heren in het zwart alweer keurig op hun plek terwijl wij denken dat ze nog in beraad zijn. Dat doen ze niet om ons te pesten. Moeten we maar beter opletten. Soms gaan zittingen echter zo snel dat je amper tijd krijgt om pen en kladblok ter hand te nemen.

Donderdag was er zo’n zitting. Even heel technisch gesproken een saaie bedoening. Er waren geen advocaten en ook de verdachte (49) ontbrak. Die zat in het buitenland. Waar precies weet zelfs justitie niet. Vermoedelijk op de Filippijnen omdat hij daar een vriendin heeft. De vraag die meteen opdoemt is, of hij er op vakantie zou kunnen zijn. Of zou de Noord-Groninger er tussenuit zijn geknepen? Hij had immers al een bekennende verklaring afgelegd? En het vooruitzicht van een celstraf zal hem ook niet erg hebben aangesproken.

Hoe dan ook, het was een zitting van niks. En toch ging het om een akelige zaak. De man had zijn eigen vrouw namelijk verkracht. Met zijn vuist. Dat het slachtoffer niet wilde, boeide hem niet. Hij was gek op seks en zij moest er aan geloven. Geen discussie mogelijk. Punt uit. De officier van justitie heeft een slachtofferverklaring maar wil hem tijdens de zitting niet voorlezen. Het is immers zo al akelig genoeg, zegt hij terwijl hij met een scheef oog naar het slachtoffer kijkt. Die is er namelijk wel. Ze wil die nare periode graag afsluiten.

De aangifte komt maar moeilijk tot stand. Dat heeft veel te maken met het feit dat de verdachte een functie binnen de kerk heeft. Toen daar bekend werd wat de man had gedaan, besloot men niet om hem de laan uit te sturen. Daar kun je vraagtekens bij plaatsen. Zeker in een tijd waarin de kerk toch al onder vuur ligt.  Men twijfelde binnen de muren van het Godshuis. De vrouw kon immers wel veel meer vertellen. En wie zegt dat het allemaal waar is wat ze vertelt?

De officier gelooft haar en zegt dat hij de kwestie met twaalf van zijn collega’s heeft besproken. Zij zijn eensluidend van mening dat de dader een gevangenisstraf moet krijgen. Dus eist de officier acht maanden onvoorwaardelijk plus een bedrag aan smartengeld. Punt uit. Einde zitting. Uitspraak op 24 juni. Grote kans dat de verdachte daar niet bij aanwezig zal zijn.