Oplichters gezocht…

Simon had wat spullen te koop gezet. Niet op Marktplaats, want daar had hij slechte ervaringen mee. En al die verhalen over internetoplichting maakten hem ook niet bepaald vrolijk. Nee, Simon was nog van de oude stempel. Hij schreef een papiertje vol en plakte dat op het mededelingenbord van de plaatselijke supermarkt.Te koop aangeboden. Een in een goede staat verkerende wandmeubel en een eethoek met vier stoelen. Het moest toch geen probleem zijn om die spullen snel kwijt te raken. Dat gebeurde dan ook. Simon kreeg een telefoontje van een vrouw die de meubels wel wilde hebben. Samen vierhonderd euro? Geen probleem. Ze zouden ’s avonds wel even komen kijken.

Vlak na het eten gaat de deurbel bij Simon thuis. De aspirant-kopers zijn gearriveerd. De verkoper laat het duo binnen en denkt al snel dat het wel zal loslopen met de verkoop. Hij krijgt gelijk. Er is echter een klein probleempje. Ze willen de spullen wel kopen, maar zitten even zonder geld. Dat hebben ze voor een groot deel in nieuwe huisraad moeten steken. Er was tijdens een brand nogal wat verloren gegaan. Of het heel erg was als ze later zouden betalen. Desnoods wilden ze wel een papier ondertekenen. Bij wijze van schuldbekentenis.

Simon en zijn wederhelft vinden dat wel erg ver gaan. Ze hebben het hart op de goede plek zitten. Het zal je maar gebeuren dat de zaak in de hens vliegt. Dan help je je medemens toch weer op de been?  Ze vertrouwen het tweetal en besluiten hen de koopwaar mee te geven.  Ach wat, ze helpen zelfs wel even met het inladen.

Als het spul op de aanhangwagen ligt geeft de man Simon een telefoonnummer. En de boodschap dat hij het nummer maar moet bellen als het hem te lang gaat duren voor de euro’s er zijn. Niet dat hij er gebruik van hoeft te maken, want het komt allemaal goed.

Even later rijdt de auto de straat uit. ‘Leuk stel. Zielig dat ze zoveel spullen hebben verloren tijdens die brand’, zegt Simon. Zijn vrouw knikt bevestigend.

Zes weken later is het geld nog niet binnen. Simon besluit er een telefoontje aan te wagen. Hij kijkt  raar op als een voorgeprogrammeerde juffrouw hem vertelt dat het door hem gekozen nummer niet meer in gebruik is.

Na drie vruchteloze pogingen bekruipt hem een vreemd gevoel. Het adres van het tweetal hebben ze vergeten te vragen. Ook niet echt handig natuurlijk. En ja, het kenteken van de auto noteren? Dat staat zo dom als je zegt dat je iemand op zijn woord gelooft.

Daar sta je dan. Spullen weg en geen enkel houvast. Simon en zijn vrouw hebben zich laten flessen.  Hoe onnozel kun je zijn. Ze hebben het nooit aan iemand durven vertellen. Familie en vrienden geloven nog altijd dat ze die vierhonderd  euro uiteindelijk toch gekregen hebben. Ze moesten eens weten…

Dom wicht, zielige man…

Ik ben de afgelopen jaren, anders dan sommige andere journalisten, niet elke dag in de rechtbank van Groningen te vinden geweest. Of ik dat zou willen? Iedere keer weer luisteren naar de soms zeer prangende vragen van de rechters? De meest gruwelijke details, het leed dat slachtoffers is aangedaan, snotterende verdachten en de verwijten die de officieren van justitie hen maken?  Het klinkt misschien gek, maar het is net als met humor. Ook het leed ligt bij wijze van spreken op de weg. Het kruist je pad. En daarvoor hoef ik me niet eens bij de ingang van Zittingzaal 14 te melden.

Iets wat mijn pad ook kruiste, is het verhaal van een moeder wier dochter een niet al te prettige ervaring achter de rug heeft met Hyves en MSN. Ze geeft tekst en uitleg en schrijft aan het einde van haar e-mail: ,,Wij zijn er te laat achter gekomen. Dat nemen we onszelf kwalijk. We hadden de signalen moeten zien. Laat dit verhaal daarom een waarschuwing zijn.’’

Ik heb dagen zitten worstelen met de vraag of ik het wel moest doen. Dat had een reden, want ik wist niet of ik het slachtoffer van seksueel misbruik ook als slachtoffer of ongelofelijk dom wicht moest betitelen. Of ik de dader als pedofiel of arme zielepoot moest neerzetten.  Ik ben er nog steeds niet uit. Daarom de feiten zoals ze zijn.

Ineke is vijftien jaar en net als veel van haar leeftijdsgenoten is ze zo’n beetje op elk digitaal netwerk te vinden dat je maar kunt bedenken, zoals bijvoorbeeld Hyves. Je kunt er veel leuke contacten aan overhouden, maar ook vreselijk je hoofd stoten. Dat deed Ineke ook. Op zekere dag wordt ze op Hyves uitgenodigd om vrienden met Albert te worden. Een 21-jarige jongeman die er, gelet op zijn profielfoto, ook nog eens aantrekkelijk uitziet. Ineke accepteert de uitnodiging.

Zonder het te beseffen is ze in het web verstrikt geraakt van een man van 45 jaar die maar een ding wil en dat is seks met jonge meisjes. Daar heeft hij veel voor over. Het duo heeft heel lang contact als er besloten wordt om het wat persoonlijker te maken via MSN. Stukje bij beetje weet Albert zijn ‘vriendin’ zover te krijgen dat ze zich voor de webcam blootgeeft. Letterlijk en figuurlijk wel te verstaan. En vanaf dat moment is er geen weg meer terug. Albert wil haar ontmoeten en als ze daar niet in toestemt, dreigt hij alles aan de ouders van Ineke te vertellen.

De tiener schrikt zich wezenloos als Albert bij haar voor de deur staat. Hij is niet de persoon die ze hoopte te ontmoeten. Ze had hem natuurlijk kunnen afwijzen en de deur voor zijn neus dichtgooien. Dat doet Ineke echter niet. Ze heeft het gevoel dat ze niet meer terug kan en staat toe dat Albert haar seksueel benadert. Het loopt vervolgens gigantisch uit de hand omdat Albert steeds veeleisender wordt. Pas als Ineke op zekere dag thuiskomt van school en compleet instort, komt de waarheid stukje bij beetje naar buiten.

En daar staan we dan weer bij het begin van mijn verhaal. Waarom laat een tiener zich via internet verleiden. Speelt ze stripper voor een man die ze denkt te kennen maar iemand compleet anders blijkt te zijn. Slachtoffer of dom wicht? Waarom vergrijpt een man van middelbare leeftijd zich aan een minderjarige terwijl hij wel weet dat hij zich op een uiterst glibberig pad begeeft. Is hij een zielig figuur of een doorgewinterde pedofiel die precies weet hoe hij zijn slachtoffers moet bespelen?  U mag het zeggen…

Slachtoffers op stoel rechter?

Slachtoffers van zware gewelds- en zedenmisdrijven moeten tijdens een proces alles kunnen zeggen. Zo zouden ze zich bijvoorbeeld moeten kunnen uitlaten over de behandeling van de politie en aangeven welke straf de dader van een delict in hun ogen behoort te krijgen. Dat is althans de mening van de Tweede Kamer. Sterker nog, stel dat een slachtoffer daar zelf niet toe in staat is, dan moet zijn of haar buurman als woordvoerder kunnen optreden.

Staatssecretaris Fred Teeven (VVD) van Justitie geeft slachtoffers wel meer mogelijkheden om in de rechtbank hun zegje te doen. Kennelijk vindt zijn partij dat nog niet ver genoeg gaan en dus moet het spreekrecht uitgebreid worden. Het is eigenlijk wel bijzonder dat de Kamer er vervolgens nog een schepje bovenop doet.

Stel u bent slachtoffer van een inbraak waarbij u een pak rammel oploopt. Zou u dan naar de rechtbank gaan en zeggen dat de dader tien jaar de cel in moet?

Ander geval. U wordt op straat door twee mannen beroofd en dusdanig mishandeld dat u er blijvend letsel aan overhoudt. Welke straf moeten de geweldsplegers dan krijgen? Misschien wel dezelfde behandeling? Of een openbare steniging zoals ze het in sommige Islamitische landen doen? Bent u voor castratie als iemand een zedenmisdrijf begaat?

Persoonlijk vind ik het een heel eng idee dat de burger een dergelijke positie zouden kunnen krijgen. Daar hebben we toch het OM voor? Stelt u zich eens voor dat de rechtbank anders beslist. En slachtoffers uiteindelijk teleurgesteld afdruipen. Wat hebben we dan bereikt? Helemaal niets.

Het CDA twijfelt. Omdat men van mening is dat eerst de schuldvraag moet vaststaan. Maar goed, ik ben democratisch. En dus nieuwsgierig hoe mijn volgers daar over denken. Geef uw mening…

Om op te vreten…

Heeft mediatycoon John de Mol onlangs niet gezegd dat de televisie een afspiegeling van ons sociaal leven is? Nou, laat hem dan maar mooi verder dromen. Of zou hij ons wijs kunnen maken dat een serie als GTST ook maar enige vorm van realisme bevat.

Zou de miljardair ons wellicht willen voorhouden dat het heel normaal is dat mensen elkaar voor de lol opeten. Kannibalisme op de vaderlandse buis. Nadat het model Rebecca Loos het jaren geleden ’live’ met een varken deed, dacht ik dat we alles wel zo’n beetje hadden gezien. Dat we niet dieper konden zinken. Maar nee, het kan dus nog erger. Zelfs de internationale media walgen van de act die de twee proefkonijnen van BNN vanavond op de buis gaan brengen. Wat zou de volgende stap zijn? Dat ze iemand on air om zeep helpen?

Vier jaar geleden haalde BNN ook al de internationale woede op zijn hals door live het programma De Grote Donorshow uit te zenden. Het bleek uiteindelijk een geacteerde stunt, met de bedoeling aandacht te vragen het afstaan van donororganen. Deze keer lijkt het echter menens te zijn.

Ongeloof, afschuw, fascinatie. U zegt het maar. Alle kreten zijn de revue al gepasseerd. Een stuk vlees ter grootte van een rozijn. Veel meer is het niet, maar toch.  Om het wat smakelijker te maken doen ze er misschien wel wat komkommer bij of wellicht een sausje van asperges.

Saaie wetenschap tof maken voor iedereen. Dat is wat de BNN-ers er mee willen bereiken. Nuchtere antwoorden geven op bezopen vragen. Alles voor de kijkcijfers. Ach ja, waar maken we ons eigenlijk ook druk om. in sommige culturen is het heel normaal dat mensen worden opgepeuzeld. Vroeger hadden we Idi Amin in Oeganda. Die deed er ook niet moeilijk over. Het blijft een rare gewaarwording. Iemand aankijken terwijl je een stukje van hem of haar opeet.

En toch moet ik er een vraag bij stellen. Leven we sowieso niet in een soort van kannibalistische maatschappij? Het transplanteren van organen zou je ook als een vorm van kannibalisme kunnen omschrijven. Dat komt weliswaar niet via de mond bij een ander binnen, maar toch.

U moet het zelf maar bekijken. Misschien blijkt het achteraf wel een nieuwe stunt te zijn geweest van de omroep die de kijker graag shockeert. Ik hou er over op. Het loopt tegen de middag en ik begin trek te krijgen. In een flink stuk Lieke van Lexmond. Want dat is me toch een lekker ding….

Pas op voor de oppas…!

Na het weerzinwekkende nieuws over het misbruik van tientallen kinderen door Robert M. rijst meteen een andere vraag. In hoeverre zijn al die aanbieders betrouwbaar?

Speur eens rond op een site als Marktplaats en ontdek de talloze advertenties waarin kinderopvang wordt aangeboden. Niet te tellen gewoon. Je kunt ze niet allemaal over een kam scheren, maar hoe weet je nu wat wel of niet vertrouwd is? Dat weet je gewoon niet. Nederland telt 170.000 psychopaten. Mensen die zich bijvoorbeeld met misbruik van kinderen inlaten. Maar hoe herken je die mensen? Niet dus.

Het gaat voor een groot deel om zeer geraffineerde lieden, die heel goed weten hoe ze bepaalde obstakels moeten omzeilen om uit de klauwen van justitie te blijven. Kijk maar naar de Amsterdamse zedenzaak. Robert M. had zijn computer op een dusdanige manier beveiligd dat het justitie enige moeite heeft gekost om in zijn laptop in te breken.

De in Riga geboren man Robert M. (27) wordt verdacht van het produceren en verspreiden van kinderporno. Zijn echtgenoot, een 37-jarige Amsterdammer, is ook aangehouden. Hij wordt verdacht van bezit van kinderporno. Op dit moment wordt hij niet verdacht van seksueel misbruik van jonge kinderen.  De hoofdverdachte werkte op drie kinderdagverblijven, kwam in 2008 al eens in opspraak, was ook in Kenia actief, maar had geen strafblad.

Wat ik persoonlijk onbegrijpelijk vindt, is dat de directeur van het kinderdagverblijf het Hofnarretje regelmatig slaapfeestjes in zijn huis heeft gehouden. Daar hadden de ouders toch op zijn minst ook een aantal vraagtekens bij kunnen plaatsen. De feestjes zouden door medewerker Edwin R. georganiseerd zijn.

Edwin R. is al eens aangehouden in verband met ‘ontuchtige handelingen op internet.’ Ik zeg niet dat hij ook iets met deze zaak te maken heeft, maar hij heeft de schijn wel tegen zich. De directeur hult zich in stilzwijgen. Misschien wel zo verstandig. Hoewel burgemeester Eberhard van der Laan heeft laten doorschemeren dat hij geen verdachte is, zou het me niet verbazen als de man binnenkort een uitnodiging krijgt om eens met de politie te komen praten.

Weet u wat nog veel erger is? De bodem van de beerput lijkt nog lang niet in zicht. Er wordt steeds meer bekend over de handel en wandel van Robert M. En neem maar van mij aan, de schreeuw om hardere straffen zal weer oplaaien. Deze zeer omvangrijke zedenzaak zal door de voorstanders er van ongetwijfeld worden aangegrepen om als ideale kapstok te dienen voor het ophangen van een nieuwe strafmaat.

Doodnormale moordenaar…

Balkjes voor de ogen van de 17-jarige Derck S. uit Haren. De zo’n beetje overal geliefde leerling van het Willem Lodewijk Gymnasium in Groningen is ineens moordverdachte en dus voorpaginanieuws. Hij zou zijn 49-jarige moeder zaterdag om het leven hebben gebracht.

Onbegrip, verwarring, u zegt het maar. Niemand snapt wat de jongen heeft bezield. Niemand begrijpt hoe dit heeft kunnen gebeuren. Het drama dat zich op de Weg voor de Jagerskampen 16 heeft afgespeeld, is er eentje van de eerste orde. In de villarijke buurt, getypeerd als het Wassenaar van het Noorden, is geschokt gereageerd.

Zo’n keurige buurt, zo’n innemend gezin uit de betere kringen. Waar eigenlijk helemaal niks mis mee was. Niks asociale toestanden die er op zouden kunnen wijzen dat er vroeg of laat wel iets ernstigs moest gebeuren. Dat is althans het beeld dat door de buitenwacht wordt geschetst.

En Derck? Hij was een doodnormale jongen. Met vrienden en hobby’s. Met eigenlijk alles wat elke tiener heeft. Een vrij onbezorgd leven. Tenminste, dat is wat de buitenwacht zegt.

Je kunt er eigenlijk niet omheen dat er wel iets moet zijn voorgevallen waardoor bij de tiener de stoppen zijn doorgeslagen. Maar wat dat is geweest? Daar kan men voorlopig slechts naar gissen. Dat zal wellicht pas naar buiten komen als de rechtszaak op de rol staat. Of misschien wel nooit.

Ik kan me best voorstellen dat er al langere tijd sprake is geweest van een sluimerend en misschien wel onoplosbaar conflict. Een probleemsituatie die Derck uiteindelijk tot die laatste fatale stap heeft gebracht. De moord op zijn moeder. In mijn leven als journalist ben ik op diverse dingen gestuit. Veel triester dan dit kan het volgens mij niet meer worden.