Pleegkinderen in de uitverkoop…

We hebben kennelijk nog niet genoeg programma’s op de televisie die ons in ellende en verdriet onderdompelen. Dubbeltjes op hun kant, hopeloze klussers, huwelijken die op springen staan, burenruzies die door camera’s worden vastgelegd. U zegt het maar. Er zit vast wel ergens een programmamaker te kwijlen die ineens een lumineus idee krijgt. Alles voor de kijkcijfers. Wat kan het bommen over wiens rug je een miljoenenpubliek probeert te bereiken.

Talpa is bezig met het in elkaar knutselen van een format waar je spontaan grijze haren van zou krijgen. Het bedrijf van allesvreter John de Mol dat, zo eerlijk moeten we dan ook weer zijn, gigantische succesnummers heeft geproduceerd, probeert nu met Jeugdzorg Nederland iets op poten te zetten.

Een programma waarin aandacht wordt gevraagd voor de penibele situatie waarin kinderen zich bevinden die maar niet in een pleeggezin geplaatst kunnen worden. Er zijn inmiddels 1800 pleeggezinnen aangeschreven of zij hun medewerking aan het programma willen verlenen. Of ze nog een kind in huis willen nemen. Afhankelijk van de reacties zal bekeken worden of het idee in een echt plan zal worden omgezet.

Het idee is om kinderen vanaf twaalf jaar een weekend bij meerdere pleeggezinnen te laten overnachten. Daarna kunnen ze zelf beslissen wie hun favoriete pleegouders zijn. Pleegkinderen in de uitverkoop.

Wil de echte dwaas nu opstaan? Wie komt er in hemelsnaam op een dergelijk dom idee. Jeugdzorg zelf misschien? Een soort van charme-offensief na de tsunami van negatieve publiciteit die men over zich uitgestort heeft gekregen?

Ziet u het al gebeuren? Janneman trekt op vrijdag goedgemutst aan de bel van het eerste gezin dat hij moet beoordelen. Natuurlijk zal de hoogblonde en bruinogige puber zich vermaken. Het moet namelijk wel goede televisie worden. Dus haalt men alles uit de kast om indruk op het kereltje te maken. En Nederland maar snikkend en snotterend voor de buis zitten. Net als Janneman. Al zal hij het pas veel later doen. Omdat alles op televisie nep is. Het echte leven er heel anders uitziet en hij binnen de kortste keren gewoon weer in het tehuis zal zitten.

Waarom ik dat denk? Heel eenvoudig. Heeft u een kind van twaalf jaar wel eens gevraagd of hij in een paar dagen tijd even duidelijk wil maken waar hij de rest van zijn of haar jeugd wil doorbrengen? Talpa ziet er in ieder geval geen kwaad in.

Momenteel staan heel veel kinderen op de wachtlijst voor een pleeggezin’, aldus Thomas Notermans, woordvoerder van Talpa. ‘We willen kijken of we dit onderwerp in de Nederlandse huiskamers ter sprake kunnen krijgen. Mogelijk dat meer mensen zeggen: pleeggezin zijn is ook wel wat voor ons. Ik denk dat wij dit heel integer kunnen uitvoeren.’

Normaal gesproken wordt volgens Talpa over de hoofden van kinderen heen beslist. Men wil goede televisie maken door juist de kinderen een stem te geven over hun toekomstige pleegouders.

Tjongejonge, wat een nobele gedachte. Het is nog net geen tekst die hen door Jeugdzorg Nederland ingefluisterd had kunnen worden. Of misschien ook wel. Wie zal het zeggen. Bij die integere organisatie doet men er immers alles aan om voor de belangen van kinderen op te komen?

Nou, nee dus. Dit heeft in mijn ogen niets meer van doen met het maken van goede televisie. Het is pure sensatiezucht. Dat een man als John de Mol zich daarvoor leent. Dat een instelling als Jeugdzorg Nederland zoveel boter op het hoofd heeft. Dat er nog geen kamervragen over gesteld zijn… Of moeten we de politiek een handje helpen?

 

UPDATE 8 JULI

Het plan van Talpa en Jeugdzorg Nederland om een show uit te zenden waarin pleegkinderen hun nieuwe gezin zelf kiezen, gaat volgens SP-Tweede Kamerlid Renske Leijten te ver. Ze eist opheldering van staatssecretaris Marlies Veldhuijzen van Zanten (CDA) van Volksgezondheid. Het Kamerlid wil dat de voorbereidingen van de tv-show worden gestaakt.

Leijten vindt dat de ‘pleegkind-show’ ‘een morele grens overschrijdt’ door ‘kinderleed te exploiteren’. Volgens haar maakt Talpa misbruik van de kinderen door hun leed te vergroten op televisie.

 

 

Om op te vreten…

Heeft mediatycoon John de Mol onlangs niet gezegd dat de televisie een afspiegeling van ons sociaal leven is? Nou, laat hem dan maar mooi verder dromen. Of zou hij ons wijs kunnen maken dat een serie als GTST ook maar enige vorm van realisme bevat.

Zou de miljardair ons wellicht willen voorhouden dat het heel normaal is dat mensen elkaar voor de lol opeten. Kannibalisme op de vaderlandse buis. Nadat het model Rebecca Loos het jaren geleden ’live’ met een varken deed, dacht ik dat we alles wel zo’n beetje hadden gezien. Dat we niet dieper konden zinken. Maar nee, het kan dus nog erger. Zelfs de internationale media walgen van de act die de twee proefkonijnen van BNN vanavond op de buis gaan brengen. Wat zou de volgende stap zijn? Dat ze iemand on air om zeep helpen?

Vier jaar geleden haalde BNN ook al de internationale woede op zijn hals door live het programma De Grote Donorshow uit te zenden. Het bleek uiteindelijk een geacteerde stunt, met de bedoeling aandacht te vragen het afstaan van donororganen. Deze keer lijkt het echter menens te zijn.

Ongeloof, afschuw, fascinatie. U zegt het maar. Alle kreten zijn de revue al gepasseerd. Een stuk vlees ter grootte van een rozijn. Veel meer is het niet, maar toch.  Om het wat smakelijker te maken doen ze er misschien wel wat komkommer bij of wellicht een sausje van asperges.

Saaie wetenschap tof maken voor iedereen. Dat is wat de BNN-ers er mee willen bereiken. Nuchtere antwoorden geven op bezopen vragen. Alles voor de kijkcijfers. Ach ja, waar maken we ons eigenlijk ook druk om. in sommige culturen is het heel normaal dat mensen worden opgepeuzeld. Vroeger hadden we Idi Amin in Oeganda. Die deed er ook niet moeilijk over. Het blijft een rare gewaarwording. Iemand aankijken terwijl je een stukje van hem of haar opeet.

En toch moet ik er een vraag bij stellen. Leven we sowieso niet in een soort van kannibalistische maatschappij? Het transplanteren van organen zou je ook als een vorm van kannibalisme kunnen omschrijven. Dat komt weliswaar niet via de mond bij een ander binnen, maar toch.

U moet het zelf maar bekijken. Misschien blijkt het achteraf wel een nieuwe stunt te zijn geweest van de omroep die de kijker graag shockeert. Ik hou er over op. Het loopt tegen de middag en ik begin trek te krijgen. In een flink stuk Lieke van Lexmond. Want dat is me toch een lekker ding….

Vroeger was alles beter…

Mensen denken tegenwoordig steeds vaker met een gevoel van weemoed terug aan de tijd dat alles nog simpel was. Toen we nog gewoon met de hele familie op zaterdagavond voor de zwartwit-televisie lagen om naar de avonturen van de zwerver Swiebertje te kijken.

Toen we nog tevreden waren met een bakje pinda’s en een glaasje fris. Het was het summum van gezelligheid en geborgenheid. U ziet het, ook ik romantiseer het verleden. Het gekke is dat het eigenlijk niet zo verwonderlijk is dat we daar naar terugverlangen.

Gekker nog, het schijnt vooral tijdens economische recessies zo te zijn dat de nostalgische gevoelens opspelen.  Tijdens de crisis in de jaren zeventig had men heimwee naar de jaren vijftig, de jaren zestig staken de kop op toen het in de jaren tachtig allesbehalve florissant ging en in de jaren negentig was het verlangen naar de jaren zeventig erg groot.

En nu? We hebben het economisch gezien opnieuw niet gemakkelijk. Mensen klagen steen en been. Over het feit dat de euro duur wordt betaald. Dat benzine op vloeibaar goud begint te lijken. De lonen achterblijven. Verzekeringen onbetaalbaar zijn en het ijsje van een gulden tegenwoordig het dubbele kost. Ik zie het om me heen dagelijks gebeuren. Zodra ontevredenheid de kop opsteekt, wordt er naar vroeger gewezen.

Maar vergis u niet. Hoe mooi vroeger alles ook was en hoe simpel het leven ook leek, het was zelfs toen niet allemaal rozengeur en maneschijn. En ach, gevoelens van weemoed hebben we allemaal wel eens. Het overkomt mij ook.

Dan denk ik terug aan zaken die ik nu waarschijnlijk anders had aangepakt. Daarvoor is het echter te laat. Het leven gaat onstuitbaar door. Neemt geen gas terug om ons de tijd te gunnen op het verleden terug te grijpen.  

Alles heeft zo zijn voor- en nadelen. Toen hadden we bijvoorbeeld geen weblog, hyves, twitter of facebook. Had ik u dit verhaal alleen maar kunnen vertellen door u een brief te sturen. Ik wil er maar mee zeggen, zo gek is het leven van vandaag de dag nu ook weer niet.

Pedojagers live…!!!

Pedojagers hebben in Duitsland een nieuw podium gekregen om hun activiteiten te etaleren. Ze hebben hun jachtterrein verlegd naar de televisie. Met dank aan programmabonzen die waarschijnlijk last hebben gehad van een creatieve dip. Er worden tegenwoordig heel wat gekke capriolen uitgehaald om het volk aan de beeldbuis gekluisterd te houden. En daarbij overschrijdt men met gemak allerlei grenzen.

Helemaal nieuw is het idee niet, want in Amerika bestaat dit fenomeen al langer. Op een vrij onbeschaamde manier worden daar jonge meisjes en jongens als lokaas ingezet om pedofielen ten val te brengen. Hoezeer ik pedofilie ook verafschuw, in dit land geldt nog altijd dat je onschuldig bent tot het moment dat je schuld is bewezen.

Het zal je maar gebeuren dat je met je hoofd op de beeldbuis verschijnt tijdens zo’n actie en achteraf kan niet worden aangetoond dat je onzedelijke bijbedoelingen hebt gehad.  Dan sta je er mooi gekleurd op. Roepen dat je onschuldig bent heeft geen enkele zin. De beelden zijn door miljoenen ogen bekeken. Het publiek heeft je al veroordeeld. Dit soort programma’s moeten wij niet willen. Je kunt het zelfs kwalificeren als uitlokking.

Agenten in burger spreken u op straat aan en vragen of u voor een zacht prijsje een bestekset wilt kopen. Van de vrachtwagen gevallen, u kent dat wel. U hapt toe. In plaats van mooie roestvrije messen en vorken krijgt u echter een setje handboeien om.

Slaat natuurlijk helemaal nergens op, maar het gaat in dit geval om de vraag in hoeverre er grenzen getrokken moeten worden. Hoe ver mag justitie gaan bij het opzetten van vallen voor potentiële criminelen? In hoeverre is er daarbij sprake van provocatie? Het verleiden van iemand tot het plegen van een strafbaar feit?

De Hoge Raad is van mening dat uitlokking niet aan de orde is zolang de stiekeme dienders zich niet actief bemoeien met de val die ze hebben opgezet. Anders gezegd: ‘Er is geen sprake van onrechtmatig handelen door de politie als de handelingen van de potentiële dader niet anders zijn dan die waarop zijn opzet reeds tevoren was gericht.’  

De misdaad bestrijden is een ding. De publieke opinie daarbij inschakelen is evenmin verkeerd, maar dan wel op een verantwoorde manier. En hoe je het ook bekijkt, aan een televisieprogramma vol lokvoer kan ik niks verantwoords ontdekken.

Homo’s terug in de kast..?

Hoewel het al weer een paar dagen geleden is, kan ik het niet nalaten om er nog even op terug te komen. Rene van der Gijp noemde ze bij het programma Voetbalinsite ‘vreemde knakkers’ en het kijken naar de Grachtenparade de manier om van je homofiele geloof af te stappen. Hij vindt dat homo’s zich voor schut zetten met hun uitbundige pruiken en kostuums. ,, Als je al op het punt staat homo te worden, dan zeg je na drie kwartier Gay Parade: ‘Hier heb ik geen zin meer in’, aldus Van der Gijp. Ze zeggen wel eens dat voetballers die veel koppen op latere leeftijd weinig haar meer op hun schedeldak hebben, maar dat het aantal hersencellen ook afneemt wist ik niet. 

Het zal wel koren op de molen van de Evangelische Omroep zijn geweest. Tijdens het programma Knevel & Van den Brink van de afgelopen week was het Jort Kelder die de mislukte versie van Pauw & Witteman onder vuur nam. Kelder had kritiek op het tweetal omdat ze Marokkaans geweld tegen homo’s afwijzen, maar het niet toestaan dat homo’s binnen hun eigen club over hun geaardheid praten. Uiteraard ontkende het duo, maar hoe moet je het wegsturen van Arie Boomsma dan noemen? Beetje schijnheilig dunkt me.

Ik heb me er aan gestoord hoe Knevel & Van den Brink zich in allerlei bochten wrongen om het door Kelder aangesneden punt te omzeilen. ‘Laten we dit gesprek op een ander moment verder voeren’, luidde de reactie. Lekker gemakkelijk zeg. Wat je niet bevalt zwijg je dood. Of stuur je de laan uit.

Dan zou je nog meer respect voor Van der Gijp op kunnen brengen. Hij zegt tenminste ronduit hoe hij er tegenaan kijkt. Hoe dom het ook is om te denken dat mensen geen homo zijn, maar worden. Weet Van der Gijp veel. Koppende voetballers en hersencellen. Da’s geen goede combinatie. Tenminste niet in de setting zoals ik die maandag heb mogen aanschouwen. Misschien kan hij bij de EO solliciteren. Knevel & Van der Gijp lijkt me wel een aardig alternatief voor wat er nu wordt geproduceerd. Inhoudelijk zal het er niet beter op worden, wel humoristischer. Maar of de omroep daar wel op zit te wachten…

Oorlog op het bouwterrein…

Soms heb ik een periode dat ik even geen antwoorden wil geven. Dan gooi ik zomaar een vraag in het midden in de hoop dat er een aardige discussie op gang komt. Dit is zo’n moment. En het onderwerp? Agressie en geweld bij kinderen in de basisschoolleeftijd. Kinderen in die leeftijd kijken ook naar de televisie. En u weet net zo goed als ik dat daar heel wat geweld de revue passeert op een doordeweekse dag.

In mijn directe omgeving bevindt zich een bouwplaats die momenteel meer weg heeft van een woestenij. Nu de zomervakantie is aangebroken zie je ze nog veel meer. Spelende kinderen die met houten geweren rondrennen om elkaar ‘dood te schieten.’ Het afgelopen weekend stond ik voor het huis te kijken of mijn door de lokale overheid aangevreten tuin eindelijk tekenen van herstel zou vertonen. Op het bouwterrein waren jeugdigen aan het oorlogje spelen. Er was een hevig gevecht losgebroken. De mini-soldaten vielen bij bosjes ’dood’ op de grond om even later met net zoveel gemak weer tot leven te komen.

Tussen twee kereltjes ontstond op zeker moment een discussie over de vraag wie er het eerst de trekker had overgehaald en wie er nu eigenlijk ‘dood’ was. Veel tijd om daar over na te denken kregen ze niet. Over hun lot werd al snel door anderen beslist. Toen ik de kids daar zo bezig zag, vroeg ik me af of kinderen echt agressief worden wanneer ze naar series kijken waarin veel geweld voorkomt. Neemt de agressie daardoor toe of maakt het niet uit. Gaan kinderen crimineel gedrag vertonen?