Pyromanen bekennen branden…

De bevolking van Winschoten kan weer gerust zijn. De Groninger politie heeft met Danny F. en Miranda F. de daders te pakken van een groot aantal branden in Winschoten en omgeving. Het tweetal, dat in verband daarmee momenteel vastzit, heeft zeventien brandstichtingen en pogingen daartoe bekend. Dat heeft de politie donderdag tijdens een persconferentie bekendgemaakt.

Een deel van de branden heeft het duo gezamenlijk aangestoken. In andere gevallen opereerden ze alleen. Het gaat in in totaal om elf branden in en bij gebouwen, waaronder grote branden in het centrum van de molenstad, vijf branden bij schuttingen en een coniferenbrand.

Het voorarrest van de twee is met negentig dagen verlengd. Het onderzoek naar de branden is overigens nog niet afgesloten. De beide brandstichters worden nog altijd verhoord en het rechercheteam van de politie is eveneens nog in de benen.

Danny F. werd op 7 oktober opgepakt. De 26-jarige Winschoter werd op heterdaad betrapt bij een poging om brand te stichten bij een clubgebouw in Blijham. Enkele dagen later werd ook Miranda F. van haar bed gelicht.

De man belde meerdere keren met 112 nadat er ergens een brand was uitgebroken die hij vermoedelijk zelf had aangestoken. Hij verscheen zelfs met zijn gezicht op de regionale televisie nadat er voor de zoveelste keer brand was gesticht. Dat was vlakbij de woning van de Oost-Groninger. Vlak voordat er halverwege september een winkel in brand vloog, toonde F. via Twitter nog vol trots zijn laatste aanwinst. Een Zippo-aansteker.

Danny F. twitterde vrij vaak over de branden en ging via de social media ‘in gesprek’ met burgemeester Pieter Smit van de gemeente Oldambt. Hij nodigde de burgervader zelfs uit om over de branden te komen praten . ‘Kom eens langs, ik ben doordeweeks na vijf uur wel thuis’, luidde de tekst van een van zijn tweets.

Overigens heeft de politie woensdag ook een 17-jarige Winschoter aangehouden. Hij heeft inmiddels bekend verantwoordelijk te zijn  voor de brandstichting bij de C1000 aan de Venne in Winschoten, eerder deze maand.

Uit camerabeelden van de supermarkt bleek dat een jongeman in het begin van die nacht had geprobeerd brand te stichten bij de ingang van de winkel. De politie bracht dit beeldmateriaal naar buiten. De jongeman werd vervolgens herkend door bekenden en met de beelden geconfronteerd. Deze brandstichting lijkt los te staan van de andere brandstichtingen.

Burgemeester Pieter Smit heeft besloten de voor de binnenstad van Winschoten geldende noodverordening in te trekken.

Het slagveld dat internet heet…

De combinatie van overmatig drankgebruik, woede en jaloezie is een slechte mix die de geest behoorlijk kan vertroebelen. Dan wil je nog wel eens dingen doen waar je met je gezonde verstand niet eens aan zou denken.

Vincent is smoorverliefd op Diana en dat al maanden. Het stel leeft op een roze wolk. Op zekere dag komt er echter een einde aan de gelukzalige tijd. Diana vertelt haar vriendje dat hij achteraf toch niet de ware blijkt te zijn. Sterker nog, dat ze eigenlijk helemaal niet bij elkaar passen. Vincent valt van verbazing van zijn stoel. Dit heeft hij niet zien aankomen. Voor hij goed en wel beseft wat er gaande is, mag hij zich weer vrijgezel noemen.

Maanden later heeft Vincent nog steeds het idee dat hij zijn Diana terug moet zien te krijgen. Hij probeert van alles, maar zijn ex hapt niet toe. Dan besluit de minnaar met het gebroken hart het over een andere boeg te gooien. Hij zuipt zich op zekere dag helemaal klem en besluit in een vlaag van verstandsverbijstering tot de aanval over te gaan. ‘Als ik haar niet kan krijgen, dan maak ik haar kapot’, moet hij gedacht hebben toen hij op het bezopen idee kwam om een naaktfoto van haar op Facebook te verspreiden.

Toen Diana er achter kwam, was het leed al geleden. Ga maar na. Een wereldwijd platform als Facebook waar een naaktfoto op staat. Hoeveel mensen zouden die hebben gezien alvorens de prent er uiteindelijk wordt afgegooid?  Ook al zou het maar een dag zijn?

De jongedame is echter niet van de benauwde en zet een tegenoffensief in. Onder het motto ‘wat jij kunt, kan ik ook’ duikt er een niet al te flatteuze foto van Vincent op. Binnen de kortste keren weet zijn hele vrienden- en kennissenkring dat hij een tattoo op zijn rechterbil heeft.

De digitale revolutie is losgebroken. De twee ex-geliefden hebben elkaar de oorlog verklaard en sleuren daar heel wat mensen in mee. Waar dit gaat eindigen weet niemand. Wat ik wel weet, is dat podia als Twitter, Facebook en Hyves steeds vaker als wapen worden ingezet om allerlei vetes uit te vechten.

Ik heb haar aangeraden om met dit zinloze gevecht te stoppen. Zonder succes overigens. Hij is begonnen en dus maakt zij het af. Denkt ze. In dit geval zijn er echter alleen maar verliezers. Dit is een strijd die niemand kan winnen. Daar komen ze snel genoeg achter. Hoop ik…

Slot op Twitter. Zin of onzin…?

Op Twitter werd door Robbie Veldwijk, een van mijn volgers, een vraag neergelegd die ik u niet wil onthouden. Waarom twitteren mensen zonder slotje en waarom is er een deel dat dit met het slot erop doet.

Hij kreeg de meest uiteenlopende reacties. Voor- en tegenstanders die allemaal hun eigen beweegredenen hebben om zichzelf te beschermen tegen ongewenste volgers. Er juist helemaal niets aan te doen of gewoon de lastige horzels er uit pikken en die te blocken.

Ik heb ook een slot op mijn account zitten. Gewoon omdat ik geen zin heb in pottenkijkers die er alleen maar op uit zijn om te zien wat ik doe. Mij niet volgen of zelfs helemaal geen twitteraccount hebben. Mensen die mij wel willen volgen gooi ik meestal eerst door mijn eigen ‘ballotage-molen.’ Dan kijk ik eerst naar het account wie of wat er nog meer aan hangt en wat ze zoal over de digitale snelweg gooien. Mocht ik niks uit een account wijs kunnen worden of het is eentje waar ik totaal geen raakvlak mee heb? Dan is een weigering zo verstuurd. Zoals bijvoorbeeld aan het adres van verkopers van clicklaminaat of een specialist in klinische psychoneuro-immunologie en nutritionele geneeskunde. Omdat we al een houten vloer hebben en ik ook nog eens allergisch ben voor vage specialismen.

Met podia als Twitter moet je gewoon voorzichtig omspringen. Ze kunnen bij verkeerd gebruik gevaarlijk zijn. Al denkt het merendeel van de gebruikers daarbij alleen maar aan de mogelijkheid van een verslaving. Je gaat er op voorhand immers ook niet van uit dat er ook contacten met foute personen tot stand kunnen komen?

Om die gedachte meteen te ondermijnen hoeven we alleen maar aan de recente Facebook-moord refereren. Minderjarigen die elkaar via dit netwerk ophitsen om iemand om het leven te brengen.  En waarom zou dit niet via Twitter kunnen? Ik zie regelmatig tweets voorbij komen die helemaal nergens op slaan. Zelfs ronduit bedreigend zijn.

Mensen staan er vaak niet bij stil wat ze doen als ze een bericht op internet plaatsen. Een in hun ogen misschien wel onschuldig stukje tekst. Honderdveertig tekens die een verwoestend karakter in zich kunnen hebben.

Maar kunnen we voorkomen dat Twitter wordt misbruikt door er een slot op te gooien? Wat zou de werkelijke redenen kunnen zijn dat gebruikers hun account achter een slot verstoppen. Zouden ze misschien iets te verbergen hebben? Is het eigenlijk wel zinvol om dat Twitter een dergelijke optie aanbiedt? Wat is het nut van een ‘protected tweet?’ Laat me weten wat u er van vindt…

 

Twitter? Een openbaar dagboek…

Ik ken veel mensen die twitteren. Ben er zelf ook een van. Laatst vroeg iemand mij of ik nu nooit het idee heb dat ik tegen een muur praat wanneer ik iets op Twitter schrijf. Omdat er domweg geen antwoord komt. Omdat ze in het luchtledige verdwijnen. Nou heb ik daar niet veel last van, maar goed.

Uit onderzoek is gebleken dat driekwart van de tweets volledig worden genegeerd door andere webgebruikers en dus ook geen enkel antwoord genereren. Je zou er als gebruiker een beetje wanhopig van worden. Zeven van de tien tweets schijnen in  totale onverschilligheid te verdrinken.

Twitter wordt ook wel het nieuwe in jezelf praten genoemd. Niks mis mee, goed voor de zelfreflectie. Het heet tenslotte ook niet voor niks tweeten. Ik vergelijk het met luisteren naar de vogels. Dat doen de meeste mensen ook niet. En toch kunnen ze heel mooi fluiten.

En of je wel van onverschilligheid kunt spreken? Ik weet het niet. Persoonlijk stuur ik ook niet overal een antwoord achteraan, maar ik neem wel kennis van hetgeen er op Twitter verschijnt.

Het is mij ook te gemakkelijk om te concluderen dat tweets in het luchtledige verdwijnen. Voorbeeldje? Stel dat dit verhaal geen enkele reactie oplevert, waarom zou het dan automatisch een overbodige bijdrage zijn?

Het is een beetje een plat onderzoek. Er komen bij mij veel berichten voorbij waar ik op dat moment inderdaad niet op reageer, maar wel naar refereer in een gesprek dat ik later heb met die persoon.

Simpele vergelijking? Als je voor het eerst in een kroeg komt, heb je ook niet meteen de hele bar aan je lippen hangen. Ik zou Twitter een creatieve optekening van gebeurtenissen en interesses willen noemen. Een openbaar dagboek. Maar dan wel zonder het standaard geleuter. Veel tweets vragen namelijk ook niet om een reactie. Omdat de geplaatste boodschap daar geen aanleiding toe geeft.

Twitter is mededelen, meedenken, meelezen, delen en ja, af en toe zelfs meeleven. Heeft u het boek Twitteren? De hond uitlaten kan ook al gelezen? Het is een boek voor twitterjunkies en twitterhaters.  In het drukwerk van schrijver Laurens van Aggelen passeert een bonte stoet van boeiende persoonlijkheden, bekende Nederlanders, wauwelaars, egotrippers, opruiers, moralistische middenmoters en een flinke kudde narcistische sociopaten de revue.

Aan het einde van de rit mag u zelf bepalen of u ook tot de orde der twitteraars wilt toetreden of er vol afschuw over spreekt. En naar de pot inkt met ganzenveer terugkeert.

Digitale bedreiging…

De hele wereld is gedigitaliseerd. Je hoeft tegenwoordig de deur niet meer uit om een brief te versturen of mensen te ontmoeten. We hebben email, Hyves, Facebook en Twitter. Waarom zou je dus nog naar een brievenbus lopen als het ook gewoon vanuit de luie stoel kan? Publieke podia hebben echter ook een keerzijde. Ze kunnen zelfs levensgevaarlijk zijn. Maar dat een chatsessie op Twitter tot een gijzeling kan leiden?

Achter de muren van een rijtjeswoning gaat het helemaal mis. Dat is althans de boodschap die de politie te horen krijgt. Agenten worden naar het bewuste adres gestuurd en treffen er vijf mensen aan. Onder hen bevindt zich Oompie. Hij was eerder op de dag via Twitter door Darryl met de dood bedreigd. Via de digitale snelweg laten weten nog wat kogels op voorraad te hebben en dat deze gebruikt zouden worden. En zo vlogen er die dag meer bedreigingen door bekabeld Groningen.

Oompie maakte de aanstichter op een gegeven moment duidelijk dat hij de bedreigingen zat was en dat hij wel even met zijn kameraden naar hem toe zou komen. Darryl was niet echt onder de indruk. ,,Kom maar op. Voor hen heb ik ook nog wel wat patronen klaarliggen’’, berichtte hij Oompie. Die stuurde op zijn beurt een berichtje naar wat vrienden en op een gegeven moment stond een vijftal zeer boze twitteraars tegenover Darryl.

Hij was er niet zo happig op om het gezelschap binnen te laten, maar daar had het kwintet geen boodschap aan. De deur werd ingetrapt en in de woonkamer van Darryl ontstond een felle discussie waarbij er over en weer met vuur- en steekwapens werd gedreigd.

In de woning waren naast Darryl ook twee vrouwen aanwezig. Een van hen wilde zich in de discussie mengen maar kreeg enkele rake klappen en het ‘vriendelijke verzoek’ om zich verder koest te houden. Het drietal werd enige tijd gegijzeld en in die periode werd de computer van Darryl zodanig bewerkt dat hij twitteren wel een poosje kon vergeten.

Er kwam een einde aan het voorval toen de stiefvader van Darryl via andere twitteraars lucht had gekregen van het incident. Hij probeerde er op zijn manier een einde aan te maken. Ging naar het huis van het slachtoffer en zwaaide daar vervaarlijk met een bijl in het rond. Het vijftal gijzelnemers besloot daarop het hazenpad te kiezen.

Het is algemeen bekend dat podia als Twitter gevaarlijk kunnen zijn, al denkt het merendeel van de gebruikers dan eigenlijk alleen aan de mogelijkheid van verslaving. Je gaat er op voorhand niet van uit dat er ook contacten met foute personen tot stand kunnen komen. Toch?

Uit onderzoek is gebleken dat mensen zich voldoende bewust van de risico’s zijn, maar niet in de gaten hebben wat dit voor het eigen gedrag betekent. Het wordt juist als spannend ervaren om via Twitter een beetje uit te dagen.

Of bovenstaand verhaal echt is gebeurd? Nee, maar het had wel gekund. Kijkt u een beetje uit met dat wat u aan de digitale wereld toevertrouwt? De wegen die wij in reallife bewandelen zijn namelijk al hobbelig genoeg.

Foute vrienden…?

Je familie kun je niet uitkiezen, je vrienden wel. En neem maar van mij aan dat het tegenwoordig een helse aangelegenheid is om te kunnen bepalen wie je vrienden zijn en wie niet. In real life zijn er al diverse mensen door mij op een zijspoor gezet. Categorie foute vrienden. Mensen waarvan ik in eerste instantie dacht dat ze iets meer voor mij betekenden. Meer dan bijvoorbeeld de postbode. Een passant. Hij brengt iets, zegt goeiemorgen en is weer verdwenen.

Ik heb vrienden die ik niet dagelijks zie. Wat? Soms zelfs maanden niet. En toch is het al enkele tientallen jaren dik aan om even in relationele termen te spreken. We vinden dat prima zo. Storen ons er niet aan en hebben dikke pret als we elkaar zien. En al die jaren is er nog nooit een onvertogen woord gevallen.

Met de komst van de social media heeft het woord vriendschap een hele wonderlijke betekenis gekregen. Dat werd me de afgelopen dagen weer goed duidelijk. ‘Ik heb zoveel vrienden op internet dat ik binnenkort maar eens een bus moet gaan huren om ze allemaal te kunnen bezoeken’, luidde de mededeling.

Op zo’n moment ga ik me afvragen of je al die twitter- facebook en hyves-collega’s wel vrienden kunt noemen. De bedenkers van de fora vinden van wel. Ik heb daar zo mijn eigen ideeën over. Natuurlijk zullen er altijd mensen tussen zitten die je ook in het echie goed kent.

De meesten zijn echter niet meer dan losse contactjes. Zeg maar postbodes. Voorbijgangers die een berichtje bij je droppen. Passanten waarmee je weliswaar van gedachten kunt wisselen, maar aan wie je niet snel het achterste van je tong zal laten zien.

Als je vogels van allerlei pluimage volgt is het nooit uit te sluiten dat er wel eens een vreemde eend in de bijt neerstrijkt. Dat is niet te voorkomen. Omdat je in eerste instantie niet weet wat voor vlees je in de kuip hebt. Dat komt pas later en dus komt vanzelf  de tijd dat sommige spinnen in het worldwideweb een ander onderkomen moeten zoeken.

Ik ben er niet op uit om bijvoorbeeld duizend volgers op Twitter te krijgen. Of op welk ander podium dan ook. Alleen maar omdat het zo leuk staat? Of je belangrijk te voelen? Misschien wel gewild? Wat heb je er aan als je de meesten toch nooit spreekt. Niet op de digitale snelweg en al helemaal niet in het echt.

Het gaat er helemaal niet om dat je veel volgers hebt, maar wel de juiste. Mensen die je tweets lezen, je retweeten en op je links klikken, je postings lezen. Uiteindelijk willen we namelijk allemaal volgers die zich interesseren in dat wat je doet. En de rest? Zet ze rustig in de negeermodus. Doe ik ook.