Het gevaar dat Twitter heet…

De populariteit van Twitter is enorm. De korte berichten worden met miljoenen per dag over de digitale snelweg gestuurd. Hoewel het merendeel van de twitteraars zich wel weet te gedragen, blijft er altijd een kleine groep over die dat kennelijk niet kan. Zij vormen de minderheid die er kennelijk genoegen in schept om anderen in 140 tekens de grond in te boren, met woorden te vertrappen. Als minderwaardig weg te zetten.

Bas is zo iemand die daar last van heeft. Hij krijgt dagelijks onsmakelijke en lafhartige, niets verbloemende berichtjes. En die deelt hij met ons. Niet om zielig over te komen maar om te waarschuwen. Omdat het iedereen kan overkomen.

‘Het is soms verschrikkelijk wat ze je toewensen of aan willen doen. Ze willen me neersteken. Mijn zusje verkrachten om mij te pakken, ons huis in de fik steken en hopen dat ik dood ga aan kanker. Eigenlijk zijn dat nog de meest ‘milde bedreigingen’ die ik de laatste tijd heb gekregen. Ik weet wel wie er achter de dreigtweets zit en die persoon is er ook al over aangesproken. Maar weet je, het is zo gemakkelijk om een nepaccount aan te maken en vervolgens gewoon door te gaan.’

Je zou een jongen als Bas natuurlijk kunnen adviseren om dan maar met Twitter te stoppen. Dat wil hij echter niet. Om de eenvoudige redenen dat hij niet voor de digitale terreur wenst te wijken. Er wordt al een hele tijd gesproken over gedragsregels voor Twitter en de politie heeft inmiddels laten weten niet alles te zullen tolereren wat op dit podium wordt gezet. Want dat het vreselijk uit de klauwen kan lopen blijkt wel uit onderstaande tweets.

bedreiging

Maar ja, hoe pak je dergelijk gedrag aan als er geen duidelijke afspraken liggen wat wel of niet kan. Als iedereen, zoals ook Bas aangeeft, nepaccounts blijft aanmaken om met het getreiter door te kunnen gaan. Wat te doen met jeugdigen die de gevolgen van hun twittergedrag niet kunnen overzien? Geen flauw benul hebben van de risico’s die hun uitlatingen met zich mee kunnen brengen.

Wordt het al tijd voor twitteronderwijs op scholen? Moet er al een lesuur per week aan het gebruik van de social media worden besteed? Zouden ouders en docenten zich eens wat meer moeten verdiepen in dat wat de jeugd van tegenwoordig werkelijk bezig houdt? Zouden ze uberhaupt wel weten hoe hard het leven op straat en de digitale snelweg kan zijn?

Bas: ‘Ik zou het een goed idee vinden om het buitensporige gedrag van sommige twitteraars in de klassen en zeker thuis bespreekbaar te maken. Het is immers een vorm van pestgedrag. En daar hebben we de mond vol van tegenwoordig. Dat willen we toch niet meer? Dan is nu het moment wel aangebroken om dit bij de kop te pakken. Voordat er weer een machinist de schrik van zijn leven krijgt en ouders hun kind verliezen.’

Fatsoensrakkers en moslimvarkens…

Premier Mark Rutte en PvdA-voorzitter Hans Spekman vinden dat het afgelopen moet zijn met het uiten van bedreigingen via internet. Er moet een beschavingsoffensief komen. Natuurlijk mag er stevig op het web gedebatteerd worden maar vloeken, tieren, bedreigen en beledigen? Dat kan niet volgens het duo. Natuurlijk hebben ze gelijk dat we de grenzen van het fatsoen moeten respecteren. Al kun je heel wat vraagtekens bij de uitspraken van Rutte plaatsen. Iets met wie de schoen past…

Oke, ze slaan elkaar nog net niet de tanden uit de mond tijdens de debatten in de Tweede Kamer, maar toch. Met mensen op het pluche die hele volksstammen als debiel wegzetten, voor gek verslijten of hen voorliegen en bedriegen? Met moraalridder Geert Wilders als grote voorbeeld? Erg geloofwaardig kom je dan niet over.

Als Rutte zo prat gaat op fatsoensnormen, waarom heeft hij dan nooit afstand genomen van dat online polenmeldpunt? En hoe kan het zijn dat graaiende zorgdirecteuren zich druk maken over hun topsalarissen terwijl medewerkers in de thuiszorg een kwart van hun loon moeten inleveren? Doe toch eens normaal man.

Met dat soort zedenpreken moet je bij de massaal genaaide burgerbevolking aankloppen. Grote kans dat je een tekst naar het hoofd krijgt geslingerd die zo ongeveer klinkt als een zinsnede die ik vanmiddag op Twitter voorbij zag komen. ‘Krijg toch de pestpokkuh gore randdebiel. Laat je kapot neuqe in de lift waar je bent ontmaagd.’ Begrijp me goed, ik keur dat soort uitlatingen niet goed. Zoals ik ook het achterlijke geblaat (kan dat nog door de beugel?) aan het adres van Spekman sterk veroordeel

Hansie-hansieDergelijke uitlatingen zijn geen uitzondering, eerder regel. Niets ten nadele van de goeden maar de social media beginnen steeds meer op het afvalputje van de maatschappij te lijken. Misdragingen nemen hand over hand toe. Sterker nog, het gebeurt volgens Rutte inmiddels op veel te grote schaal. ‘Scheldpartijen leveren niks op. Ze schieten hun doel voorbij. Je verliest de kracht van het argument. Dat domme gescheld slaat terug op de afzender’, sprak hij tijdens de wekelijkse persconferentie na de ministerraad.

Dezelfde middag zag ik in Man Bijt Hond een onderwerp voorbij komen over mensen die hun eigen buurt een beetje in de gaten houden. Ik kon er niks aan doen. Moest heel hard lachen toen er werd getoond hoe zij werken. Iemand spreekt een jongeman aan die een zak rommel bij een vuilnisemmer kwakt. De dame van middelbare leeftijd wil de dader dwingen de troep op te ruimen. Hij weigert. Slingert de vrouw allerlei verwensingen naar het hoofd. Zij geeft niet op. Dreigt met de politie en een bekeuring. Doet als laatste, ultieme poging een beroep op zijn moreel besef. De vervuiler wordt ineens poeslief, gaat overstag en ruimt de rotzooi op.

Het was een slecht gespeeld stukje met een acteur. En niet erg realistisch. Waarom? In real life had ze namelijk al lang een pak slaag gekregen. Omdat we liever niet hebben dat andere mensen zich met ons leven bemoeien. En dat beargumenteren we dan met geweld. Verbaal als het kan, fysiek als we niks anders kunnen bedenken. Kritiek leveren is allesbehalve gezond.

Net als Rutte ben ik van mening dat je daar tegen moet kunnen. Dat we het debat stevig moeten aangaan. Daar is niks mis mee. De realiteit is echter dat de normen en waarden die Balkenende en al zijn christelijke voorgangers zo hoog in het vaandel hebben gehad nog steeds ver te zoeken zijn. Hoe graag we ze ook op het web willen laten gelden.

Rutte weet nog niet wat voor maatregelen er genomen zouden moeten worden. Spekman pleit voor een publiek debat. Als ik de heren was zou ik maar wat vaart maken. Voordat we met z’n allen in het afvoerputje staan te plassen en bij elke boom zitten te schijten.

Een beschavingsoffensief. Ja hoor, en we beginnen in Den Haag. Daar is de beschaving namelijk al heel lang ver te zoeken. Ik krijg bijna medelijden met die arme Hans. Aan de andere kant moet hij ook niet zo jammeren. Volgens mij krijgt de gemiddelde twitteraar meer shit over zich heen dan de PvdA-er. Maar ja, die hebben geen bekende kop. Zakken met hulp van de overheid vanzelf verder weg in de stront die ze over Spekman willen uitstrooien.

Wanhoop, een bom en Twitter…

vuurwerkbomHet is een avond zoals zovelen zouden kunnen zijn. We zitten in een denkbeeldige leegte tussen Kerst en jaarwisseling. De gloed van de lampjes in de naaldboom zwerft door het huis. Op de televisie komen programma’s voorbij die ieder jaar rond deze tijd worden vertoond. Het lijkt alsof de maatschappij op adem moet komen. Zich prepareert op het immense vuurwerk dat het nieuwe jaar gaat inluiden. Zelfs op de social media is het betrekkelijk rustig. Zo lijkt het althans.

Ineens komt er een berichtje op Twitter voorbij. Van iemand die een explosief in handen heeft. Zelf in elkaar geknutseld. En wat daarmee moet gebeuren laat zich raden. Het ding gaat de lucht in. Samen met de drager van het projectiel. Als ik de bom op een plaatje zie schrik ik me wezenloos. Het kruit van veertig nitraatbommen zit in een potje. Een kleine lont steekt er bovenuit. Je moet er niet aan denken wat er zou gebeuren als dat tot ontploffing wordt gebracht. De klap zou enorm veel schade aanrichten. Misschien wel een mensenleven kosten.

Zou het een smakeloze grap zijn? Zo ja, dan is het een hele slechte. Of is het serieus bedoelt. Is er inderdaad iemand die zich geen raad meer weet? In dat geval moet ik snel handelen. Hoewel niet erg conventioneel probeer ik uit te vissen wat de maker voor ogen heeft. Dat wordt me al snel duidelijk. Een einde aan haar leven maken. Omdat ze dat verdient, zo zegt ze zelf.

Ik probeer haar uit alle macht aan de praat te houden. Te voorkomen dat er straks een knal klinkt die ik niet kan horen. Het aan de andere kant van de digitale lijn straks heel stil zal blijven. ‘Waar ben je? Moet ik naar je toe komen? Wil je praten?’ Nee, dat wil ze niet. Ze wil maar één ding. De voor haar alles bevrijdende dreun horen.

Alles wordt uit de kast getrokken. Ik moet zien te voorkomen dat ze het twittergesprek stop zet. Ondanks dat ze niet veel loslaat kom ik er wel achter waar ze zich ongeveer moet bevinden. Ondertussen worden hulptroepen ingeschakeld. Alle denkbare ondersteuning is welkom. Na de zoveelste poging om tot haar door te dringen gebeurt precies dat waarvoor ik had gevreesd. Ze antwoordt niet meer. Zou ze de daad bij het woord hebben gevoegd?  De bom hebben laten ontploffen?

Ze zegt dat ze het explosief heeft weggegooid en lijkt nu rustig te zijn.

Het wordt mij te link. De politie wordt gewaarschuwd. Ze kunnen in eerste instantie niet veel doen. Het te doorzoeken gebied is te groot. De informatie te summier. Ik besluit terug te bellen zodra ik meer weet. Ondertussen worden nieuwe pogingen ondernomen contact te leggen. Maar wat moet je als je slechts 140 tekens hebt om iemand te bereiken. Wat kun je doen als je niet weet met wie je werkelijk te maken hebt. Iemand die geen zin heeft om te reageren. Verdorie… Wat moet ik doen.

Na een poosje komt er toch weer een tweet binnen. Opluchting maakt zich van mij meester. Ze is nog onder ons. De vreugde is van korte duur. Haar boodschap is kort. ‘Kom maar niet. Sorry…’ De mededeling klinkt als een verkapt afscheid. Een alarmerende gedachte. De adrenaline giert door mijn lichaam. Ik grijp de telefoon en trek opnieuw bij de politie aan de bel. Geef ze wat extra aanknopingspunten. ‘We gaan kijken. Aan de hand van wat u ons nu vertelt denken we wel te weten waar en bij wie we moeten zijn’, zegt de dienstdoende agent. Het vriendelijke verzoek om mij op de hoogte te houden wordt gehonoreerd.

Het blijft daarna veel te lang stil. Naar mijn zin althans. De minuten gaan tergend langzaam voorbij. Het lijkt een eeuwigheid te hebben geduurd als de telefoon gaat. Het is dezelfde agent. ‘We hebben haar getraceerd. Ze zegt dat ze het explosief heeft weggegooid. Lijkt nu rustig te zijn. Er wordt met haar gepraat.’

Ik voel me een stuk opgeluchter nu ik weet dat alles op zijn pootjes terecht is gekomen. Omdat je nooit kunt weten of iemand zichzelf ook daadwerkelijk zal opblazen. De agent wordt bedankt voor het kordate optreden en hij bedankt mij. ‘Het is goed dat u gebeld heeft’, zegt hij. Zo heb ik het zelf ook ervaren. Had het mezelf nooit vergeven  als er een bericht in de krant was opgedoken waarin zou staan dat iemand zich van het leven had beroofd.  Zonder dat er ook maar iets was gedaan om het te voorkomen. Nu is er in ieder geval het gevoel dat je er voor iemand bent geweest. Zonder er daadwerkelijk te zijn…

Roze plopkaphooligans…

Journalist, blogger en fervent twitteraar Chris Klomp uit Groningen heeft zijn twitteraccount opgeheven. Volgens de Stadjer vanwege bedreigingen en intimidatie. Klomp kreeg het onlangs aan de stok met Dominique Weesie van PowNed. Hij stuurde een tweet de wereld in met de boodschap het helemaal niet erg te vinden als verslaggevers van PowNews in elkaar worden geslagen. Klomp juicht het zelfs toe. Die tweet leverde hem een stortvloed aan commentaar op. Hij zou oproepen tot het plegen van geweld.

Ik ken de rechtbankverslaggever iets langer dan vandaag en weet dat hij soms vreemd uit de hoek komt. Heel vaak heb ik echter het idee dat hij bepaalde uitlatingen van een sarcastisch sausje wil voorzien maar dat dan vergeet uit te gieten. Maar even zwart-wit gesproken is zijn uitlating niet eg handig geweest. Misschien zelfs wel tendentieus.

Klomp kan rauw, provocerend en dwars zijn. Dat zou PowNed moeten aanspreken. Het is precies wat ze zelf nastreven. En dus kun je ook stellen dat ze een koekje van eigen deeg hebben gekregen. Heel eerlijk gezegd heb ik ook wel eens de neiging om die gasten op hun bek te timmeren. Maar dat mag ik waarschijnlijk niet zeggen. Het zou verkeerd uitgelegd kunnen worden. Alhoewel, ik reageer in een emotionele bui. Dan mag het namelijk wel want PowNed wil emotie oproepen. Zegt onvoorspelbaar en gevaarlijk voor iedereen te zijn.

Chris Klomp: PowNed is de man aan de bar die vlak voor sluitingstijd de dronken aanwezigen beschimpt. Onder de vrijblijvende vlag van de vrije meningsuiting.

Ik geef toe dat ik elke avond naar Powned kijk. Naar dat opgeschoten gabbertje met zijn vaak doorzichtige vermommingen en de hoogst irritante Rutger. Omdat het soms best vermakelijk is wat ze aan het doen zijn. Heel vaak echter lukt het de roze plopkaphooligan en zijn maatjes moeiteloos om mensen tot het uiterste te drijven. Sterker nog, over de grens van het toelaatbare te gaan.

Rutger zuigt en sart dat het een lieve lust is. Durft oudjes keihard in het gezicht te zeggen dat ze eigenlijk al te lang op deze aardkloot hebben rondgelopen. Kijk, dat zou nog eens mooie televisie zijn geweest. Als zo’n bejaarde hem na een dergelijke opmerking met zijn wandelstok op de bakkes had gemept. Sorry, dat ontglipte me even. Soms komen dat soort emoties gewoon bovendrijven…

Het oudje zal echter wel stokdoof zijn geweest of de hint niet hebben begrepen. En als er wel iemand opstaat die Rutger een klap op zijn slecht gekapte kop geeft, loopt hij te janken als een klein kind wiens snoepgoed plotsklaps is verdwenen. Het leven bestaat uit incasseren en uitdelen. Bij Powned hebben ze daar kennelijk niet van gehoord. Willen ze alleen maar uitdelen.

Dat uitgerekend Chris Klomp van het twittertoneel is verdwenen zegt wel iets over de manier waarop men op zijn tweet heeft gereageerd. Normaliter gaat hij de confrontatie niet uit de weg. Het is echter verstandig dat hij zichzelf even wegcijfert. Een poosje uit het licht van de schijnwerpers blijft. En niet omdat hij moet wijken voor het inhoudsloze gebral van sommige reaguurders. Of welke andere idioot dan ook die in een foute tweet genoeg aanleiding ziet om mensen te intimideren en te bedreigen.

En dan nu het nieuws…

Normaliter kijk ik om half acht in de avond altijd even naar het nieuws. Volgens mij is het echter beter om daar maar mee te stoppen. Omdat je er depressief van zou worden. Het eerste onderwerp dat voorbij komt is de nog altijd krimpende economie. En de boodschap dat het nog wel eens heel lang kan duren voordat de neerwaartse spiraal gestopt kan worden.

De consument is somber, het beeld verslechtert snel. De voorspelling dat het maar een jaar zal duren is onjuist. De Nederlandse handel kraakt in zijn voegen. De exportmolen hapert.  De schatkist raakt leeg, tekorten lopen op en dus moet er harder worden ingegrepen. Nog meer bezuinigen dus.

In Den Haag piekert men er vooralsnog niet over om opnieuw in de toch al leeg rakende portemonnee van de burger te gaan graaien. Hoe wrang is het ook dat je de hard werkende Nederlander wilt pakken terwijl de eigen ambtenaren zitten te sjoemelen en te frauderen om daarna met een riante wachtgeldregeling op zak fluitend naar huis te lopen.  Maar goed, in het regeerakkoord staat zwart op wit dat de Europese begrotingsregels leidend zijn. De vraag is dus niet of maar hoeveel extra bezuinigingen er uit de koker van dit kabinet zullen rollen.

Daarna volgt een reportage over kinderdagverblijven. Of beter gezegd de leegloop daarvan. Ouders vinden het wel prima zo. Kunnen of willen de bijdrage niet meer betalen. Krijgen minder toeslag en dus kom je automatisch weer uit bij een bedrijfstak die klappen moet opvangen. Waar ontslagen zullen vallen. Vestigingen de deur op slot gooien. Zij kunnen zich voegen bij de 600.000 mensen die eind 2014 met de voeten op de bank zitten. Omdat ze werkloos zijn.

En om het nog enigszins vrolijk af te sluiten is er in elk geval een stel woonwagenbewoners geweest die met blije gezichten voor de buis hebben gezeten. Wietplantages, belastingontduiking, het is allemaal voorbij gekomen op Vinkenslag. En als beloning krijgen ze van de gemeente Maastricht een miljoen om de verhuizing van hun woonwagen te bekostigen.

Hoezo woonwagen. Heeft u de beelden gezien? Dergelijke bouwsels hebben naar mijn mening niets meer met het predikaat woonwagen te maken. Dat zijn gewoon villa’s. Huizen die de gemiddelde Nederlander niet kan betalen. Ennuh… er ligt nog meer geld klaar.

Kan dit allemaal zomaar? Kennelijk wel. Maar ach, er gebeuren wel meer rare dingen in het land waar ontsnappen uit een gevangenis niet strafbaar is zolang je het maar op een vreedzame manier doet. Waar iemand enkele jaren de cel in dreigt te gaan omdat hij een inbreker te lang in zijn schuur opgesloten heeft gehouden en iemand acht maanden krijgt omdat hij langdurig en op grove wijze een minderjarig meisje heeft misbruikt.

Weet u wat? Omdat we toch al in de ziekenboeg zitten die we ook wel de Nederlandse staat plegen te noemen laat ik u nog even een tweet lezen waar ik kotsmisselijk van ben geworden. In mijn ogen ben je dan niet echt lekker in je hoofd. Het is respectloos, ondoordacht en verschrikkelijk dom.

dossantosDit was het beroerde nieuws voor vandaag. Ik wens u ondanks alles beterschap en een prettige voortzetting.

Beneden alle peil…

Als je aan 140 tekens in een tweet niet genoeg hebt om iemand de kont eens even lekker vol te schelden, dan doe je het toch gewoon via de mail? Het overkomt me wel vaker dat iemand pislink is geworden om iets dat ik geschreven heb. Ik neem het meestal voor kennisgeving aan en ga verder met de dingen van alledag. Wat boeit mij het dat iemand mij een radicale nicht noemt omdat ik een stel van het pad geraakte Marokkanen als randdebielen heb betiteld.

En toch vond ik het nu even welletjes. Laat ik u even meegenieten van wat er soms mijn kant op komt. Omdat ik soms ook grenzen trek. U moet mij voor deze keer maar vergeven dat ik sommige woorden heb gecensureerd. Een goed verstaander heeft immers maar een half woord nodig om te begrijpen wat de inzender wil zeggen. Ik citeer:

Zeg ongeloveleke minkukel. Wie denk jij god……. wel niet dat je bent om ons randdebielen te noemen. Jij achterleke rukker. Kruip in het hol van die mongool Geert Wilders met je stomzinnige teksten. Je bent de grond niet waart waarop je loopt, laffe schapenn…….. die je er bent. Moeten we jouw kop soms ook even komen verbouwen?  Jij bent zo rassistisch als het maar kan. Denk jij nou echt dat jij een beter mens bent omdat jij toevallig een witte rotkop hebt? Ik zou maar oppassen als ik jouw was stinkende t….leier.

Ik moet u teleurstellen als u nu denkt dat dit zo ongeveer het niveau van mijn bezoekers is. Behalve het taalgebruik is ook de schrijfwijze allesbehalve acceptabel. Beneden alle peil zelfs. In welke hoek zou ik de schrijver moeten zoeken? Je zou er bijna wat van denken. Maar goed, voor de duidelijkheid  vond ik het wel zo goed om het zo te laten staan. Zodat iedereen even weet hoe er soms gereageerd kan worden. En dus is hier ook mijn reactie.

Je moet wel behoorlijk ziek in je hoofd zijn om iemand dusdanig te mishandelen dat het slachtoffer aan de gevolgen daarvan overlijdt. En ja, dat is behoorlijk debiel. In het hol van Geert Wilders kruipen? Die is in mijn ogen ook niet erg fris op de lever. Of ik stompzinnige teksten schrijf weet ik niet. Ieder zijn mening, maar een schaap te grazen nemen? Gatverdamme zeg, geef mijn portie maar aan fikkie.

En hoezo ben ik racistisch (zo schrijf je dat namelijk) in uw ogen? Waren het dan geen Marokkanen? Heb ik me zo erg vergist? Het enige onderscheid tussen mij en die losgeslagen pissebedden is dat ik nog wel weet waar mijn grenzen liggen.  In dit specifieke geval klopt uw bewering dat ik een beter mens ben. Dat voel ik in ieder geval wel zo.

En tot slot ga ik bijna geloven dat u mij ergens van kent. Hoe weet u anders dat ik een roomblanke huid heb? Ik zou bijna zeggen, kom eens langs. Dan praten we er even over. Van man tot man. Ik neem tenminste aan dat u een man bent.

En als u na ons gesprek nog steeds denkt dat ik een schapenn…… vriendje van Wilders ben en dat deze stinkende t….lijder  alleen maar racistische woorden uit  zijn witte rotkop kan krijgen? Dan heeft u wat mij betreft alle zin voor realiteit en rechtvaardigheid uit het oog verloren.